Παράσταση πίσω από κλειστές κουρτίνες…

Τι παράξενο θέατρο κι αυτό!... Όσο οι κουρτίνες παραμένουν ανοιχτές, τίποτα απολύτως δεν διαδραματίζεται. Καμία δράση!... Κι όταν πέφτουν οι κουρτίνες, ελαφριές ή βαριές (αυτό, βλέπετε, είναι έννοια σχετική…), τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μπορεί και να μη συμβεί τίποτα απολύτως! Μέρες και μέρες, νύχτες και νύχτες μπορεί να περάσουν άπρακτες… Διότι δεν εξαρτάται δα η παράσταση από σένα! Είναι οι πρωταγωνιστές που αποφασίζουν εάν κι εφόσον θα δώσουν παράσταση για σένα। Για σένα και μόνο! Άλλη παραξενιά τους κι αυτή!... Δεν τους φαίνεται καθόλου ανιαρό αυτό: παράσταση για έναν! Το εντελώς αντίθετο μάλιστα: Είναι, λες, πλασμένοι ειδικά γι’ αυτό. Κι είναι ικανοί να σε οδηγήσουν, κατά το κέφι τους, “στον έβδομο ουρανό” ή “στα τάρταρα”, ανάλογα με τη διάθεσή τους. Κι εσύ να μην μπορείς να κάνεις τίποτα! Ανήμπορος, να πρέπει να υποστείς την παράσταση, είτε καλή είτε κακή, είτε όνειρο είτε εφιάλτη… Να επιλέξεις εσύ τους πρωταγωνιστές, τα σκηνικά, το σενάριο… ούτε λόγος! Όλοι και όλα κρυμμένα πίσω απ’ τις κουρτίνες, βαθιά μέσα σε σκοτεινά “καμαρίνια”, κανείς δεν γνωρίζει πότε θ’ αποφασίσουν να ξεμυτίσουν… Πώς χώθηκαν εκεί; Ποιος τους επέτρεψε να μπουν; Κανείς δεν ξέρει να σου πει με σιγουριά. Κάποιοι και κάποια υπάρχουν εκεί, λες, από αιώνες! Πολύ πριν γεννηθείς καν… Σε άλλους το επέτρεψες εσύ ο ίδιος, ακόμα κι αν δεν το θυμάσαι ίσως… Κι άλλοι, πάλι, βρήκαν την ευκαιρία και μπήκαν, απρόσκλητοι, σε κάποια στιγμή αδυναμίας ή “σε έπιασαν στον ύπνο”, που λένε…

“Στον ύπνο”… Τι ειρωνεία!...

…διότι, βλέπετε, μιλάω τόση ώρα για τα όνειρα και για τους κάθε είδους εφιάλτες. Που κρύβονται και ξεπηδούν, απρόσκλητα και απροειδοποίητα, απ’ το υποσυνείδητο ή / και το ασυνείδητο ακόμα, καθώς λένε… Κι αν για το δεύτερο δεν έχεις εσύ την παραμικρή ευθύνη, στη δημιουργία του πρώτου, όμως, έχεις συμβάλει, ηθελημένα ή αθέλητα, κι εσύ!... Μ’ αυτά που είδες και που άκουσες, με όσα αντιλήφθηκες και με όσα όχι, με όσα αφομοίωσες και μ’ όσα απέρριψες, με όσα “απώθησες” κ.λπ.

[Τα τρία γατάκια, για παράδειγμα, στο σημερινό, προ ολίγου, όνειρό μου, ήταν, αναμφίβολα, αυτά που έβλεπα όλες τις προηγούμενες ημέρες στον κήπο του γείτονά μου (τόσο στην πραγματικότητα, όσο και στο όνειρό μου!...). Τα τρία ταλαιπωρημένα και σχεδόν για λύπηση βρώμικα σκυλιά, όμως, που βγήκαν από τα σιδερόφρακτα κελιά και χωρίς να μου γαβγίσουν καν, έσπευσαν να φύγουν, μάλλον φοβισμένα από τη δική μου παρουσία στον χώρο τους, τι να συμβόλιζαν, άραγε;… Και τι να συμβόλιζε, εξάλλου, όλη αυτή η λάσπη στον υπόγειο αυτό χώρο, που με “αηδίαζε”, έτσι όμως που να μην θέλω να φύγω, αλλά να φροντίσω να καθαρίσω τον χώρο, κάτι που ζήτησα, άλλωστε, λίγο αργότερα, από τον… “κύριο νομάρχη” (!...) που συνάντησα ανεβαίνοντας τις μισοσκότεινες σκάλες (που έστριβαν προς τα αριστερά, εάν έχει κι αυτό κάποια σημασία…), οι οποίες, πάντως, καθόλου δεν με φόβιζαν! Αυτό που με στενοχωρεί είναι που δεν θυμάμαι τι υπήρχε και ποια ήταν η θέα έξω και πέρα από το οικόπεδό μου। Και το κακό είναι πως όσο κι αν… κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να θυμηθώ, είναι αδύνατο να τα καταφέρω…

