ΕΚΠΑΖ (Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων και Πουλιών)

Μόλις προ ολίγου έλαβα με e-mail το κείμενο που ακολουθεί. Δεν μπορώ να μην το αναρτήσω, αφού μάλιστα και τα τρία ιστολόγιά μου έχουν την ονομασία πουλιών…

seagull – eagle – σπουργίτι

Το ΕΚΠΑΖ (Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγρίων Ζώων και Πουλιών) με την ύπαρξή του, τη βοήθεια των εθελοντών και την οικονομική ενίσχυση των ιδιωτών καταφέρνει εδώ και χρόνια να είναι ο αποκλειστικός χώρος φιλοξενίας ζώων που βρίσκονται κακοποιημένα, χτυπημένα και σχεδόν πάντα ετοιμοθάνατα, σε όλη την Ελλάδα.

Παρόλο που οι κρατικοί φορείς δεν συνεισφέρουν οικονομικά αποφάσισαν πριν μερικές μέρες πως το ΕΚΠΑΖ Β.Ελλάδας δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει να υπάρχει. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες, έκλεισε.

Κανείς δεν ξέρει το μέλλον των ζώων που υπάρχουν σ´ αυτό ούτε όσων θα βρεθούν στο μέλλον και θα χρειαστεί να μεταφέρονται πλέον στην Αίγινα. Κάποιοι λίγο πιο ευαισθητοποιημένοι θέλησαν να στείλουν μια επιστολή στον Υπουργό. Η επιστολή είναι γραμμένη στα αγγλικά επειδή προωθήθηκε και σε φιλοζωικές οργανώσεις του εξωτερικού.

Παρακαλώ όσοι επιθυμούν ας υποστηρίξουν την άποψή μας για συνέχιση της λειτουργίας του Κέντρου και αν μπορούν ας προωθήσουν το μήνυμα για υπογραφές, όσο περισσότερες μπορούμε.

Η σελίδα για υπογραφές είναι η ακόλουθη:
http://www.petitiononline.com/Ekpaz/petition.html

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ: Λεζάντα για Φωτογραφία & Καρδιές για την Άνοιξη

Ήρθε η Άνοιξη!
Πώς το λέει το ποιηματάκι; «Ο Μάιος μας έφθασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή»…
Πήγα κι εγώ και συνάντησα την Άνοιξη, μέσα στην ελληνική ύπαιθρο και την υπέροχη φύση της… Για Μεγαλοβδόμαδο, Πάσχα και Πρωτομαγιά. Γι’ αυτό (σας) έλειψα! Πήγα και τη συνάντησα στον τόπο όπου ζει ο αδελφός μου. [Που, σημειωτέον παρεμπιπτόντως, είναι «μέσα στην Άνοιξη». Κι οδεύει ολοταχώς για γάμο!... :-) ]

Ήρθε η Άνοιξη, λοιπόν, στη φύση…
….Σ’ εμάς όμως; Στη ματιά μας; Στην καρδιά μας;

Διότι, όπως και να είναι, χρειάζεται να κάνουμε κι εμείς ένα βήμα γι’ αυτή τη συνάντηση. [Όπως, άλλωστε, για κάθε είδους συνάντηση!...]
Με άλλα λόγια το θέμα είναι: Εμείς έχουμε άνοιξη; Έχουμε ανοίξει τα μάτια μας; [Βλέπουμε ή απλώς κοιτάμε;…] Έχουμε ανοίξει τις καρδιές μας;…
Η πραγματικότητα, αυτή καθεαυτή, δεν έχει, ίσως, τόση σημασία. Περισσότερη σημασία έχει ο τρόπος που την εισπράττουμε [Απόρροια του τρόπου που έχουμε εκπαιδευτεί (ή έχουμε οι ίδιοι εκπαιδεύσει τον εαυτό μας…) να την εισπράττουμε…] Θετικά ή αρνητικά… Αναλόγως… Αυτό έχει, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, περισσότερη σημασία κι από την ίδια την πραγματικότητα: η οπτική μας, το βλέμμα μας, η διάθεσή μας, η καρδιά μας…
Θυμάμαι μια ιστορία [μύθο ή πραγματικότητα; ποιος ξέρει!... κι ίσως να μην έχει δα και τόση σημασία]: Ρώτησαν, λέει, κάποτε, δυο χτίστες, από αυτούς που έχτιζαν την περίφημη Sagrada Familia, στη Βαρκελώνη, για το τι κάνουν. «Χτίζουμε ντουβάρια» απάντησε βαριεστημένα, κουρασμένος από την μονότονη καθημερινότητα, ο ένας. Ο άλλος, είχε τον τρόπο να αγγίζει την κάθε μέρα μ’ ένα ραβδάκι μαγικό, να την εντάσσει σε μια προοπτική μεγαλειώδη, σ’ ένα γενικότερο στόχο: «Χτίζουμε ένα καθεδρικό ναό», απάντησε ενθουσιασμένος…
Διότι, όπως μου είχε πει πριν από χρόνια μια φίλη αγαπημένη [και μου ’χει μείνει η φράση της αυτή, καλή της ώρα!…]: «Δεν φταίει η καθημερινότητα. Η φαντασία φταίει, που δεν της κάνει παρέα».

