“Seagull” γιατί; Ως φόρο τιμής στο βιβλίο «Γλάρος Ιωνάθαν» του Richard Bach
[βλ.περισσότερα στηνAνάρτηση"ΦόροςTιμής" (http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/richard-bach-blog.html). ]
Ναι,αλλά γιατί “Seagull” και όχι “Γλάρος”; H απάντηση στην ανάρτησή μου “Αποκαλύπτω…”
(http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/03/seagull-eagle.html)
Μόλις πριν από λίγες ημέρες όλη η Ευρώπη γιόρτασε, κατά τρόπο πανηγυρικό, την επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, του λεγόμενου και “τείχους του αίσχους”…
Υπάρχει, βεβαίως, ένα αίσχος που συνεχίζεται: Το τείχος που χωρίζει τη Λευκωσία…
…Μα αυτό που εμένα τουλάχιστον με θλίβει περισσότερο και που με κάνει να σκέφτομαι πως, μέσα σ’ αυτούς τους πανηγυρισμούς, είμαστε και “για τα πανηγύρια” (…), είναι κάτι άλλο:
Πώς μπορεί μεν το Τείχος να έπεσε (και καλώς έπεσε), με όλους τους συμβολισμούς που αυτό συνεπάγεται, όμως η (πέρα απ’ αυτούς τους συμβολισμούς) πραγματικότητα είναι φρικτά διαφορετική: Στις ζωές μας συνεχώς υψώνονται νέα τείχη, υψηλότερα τείχη, και μάλιστα συνδυασμένα με σύρματα ηλεκτροφόρα, αλλά και τάφρους πλατύτερους και βαθύτερους, όπως στα κάστρα του παλιού καιρού, του Μεσαίωνα… Όχι ένα και δύο μόνο, αλλά σε ένα σωρό εκφάνσεις των ζωών μας. Αντί να βρίσκουμε τρόπους επικοινωνίας, αντί να ρίχνουμε γέφυρες, αντί ν’ ανακαλύπτουμε σημεία επαφής και ενότητας, εμείς επιλέγουμε, ως στάση ζωής, να ανακαλύπτουμε ή να εφευρίσκουμε τι μας χωρίζει!...
Απ’ τον διπλανό μας, απ’ τον συνάνθρωπό μας, υπάρχουν, πράγματι, αν το θελήσουμε, αν το αποφασίσουμε, αν το επιλέξουμε ως οπτική και τρόπο ζωής, “ένα σωρό πράγματα” που μας χωρίζουν: “Τι κι αν είναι, για παράδειγμα, ομοεθνής, πατριώτης; Ανήκει σε άλλο κόμμα, σε άλλη ομάδα, σε άλλη κοινωνική τάξη, έχει διαφορετικό μορφωτικό ή πνευματικό επίπεδο κ.λπ. κ.λπ.”…
Κι όμως, θα μπορούσαμε (και θα ήταν για όλους μα πολύ καλύτερο, πολύ πιο χρήσιμο, πολύ πιο ωφέλιμο, παντοιοτρόπως) να έχουμε την ακριβώς αντίθετη και κατά συνειδητή επιλογή θεώρηση: Τι κι αν είναι φτωχός; Αξίζει να τον συναναστρέφομαι για τη μόρφωσή σου ή για την πνευματικότητά του. Σε κάθε περίπτωση μπορεί να μας ενώνει η ομάδα ή το κόμμα. Κι αν όχι το κόμμα, ίσως κάποιες κοινές ή παρόμοιες πολιτικές θεωρήσεις. Κι αν, ίσως, ούτε αυτό, τουλάχιστον το γεγονός ότι όλοι έχουμε κατά βάση ως κριτήριο το καλό της πατρίδας μας, ακόμη κι αν το αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά. Αλλά και με τον αλλοεθνή μπορεί να μας ενώνει η ίδια θρησκεία. Ή, έστω, η πίστη σε έναν Θεό, ακόμα κι αν τον ονομάζουμε διαφορετικά. Αλλά μήπως, άραγε, και με τον δεδηλωμένο άθεο δεν έχουμε τις ίδιες υπαρξιακές αγωνίες, δεν προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στα μεγάλα φιλοσοφικά προβλήματα της ζωής; “Σε τελική ανάλυση” όλοι, μαύροι ή άσπροι ή κίτρινοι, ινδουιστές ή χριστιανοί ή μουσουλμάνοι, έξυπνοι και βλάκες… όλοι μας είμαστε άνθρωποι, που αντιμετωπίζουμε, λίγο – πολύ, τα ίδια προβλήματα στην καθημερινότητά μας…