…Διότι, αντιλαμβάνομαι, κι αυτό το “υλικό” αποσύρθηκε, απροειδοποίητα και πάλι, και κρύφτηκε στα παρασκήνια ή στα καμαρίνια, κι είναι αμφίβολο εάν και κατά πόσο θα ξαναβγούν ποτέ από εκεί για να ξαναδώσουν παράσταση!...]

Καλημέρα!...

[…κι όνειρα γλυκά!...]

Για τα Όνειρα…

Φίλοι μου, απόψε «θα σας την πω». «Θα σας τα χώσω» που λένε… Καλοπροαίρετα, βεβαίως, και με σκοπό: Να κάνουμε ένα βήμα πιο μπροστά…
[…Κι εσείς, με τα σχόλια και την κριτική σας θα μου πείτε αν πορευόμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση….]

Σας ακούω, λοιπόν, να εξυμνείτε όλοι, σας διαβάζω να επαινείτε με λόγια γλαφυρά, τα όνειρα… Και ν’ αναφέρεστε στο «προσωπικό όνειρο του καθενός». Που είναι, λέτε, «ιερό»!...
Να κάνω και εγώ μια δήλωση (Προεξαγγελτική κι ειλικρινή): Συμφωνώ μαζί σας! Μόνο που θεωρώ απαραίτητη μια διευκρίνιση: Να οριοθετήσουμε την λέξη «όνειρα»…
Μα «μπαίνουν σε οριοθέτηση τα όνειρα (ανόητε);», ακούω ήδη κάποιους (καλοπροαίρετους μα λόγω χαρακτήρα) βιαστικούς, να με κατηγορούνε…

[Μ’ αρέσει αυτός ο τρόπος, η «σωκρατική» μέθοδος, που στοχεύει κι αποβλέπει στην εύρεση της αλήθειας… Ας το συνεχίσουμε, λοιπόν:]

Εντάξει, συμφωνώ, και πάλι, μαζί σας. Νομίζω ότι και πάλι έχετε δίκιο: Τα όνειρα μπορούν, πράγματι, να είναι…. [δεν θα πω «τεράστια» (δεν ταιριάζει ο όρος, ο χαρακτηρισμός…) μα ούτε και «υπερβολικά» (επίσης για τον ίδιο λόγο…) –θα πω:] …απύθμενα [που νομίζω πως ταιριάζει και με την ψυχολογική διάσταση, με το ότι προέρχονται, κατά πως λένε οι ειδικοί, από τα τρίσβαθα της ύπαρξής μας (Τώρα, καθώς έγραψα αυτό το τελευταίο, γιατί ξεπήδησε κι η σκέψη η «αιρετική» πως από τα όνειρα κάποιων προκύπτει κι η «ρηχότητά» τους;…)]