…Και πες πως, τελικά, τ’ ανοίξαμε τα μάτια μας, τα φυσικά και της ψυχής μας… Και είδαμε, επιτέλους, και συλλάβαμε εικόνες… Τι μηνύματα παίρνουμε απ’ όσα βλέπουμε; Τι λεζάντες βάζουμε σ’ αυτά;

Ήρθε η Άνοιξη! Όχι μόνο στη φύση, μακριά μας, αλλά και μέσα στις πόλεις!
Την παραπάνω φωτογραφία, καλλιτεχνικά ίσως ασήμαντη, δεν την τράβηξα στην εξοχή, μακριά από την πολύβουη πόλη μας. Αλλά σ’ ένα μικρό πάρκο αυτής της γκρίζας πόλης… Διότι υπάρχουν τέτοιες εικόνες, σχεδόν παντού γύρω μας…
Το (πρώτο) θέμα είναι να τις εντοπίσουμε…
…Κι ύστερα να τους δώσουμε την «κατάλληλη» λεζάντα… […ή και να φτιάξουμε ολόκληρες ιστορίες…]
Να σας πω, για παράδειγμα, μερικές που σκέφθηκα εγώ, τόσο πριν τραβήξω τη συγκεκριμένη φωτογραφία, όσο και μετά; […ανάλογα με τη διάθεση και με τη φαντασία μου…]:

• Η μπάσταρδη
• Η μετανάστρια
• Η διαφορετική
• Η όμορφη
• Η ξεχωριστή
• Πρόβα νυφικού…
• Γύρω – γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης…
• Η παρέα
• Αυτή η βαφή πάντα με προδίδει…

Εσείς τι «βλέπετε» στη φωτογραφία; Τι άλλες λεζάντες θα μπορούσατε να βάλετε σ’ αυτήν;

…Λογοτεχνία και Πορνογραφία… …Νομοθέτης και Δικαστής…

…Λογοτεχνία και Πορνογραφία… …Νομοθέτης και Δικαστής…

[«Από την (…) έρχομαι και στην κορυφή (…)»]

[ήτοι «Από την (Λογοτεχνία και Πορνογραφία) έρχομαι

και στην κορυφή (Νομοθέτης και Δικαστής)»] (*)

(*) Διευκρινίζω ότι ο υπότιτλος είναι αυτοσαρκαστικός και δεν αναφέρεται σε κείμενο κανενός τρίτου!...

Διαπιστώνω πως τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή μια δικαστική απόφαση, γίνεται πολύς λόγος, για άλλη μια φορά, για ένα ζήτημα παλιό: Για την λογοτεχνία και την πορνογραφία.
Έγραψαν, για παράδειγμα, σχετικά, από αυτούς που διαβάζω συστηματικά [επειδή η τύχη το έφερε και έπεσα, κάποια στιγμή, στα ιστολόγιά τους και μου άρεσε ο τρόπος που έγραφαν, οι απόψεις τους και η θεματολογία τους] οι ακόλουθοι ιστολόγοι:

• Τα παράπονα σας στο Mixer» [http://rodiat7.blogspot.com/2008/04/zig-zag-nerantzies.html ] &
• «Τα παράπονα σας στο Mixer» [http://rodiat7.blogspot.com/2008/04/apofasi-gavala.html]
• «Ροϊδη εμμονές» [http://roides.wordpress.com/2008/04/15/plev15apr08/]
• «Memoryland» [http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2008/04/blog-post_15.html]
• «E-lawer» [http://elawyer.blogspot.com/2008/04/blog-post_15.html] &
• «E-lawer» [http://elawyer.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html]