Είμαστε, άραγε, τόσο αθεράπευτα ανόητοι ή ασυλλόγιστοι ή, ίσως, είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσουμε πού θα μπορούσε να μας οδηγήσει μια τέτοια οπτική; Θα μας ελευθέρωνε από “ταμπέλες” και “κατηγοριοποιήσεις”, θα μας απάλλασσε από ένα σωρό φοβίες και σύνδρομα, από ρατσισμούς και εθνικισμούς, από φανατισμούς, από αλληθωρισμούς, από μυωπίες ή πρεσβυωπίες, από βαρηκοΐα ή και κώφωση… Θα μπορούσαμε άνετα να επικοινωνήσουμε με οποιονδήποτε καθ’ οιονδήποτε τρόπο “διαφορετικό”, να τον (παρ-)ακολουθήσουμε στα δικά του μονοπάτια (που τώρα θεωρούμε “απαγορευμένα”…) και στους δικούς του χώρους (που τώρα νιώθουμε μη προσβάσιμα, να πολλαπλασιάσουμε τις γνώσεις μας και τις εμπειρίες μας…
Διότι, αναμφίβολα, τα όποια “τείχη” χτίζουμε στις σχέσεις μας με τους γύρω μας, για να “προστατευθούμε”, τάχα, απ’ αυτούς, ταυτόχρονα γίνονται εμπόδιο και φυλακή για εμάς τους ίδιους…
Έχει περάσει πολύς καιρός (ακόμα και για τα δικά μου δεδομένα…) από τότε που έκανα τη τελευταία μου ανάρτηση.
Η οποία, ως γνωστόν, αναφερόταν στο πρόσωπο, τα προσωπεία και την προσωπικότητα.
Η νέα μου ανάρτηση, λοιπόν, θα έπρεπε ή θα μπορούσε να έχει σχέση με τα όσα είχα γράψει, ως συνέχειά της. Και αυτή ήταν, πράγματι, η πρόθεσή μου. Ήδη “μου βγήκε” και έχω γράψει κάτι σχετικό, αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να το δακτυλογραφήσω.
Στο μεταξύ, όμως, χθες, Κυριακή της Ορθοδοξίας, είχα “εμπνεύσεις” εξαιτίας ακριβώς της ημέρας και της εορτής.
Ήδη, μάλιστα, δακτυλογράφησα και ανάρτησα κάποιες σχετικές σκέψεις μου στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Σπουργίτι”. Αν θέλετε, λοιπόν, διαβάστε πρώτα εκεί (http://spourgitistefanos.blogspot.com/2009/03/blog-post_09.html), μέχρι να δακτυλογραφήσω και να αναρτήσω εδώ, είτε αργότερα σήμερα είτε αύριο, ένα μακροσκελές (πάλι!...) κείμενό μου.
Ό,τι μου βγήκε, αυθόρμητα και έγραψα, σχετικά με το θέμα αυτό, χθες τα ξημερώματα, στη Θεσσαλονίκη, το ανάρτησα ήδη στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Σπουργίτι” (που νιώθει μοναξιά…), δηλαδή μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
Εκείνες τις μέρες (μου) γεννήθηκε κι ένα τρίτο “Μήπως”, που μπερδεύτηκε στα χαρτιά μου και παράπεσε… Ήταν μικρό και, συνεπώς, ενδεχομένως μη “άξιο” [γιατί, άραγε;…] να αναρτηθεί στο παρόν ιστολόγιο.
Είχε τίτλο “Μήπως… να μιλάμε λιγότερο και να πράττουμε περισσότερο;”.
Κι επειδή νοιώθω πως το ιστολόγιό μου εκείνο, το “Σπουργίτι” εννοώ,το έχω παραμελήσει αρκετά τον τελευταίο καιρό, κάτι για το οποίο έχω μετανιώσει, λέω να το φροντίσω περισσότερο τον επόμενο καιρό [χειμώνας δα, και το έχει ανάγκη, μην πεθάνει από την έλλειψη στοργής και φροντίδας μας…], τροφοδοτώντας το με κείμενα που θα μπορούσαν κάλλιστα να αναρτηθούν στο παρόν μου ιστολόγιο.
… “Όσοι πιστοί, λοιπόν, προσέλθετε και σ’ εκείνο”!...
Υ.Γ. Οι γλάροι, όπως γνωρίζετε, είναι πολύ “πειναλέα” πουλιά. Ο δικός μου γλάρος – seagull, γλάρος “από άλλο ανέκδοτο” και με άλλη φιλοσοφία, πρέπει να αποδείξει, εμπράκτως, ότι δεν είναι (τόσο) εγωιστής και “μοναχοφάης” !...