Μα εγώ είχα άλλο κατά νου, νωρίτερα, όταν έγραφα για οριοθέτηση της λέξης «όνειρα». Θα σας εξηγήσω τι εννοώ, μ’ ένα παράδειγμα:
Εγώ λοιπόν (:ο κάθε «εγώ» μπορεί να είν’ στη θέση μου…) θέλω…
[…χμ, άσε! σβήνω το «θέλω» που έχει μια δόση επιταγής και χρησιμοποιώ στη φράση μου το πιο ποιητικό, το πιο «πιασάρικο» «ονειρεύομαι»… το ίδιο δεν κάνουν, άλλωστε, πολλοί άλλοι;…]
Εγώ, λοιπόν (:ο κάθε «εγώ» μπορεί να είν’ στη θέση μου…) ονειρεύομαι να γίνω το ταχύτερο δισεκατομμυριούχος. Ονειρεύομαι, ακόμα, να γίνω ο «μίστερ πρώτος»… «ο άντρας ο σωστός κ.τλ.», ο άνθρωπος «ο γαμάει και δέρνει» κατά τη σύγχρονη έκφραση (ας μου επιτραπεί η χυδαία έκφραση – δεν δείχνει, ελπίζω, και χυδαίο άνθρωπο…), αυτός που «για πάρτη του» θα μαλλιοτραβιούνται οι γυναίκες κι ο ίδιος «θα κάνει το κομμάτι του», χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις ή κάθε αλλου είδους συναισθηματισμούς, γενικότερα, αυτός που θα αποκτά χρήματα, δύναμη, εξουσία, χωρίς αναστολές, ακόμα και «πατώντας επί πτωμάτων»…
Γι’ αυτά τα όνειρά μου, λοιπόν, τι λέτε; Όνειρα δεν λέγονται κι αυτά;…

Λάβετε υπ’ όψη σας ότι «Ένα Όνειρο» δεν είχε μονάχα ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ή ο Σβάιτσερ, η Μητέρα Τερέζα, ο Ερρίκος Ντυνάν, ο Γκάντι… κι οι παρόμοιοι…
Λάβετε υπ’ όψη σας πως κάποιοι άλλοι ονειρεύονταν (ή ακόμα ονειρεύονται…) να γίνουν Νέρωνες, Ιούλιοι Καίσαρες, Χίτλερ, παντοκράτορες… (Πόσοι δεν ονειρεύονται, στις μέρες μας ακόμα… να υπήρχε ή να γίνονταν οι ίδιοι οι Χίτλερ της εποχής μας;...)

Θαρρώ, λοιπόν, πως τώρα, μετά τις «αντιρρήσεις» μου, ίσως θα συμφωνήσετε μαζί μου, πως πρέπει να οριοθετήσουμε την λέξη «όνειρα», να της δώσουμε την έννοια και το περιεχόμενο που της αξίζει.
Διότι –μην ξεχνιόμαστε- ακόμα και στον ύπνο μας –έτσι και στους ξύπνιους…- τα Όνειρα περιλαμβάνουν ΚΑΙ τους Εφιάλτες…
Και «κάποια όνειρα» ή «κάποιων όνειρα» είναι οι δικοί μας εφιάλτες…

Μην περιμένετε να συνεχίσω κι άλλο, τώρα. Θα αναμένω, πρώτα, τα σχόλια και τις υποδείξεις, τις παρατηρήσεις σας… Δεν μου αρέσει ο μονόλογος… Ως Έλληνας κληρονόμησα, πάππου προς πάππο… απ’ τον παππού μου τον Σωκράτη, την μέθοδό του…

Γραμμένο μια χειμωνιάτικη νύχτα…

(… «μες στη νύχτα του χειμώνα, άνθισε μια ανεμώνα» !…)

…Ξύπνησα «απ’ τα άγρια μεσάνυχτα», που λένε… Κι ως συνήθως προσπάθησα να ξανακοιμηθώ, γυρνώντας πλευρό, ξανά και ξανά… Μάταιο το στριφογύρισμα! Και, όπως αποδείχθηκε, καλύτερα έτσι…Γιατί, θέλοντας και μη, άρχισα να σκέφτομαι…
…Πόσον καιρό είχα (την πολυτέλεια!…) να το κάνω αυτό; Από πότε ο φόρτος εργασίας της καθημερινότητας δεν μ’ έχει αφήσει να αναπνεύσω ελεύθερα, να ονειρευτώ και να συλλογισθώ;… (Όχι, δεν φταίει πάντα και μόνο «η ζωή» ή και «η άτιμη η κοινωνία» γι’ αυτό. Φταίω πρώτα και πάνω απ’ όλα εγώ ο ίδιος…)