Και προφανώς θα είναι κι άλλοι…

Δεν θα πάρω θέση για το θέμα. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεν είμαι έτοιμος: Δεν έχω εμβαθύνει στο θέμα, δεν έχω ακούσει και διαβάσει όλες τις απόψεις (σας), δεν τις έχω επεξεργαστεί νοητικά, δεν έχω σταθμίσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα… [Και, σε τελική ανάλυση, δεν με πειράζει να μην έχω άποψη κατασταλαγμένη, επί παντός του επιστητού και να το παραδέχομαι...]

…Σκέπτομαι πως πρέπει να ξεκινήσω (ή να ξεκινήσουμε…) από κάπου: Να βάλουμε τα όρια… να οριοθετήσουμε… δηλαδή να διατυπώσουμε ορισμούς! Τι είναι, λοιπόν, λογοτεχνία; Και τι είναι, περαιτέρω, πορνογραφία; Ανοίγω ένα λεξικό, του Μπαμπινιώτη για παράδειγμα. Διαβάζω:
«Λογοτεχνία: Η καλλιέργεια του έντεχνου λόγου, η παραγωγή έργων ποίησης ή έντεχνης πεζογραφίας [κ.λπ.]»
«Πορνογραφία: Η παραγωγή πορνογραφικών έργων […] Πορνογραφικός: Αυτός που αποσκοπεί στην ερωτική διέγερση με την ακριβή απεικόνιση ή περιγραφή σεξουαλικών πράξεων ή την επίδειξη γυμνών σωμάτων σε προκλητικές στάσεις [κ.λπ.]»
Ίσως να μου πείτε, κάποιοι από σας, πως δεν συμφωνούν απόλυτα μ’ αυτούς τους ορισμούς, ή πως κατά τη γνώμη τους δεν είναι πλήρεις. Εντάξει, εγώ να συμφωνήσω! Δώστε μου, όμως, σας παρακαλώ, έναν δικό σας ορισμό. Να δούμε, να διαπιστώσουμε, εάν υπάρχουν κατ’ αρχάς (και κατ’ αρχήν!...) κοινά σημεία, αφετηρία για την εποικοδομητική συζήτηση, που είναι, προφανέστατα, αυτό που όλοι μας επιδιώκουμε…

…Ανοίγω, εδώ, μια μεγάλη παρένθεση (που… ίσως και να μην την κλείσω καν!... Να την αφήσω ανοιχτή… για κάθε περίπτωση… για κάθε θέμα…): Η ίδια μεθοδολογία πιστεύω πως πρέπει να ακολουθείται, για αντίστοιχες εποικοδομητικές συζητήσεις, για «ένα σωρό» [και ουχί «του σωρού»…] θέματα, αν όχι και για όλα τα θέματα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά: Να βάζουμε όρια… να κάνουμε οριοθετήσεις…να δίνουμε ορισμούς… Αυτή τη βαθύτατη σοφία, δυστυχώς, φοβούμαι πως την έχουμε ξεχάσει. Κι ας την κληρονομήσαμε, μαζί με άλλους θησαυρούς, απ’ τους αρχαίους μας προγόνους: «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις»!...
Έτσι, θαρρώ, θα μπορούμε να πραγματευθούμε και τα άλλα φλέγοντα ζητήματα: Τι είναι τέχνη; [: «πώς ορίζεται;»…] και, περαιτέρω ποια είναι ενδεχομένως [αν έχει πράγματι…] τα όριά της;… Τι είναι σάτιρα και ως πού φθάνει; [εάν, επίσης, δεχθούμε, εάν συμφωνήσουμε, πως έχει όρια!... Αν, πάλι, συμφωνήσουμε για το αντίθετο… και πάλι «κανένα πρόβλημα»!...]

Καλώς ή κακώς νομίζω πως αυτή είναι η λύση. Ή, για να το διατυπώσω πιο ορθά: Εγώ προσωπικά δεν νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος [Και θα είμαι ευτυχής να ακούσω κάτι διαφορετικό, ακόμα και ακραίο – επαναστατικό – ανατρεπτικό, με ανοιχτή διάθεση, να το αποδεχθώ….]

Μου έρχεται, περαιτέρω, στο μυαλό, ότι τέτοια όρια πολλά, βάζουμε ή έχουμε βάλει, έχουμε θεσπίσει στη ζωή μας, ως ομάδες και ως κοινωνία, για να συμβιώσουμε κατά το δυνατόν καλύτερα: τους κανόνες και τους νόμους! [Να ένα θέμα, μια συζήτηση, ιδιαίτερα σοβαρό, μ’ ένα σωρό εκφάνσεις!...]
Ας πούμε… οι νόμοι, οι διατάξεις που αφορούν στην ενηλικίωση του ατόμου. Και όλες τις συνέπειες που απορρέουν απ’ αυτήν. Κάποτε, για παράδειγμα, ψήφιζαν οι 25ρηδες. Μετά το όριο έπεσε στα 21. Τώρα είναι στα 18. Και υπάρχουν τάσεις και προτάσεις (συζητήσιμες!) πως το όριο αυτό θα πρέπει να πέσει ακόμα χαμηλότερα. Διότι οι νέοι, πλέον, στις ημέρες μας, ωριμάζουν σε μικρότερη ηλικία. [Δεκτόν!...] Είναι εύκολο να βγαίνουν κάποιοι και να λένε πως οι νόμοι γενικά, αυτός ο νόμος ειδικότερα, είναι «οπισθοδρομικός», «κατάλοιπο του παρελθόντος», πως «εκφράζει τη συντήρηση». Το δύσκολο νομίζω πως είναι να βγούν όλοι αυτοί απ’ την «καλόβολη μη-θέση» της κριτικής και να προτείνουν, δηλαδή να πάρουν θέση: Διότι τότε είναι σίγουρο πως ό,τι κι αν προτείνουν, σίγουρα θα δεχθούν κι αυτοί την κριτική που τους αρμόζει… Εάν προτείνουν, για παράδειγμα, «ψήφο στους 17ρηδες», θα «τους την πέσουν» οι 16ρηδες κι οι υπερασπιστές τους κ.ο.κ. Και, βέβαια, θα συνεχίσουν να ακούγονται οι ίδιες εύκολες και λογικοφανείς κριτικές που ακούγονται και ακούγονταν ανέκαθεν, πως δηλαδή «η ωριμότητα του ανθρώπου δεν εξαρτάται από την ταυτότητα, δηλαδή από την ηλικία του» και πως «είναι παράλογο να δέχεται ο νόμος πως κάποιος είναι σήμερα, 19.4.2008, ανώριμος, και αύριο, 20.4.2008, που συμπληρώνει τα 18 του, θα αποκτήσει ξαφνικά την ωριμότητα, λες και θα γυρίσουμε ένα διακόπτη»!...
[Σίγουρα είναι «άδικο», για παράδειγμα, όποιος γεννήθηκε στις 31.12.1990 να έχει δικαίωμα να ψηφίσει και όποιος γεννήθηκε μόλις μια μέρα (ή μια ώρα!...) μετά, στις 1.1.1991, να μην έχει αυτό το δικαίωμα!... «Είναι σκληρός ο νόμος, αλλά είναι νόμος»!... Πάντως, όμως, από την άλλη, σε περίπτωση άμεσης και επείγουσας επιστράτευσης, ο ένας θα κληθεί αμέσως για να πολεμήσει (και ίσως για να σκοτωθεί...), ενώ ο άλλος, ως «μικρός κι ανώριμος» θα το αποφύγει…]