Σε μακάρισα, ξέρεις, άγνωστέ μου καλλιτέχνη! Εσύ έχεις για δουλειά και καθημερινή ενασχόληση αυτό ακριβώς που εσένα σ’ ευχαριστεί και που όλοι μας θα θέλαμε: Να γεμίζεις αυτή την πόλη, αυτό τον κόσμο, με χρώματα και ομορφιά!… Σπουδαία δουλειά, στ’ αλήθεια!… Μακάρι να μπορούσα να το ’κανα κι εγώ…. Να παίρνεις ένα μονότονα άσπρο καμβά και να τον στολίζεις με σχήματα και χρώματα, με ζωή και συναισθήματα, με καρδιά, την δική σου καρδιά… Να πιάνεις ένα μουντό τοίχο και να τον μεταμορφώνεις…
Θα ’θελα μια μέρα να μου δείξεις κι εμένα να ζωγραφίζω… Έχω στα συρτάρια μου ένα σωρό μπογιές και χρώματα, μα δεν ξέρω πώς να τ’ ακουμπήσω… Και στα συρταράκια της καρδιάς μου έχω ένα σωρό συναισθήματα, έτοιμα να πάρουν σχήμα και μορφή… (Όχι, χρώμα δεν χρειάζεται να τους προσθέσει κανείς… είναι χρωματιστά από μόνα τους…)

…Φαντάσου, λέει, να πάρουμε όλοι μας πινέλα και μπογιές, και με τραγούδια (…Θυμάσαι, βέβαια, πως τα «τραγούδια» έρχονται από την «τραγωδία»! Ίσως να ’ναι η κάθαρσή της, λέω εγώ…) και φωνές, να ξεχυθούμε σ’ αυτή την γκρίζα πόλη και να γεμίσουμε τον κάθε τοίχο της με σχήματα και χρώματα!… Φαντάσου, λέει, να μετατρέψουμε τα «ντουβάρια» σε πολύχρωμες αυλές, σε θάλασσες, σε ονειρικά τοπία… Με τόσο πολύ χρώμα, που και τα λούκια κι οι υδρορροές να στάζουνε πολύχρωμα, να σχηματίζονται έγχρωμα ρυάκια…
«Σε μακάρισα», έγραψα νωρίτερα, σε ζήλεψα. Κι εσένα κι όσους έχετε το χάρισμα ετούτο, το θεϊκό… Μα γρήγορα κατάλαβα τον ρόλο όλων μας, τον ρόλο όλων των άλλων, των «μη χαρισματικών» και «μη προνομιούχων»… Και σκέφθηκα πως όλοι μας μπορούμε κι έχουμε το ίδιο χάρισμα, μπορούμε να παίξουμε τον ίδιο ρόλο:
…Φαντάσου, λέει, να βγάλουμε όλοι μας τα αισθήματα τα όμορφα, που τα ’χουμε κρυμμένα, σαν πολύτιμα, στο βάθος της καρδιάς μας (τόσο που, απ’ τον χρόνο, κατάντησαν «είδη μουσειακά»…) και να τα σκορπίσουμε, σαν κομφετί, στους τέσσερις ανέμους… (Παράλογο όνειρο;.. Θα μας φανεί η όλη εκδήλωση σαν καρναβάλι, σαν «μασκαράτα»;… Τι κρίμα που φθάσαμε να το θεωρούμε έτσι!…) Φαντάσου, λέει, να βρούμε, όλοι μας, εκείνο το κλειδάκι που κάπου κρύψαμε (στην εφηβεία μας, στα παιδικά μας χρόνια;…), εκείνο το κλειδάκι που ανοίγει το συρτάρι της ψυχής μας με τις καραμέλες και τα γλειφιτζούρια τα πολύχρωμα, κι αφού τα βγάλουμε από ’κεί μέσα, να τρέξουμε να τα μοιράσουμε, γιορτιάρες μέρες που ’ρχονται, σε όλα τα παιδιά του κόσμου… Φαντάσου, λέει, ύστερα, ν’ αποφασίσουμε να «ξεκλειδώσουμε» το πρόσωπό μας, το σοβαρό ή και το σκυθρωπό, και να χαμογελάσουμε στον διπλανό μας!… Φαντάσου, λέει, ν’ αφήσουμε ελεύθερο το χέρι μας ν’ αγγίξει αυτό του γείτονά μας, του αδελφού μας, τα δάχτυλά μας να σκουπίσουνε το δάκρυ του πλησίον μας… Φαντάσου, λέει!…
…Αναρωτήθηκα:
Ξύπνιος είμαι ή ακόμα ονειρεύομαι;
Μπήκε χειμώνας ή ξημερώνει άνοιξη;
Ετοιμάζομαι να γιορτάσω τα Χριστούγεννα ή οι καμπάνες (της ψυχής μου μόνο, άραγε…) μου σημαίνουν την Ανάσταση;…