Είναι κοινώς ή, έστω, ευρέως αποδεκτό, επαναλαμβάνω, ότι οι νέοι, οι έφηβοι, ωριμάζουν όλο και νωρίτερα. Ε, τότε, ν’ αποδεχτούμε το (αναμφίβολα χιουμοριστικό!...) σύνθημα που διάβασα κάποτε σε έναν τοίχο: «Δικαίωμα ψήφου στους 8χρονους»!...
Έγραψα για 8χρονους, ήτοι για παιδιά, κι ο νους μου πέταξε [και σας το καταθέτω] και σ’ ένα άλλο, συναφές, σπουδαίο θέμα, όπου προκύπτει ανάγκη για οριοθέτηση και ορισμό: Για πέστε μου, λοιπόν, σας παρακαλώ, όλοι εσείς που «στέκεστε κριτικοί απέναντι στους ορισμούς», κατά πως λέτε, διότι δεν εκφράζουν τη ζωή και το σφυγμό της [κριτική που δέχομαι μεν πως είναι καλόπιστοι και έχει κίνητρα ευγενικά, μα είναι, νομίζω, συχνά, πρόχειρη και αλόγιστη….] τι είναι, για εσάς, «παιδί»; Μη μου αρνηθείτε να μου δώσετε ορισμό, που μάλιστα να έχει και ηλικιακό όριο, διότι τότε θα σας θυμίσω πως, ανάλογα κι αντίστοιχα, θα πρέπει να προσδιοριστεί από τον νόμο, σε ποιους [εφήβους ή παιδιά;] θα πρέπει να επιτραπεί η εργασία. Διότι, φαντάζομαι, ως προοδευτικοί κι εσείς, πως αναμφίβολα θα αντιπαρατίθεσθε στην «παιδική εργασία», ένα από τα εγκλήματα που κατά κόρον διαπράττονται ιδίως στην Άπω Ανατολή και στην Ινδία. Και όχι μόνο αυτή, βεβαίως… Διότι υπάρχει ακόμα, σας θυμίζω, η παιδεραστία. Ως πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο και ως αδίκημα… [Εκτός κι αν θέλετε να το καταργήσουμε ως αδίκημα, οπότε, βέβαια, αλλάζει η συζήτησή μας και τίθεται σε άλλη βάση, με άλλο αντικείμενο…]

…Μ’ αυτά και τ’ άλλα… νομίζω πως κατέληξα [εγώ, ο κατά βάση ουτοπικός υπερασπιστής της Ηθικής, που δεν έχει ανάγκη, μα ξεπερνά και καταργεί το Νόμο…], να υπερασπίζομαι το Νόμο. Και ειδικότερα τον Νομοθέτη. Που πρέπει μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή ν’ αποτυπώσει το κοινώς – κοινωνικώς αποδεκτό, το μέτρο ή το «μέσον» [υπό την έννοια της «μεσότητας»] και μάλιστα σε ένα κείμενο που να έχει κατά το δυνατόν διάρκεια [Μεγάλο – τεράστιο θέμα αυτό, των Νόμων και της θέσπισής τους, στο οποίο κάποτε θα πρέπει να επανέλθω, επισταμένως, οπότε και να εξετάσω και το εάν αυτοί πρέπει να δρουν απλώς ρυθμιστικά ή και παιδευτικά…]. Γι’ αυτό και συχνά καταφεύγει, κατά πως λένε οι ειδικοί, στη χρήση όρων και εννοιών «αξιολογικών»…
…που καλείται, ύστερα, ο Δικαστής [που φέρει και αυτός, συχνά, αντίστοιχα δύσκολο ρόλο με αυτόν του Νομοθέτη:] να νοηματοδοτήσει με περιεχόμενο κάποιες λέξεις, αφουγκραζόμενος και αυτός, πάλι, το κοινώς – κοινωνικώς αποδεκτό, αποτυπώνοντας το μέτρο και τη μεσότητα, «διχάζοντας»…
…μεταξύ «λογοτεχνίας» και «πορνογραφίας», για παράδειγμα, όπως στην προκείμενη περίπτωση…

…Κι έχοντας, έτσι, «κάνει τον κύκλο τους», οι σχετικές σκέψεις μου επανήλθαν στην αρχή. Και για να μην καταλήξουν «φαύλος κύκλος» αλλά, αντίθετα, «σπείρα δημιουργική», θα ήθελα τη δική σας άποψη, είτε ως σχόλια εδώ, είτε ως αναρτήσεις στα δικά σας ιστολόγια…
Εν αναμονή, λοιπόν, του τι εννοείτε εσείς «λογοτεχνία» και τι «πορνογραφία»…
…«διατελώ μετά τιμής» [όπως έλεγαν οι παλαιότεροι…] και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!...

Τρεις μικρές προσωπικές (μου) ιστορίες της καθημερινότητας

Οι πιο πολλοί θα άκουσαν, σχετικά πρόσφατα, για την ακόλουθη σκληρή είδηση: «Κάποιος σκότωσε έναν συνάνθρωπό μας, σ’ αυτή την πόλη μου μας τρελαίνει όλους, επειδή, λέει, οδηγώντας, του έκλεισε τον δρόμο και του πήρε την προτεραιότητα»… Το τραγικό αυτό γεγονός μου θύμισε κάτι που μου συνέβη πριν από τρία τουλάχιστον χρόνια:
Σ’ έναν δρόμο της πολύβουης πόλης μας, λοιπόν, «έκανα σφήνα» [παρότι δεν με εκφράζει κα προσπαθώ να το αποφεύγω, γενικώς, πλην όμως συχνά είναι αναγκαίο κακό…] σε έναν οδηγό ταξί, παίρνοντάς του την προτεραιότητα, καθώς επέκειτο ένα εμπόδιο (:παράνομα σταματημένο αυτοκίνητο) που καθιστούσε σχεδόν επιβεβλημένη μια τέτοια «σφήνα». Ο ταξιτζής, όμως, προφανώς θεώρησε [καλώς ή κακώς;… μπορεί και να είχε δίκιο!...] πως η οδηγική ενέργειά μου ήταν πιο «επιθετική» και «δραστική» απ’ ό,τι έπρεπε [δηλαδή πως έπρεπε να τον αφήσω αυτόν να περάσει και να κάνω σφήνα σε αυτόν που τον ακολουθούσε… -τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το ζητούμενο…]. Στο επόμενο φανάρι, λοιπόν, σταμάτησε από πίσω μου ακριβώς, κατέβηκε οργισμένος απ’ το αυτοκίνητό του και ήρθε με επιθετική διάθεση δίπλα στο ανοιχτό μου παράθυρο, βρίζοντας και φωνάζοντας και με σαφή δείγματα πως στο παραμικρό μου αντιμίλημα ίσως και να χειροδικούσε. Δεν αντιμίλησα, όμως, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά διότι αυτό που πραγματικά ένιωσα εκείνη τη στιγμή, ήταν να του ζητήσω συγγνώμη για το ότι η οδήγησή μου δεν ήταν, ίσως, η πρέπουσα απέναντί του. Η αντίδρασή του με εξέπληξε: Το οργίλο λιοντάρι που είχα απέναντί μου, αμέσως «μαλάκωσε» κι έγινε ένα «ήρεμο αρνάκι», ένας άνθρωπος έτσι όπως θα μπορούσαμε όλοι μας να είμαστε, και μου είπε: «Εγώ σου ζητώ συγγνώμη, φίλε μου. Φαίνεσαι καλό παλικάρι! Συγγνώμη για την αντίδρασή μου! Μα είναι, βλέπεις, η κούρασή μου και το άγχος της δουλειάς. Δικαιολόγησέ με!». Ναι, έτσι ακριβώς που σας τα γράφω! Μ’ αυτά ακριβώς τα λόγια, που δεν θα τα ξεχάσω, διότι εμένα τουλάχιστον κάτι με δίδαξαν, κάτι μου πρόσφεραν… Κι όλα αυτά χάρη σε ένα απλό «συγγνώμη»!...

Ιστορία δεύτερη:
Πριν από δύο ή τρία χρόνια είχα ν’ αντιμετωπίσω [κάτι που συμβαίνει σε όλους μας πολύ συχνά, αν όχι καθημερινά…] ένα «άξιο και αντιπροσωπευτικό εκπρόσωπο της ελληνικής γραφειοκρατίας», μια υπάλληλο σε κάποια Εφορία: Μία Έφορος, «καπετάν-Ένας» [αν είναι ορθή αυτή η έκφραση και δεν γίνεται… «καπετάνισσα-Μία»…] αρνιόταν, παρά τις επανειλημμένες κρούσεις μου (τρεις ή τέσσερεις φορές) να δώσει λύση σ’ ένα πρόβλημά μου, κατά τρόπο (το επισημαίνω!) απόλυτα νόμιμο, αφού μάλιστα το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και σ’ άλλες Εφορίες παλαιότερα. Μπροστά μου «τοίχος αδιάβατος», εμπόδιο ανυπέρβλητο, δεδομένου, μάλιστα, ότι δεν υπήρχε άλλος ανώτερός της «προϊστάμενος», για να καταφύγω σ’ αυτόν, να της υποδείξει αυτό που έπρεπε να κάνει. Πήρα, λοιπόν, τη θετική απόφαση, πήρα τον καλύτερό μου εαυτό και την ξαναεπισκέφθηκα: «Πείτε μου, σας παρακαλώ», της ζήτησα, «τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν μπορεί να μην υπάρχει λύση! Κι εσείς, είτε λόγω θέσης είτε λόγω πείρας, το δίχως άλλο θα μπορέσετε να μου την βρείτε!». Και πράγματι, λοιπόν, μου τη βρήκε! Ίσως όχι την ορθή [κατά τη γνώμη τη δική μου και των άλλων εφοριακών υπαλλήλων], μα πάντως μου έλυσε το πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που είχε προκύψει, ίσως, όχι μόνο από την άγνοια και την αίσθηση εξουσίας της Εφόρου, αλλά ενδεχομένως κι από τη δική μου βεβαιότητα, εμμονή κι επιμονή μου στο να (μου) δοθεί η «πρέπουσα ορθή λύση»!...

Ιστορία τρίτη:
Εδώ και αρκετό καιρό έχω σταματήσει να πηγαίνω σε γυμναστήρια […χμ… για να γλυτώσω το… «ντοπάρισμα»!...] και πηγαίνω, καθημερινά, για γυμναστική και για περπάτημα σε ένα πάρκο. Δεν είμαι ο μόνος που το κάνει: Κάθε φορά συναντώ τουλάχιστον 6-7 και συχνά μέχρι και 15 άλλους, που κάνουν το ίδιο: Περπατούν… Και συναντιούνται μεταξύ τους… όπως ακριβώς κάνουμε, όλοι μας, και στη γειτονιά μας, μα και στη μεγάλη μας πόλη: Απομονωμένοι στο κόσμο μας, βουτηγμένοι στις σκέψεις μας και στα προβλήματά μας, σιωπηλοί, αν όχι και κατσουφιασμένοι… Μετά την τρίτη –τέταρτη φορά… μου ήρθε μια ιδέα… πήρα μια απόφαση… και την έθεσα σε εφαρμογή: Όποιον συναντούσα στην περιπατητική αυτή γυμναστική μου, τον κοιτούσα στα μάτια [όταν μπορούσα, δηλαδή όταν δεν απέστρεφε ο άλλος το βλέμμα ή το κεφάλι του, κάτι που όλοι μας, νομίζω, κάνουμε συχνά στην καθημερινότητά μας…] και του έλεγα «καλημέρα»! Τώρα πια, αρκετό καιρό μετά, σχεδόν όλοι μου λένε «καλημέρα» χαμογελώντας, οι πιο πολλοί μάλιστα προσπαθούν πια να με προλάβουν σε αυτό, ενώ κάποιοι έδειξαν δείγματα και διάθεση πως θέλουν κι άλλη, περαιτέρω, κουβεντούλα… [Αυτό που, όμως, παρατηρώ ακόμα, είναι πως όλοι αυτοί, μεταξύ τους, εξακολουθούν να μην ανταλλάσσουν ούτε μία κουβέντα, μια «καλημέρα» ή, ίσως, ούτ’ ένα βλέμμα…]

«Δεν φταίει η καθημερινότητα. Η φαντασία φταίει, που δεν της κάνει παρέα», όπως μου είπε και με δίδαξε, έμπρακτα, χρόνια πριν, μια φίλη μου αγαπημένη!...

Τρία νέα (μα στην πραγματικότητα παμπάλαια…) έμβια όντα, κρίκοι στην αλυσίδα της «εξέλιξης» και της «προόδου», του «πολιτισμού» μας…

Θα σου πω μια ιστορία, φίλε!

[Την ιστορία της ανθρωπότητας, ίσως…
Την ιστορία της ανθρωπιάς…
Το τέλος της δεύτερης…
…που μπορεί να οδηγήσει και στο τέλος της πρώτης…]

Λοιπόν…
…Λάθος στα είπαν, φίλε μου! Λάθος!... Σου είπαν ψέματα!... Για να σε κολακέψουν!... Πως είναι σπουδαίο, τάχατες, να είσαι άνθρωπος… Πως είμαστε ξεχωριστοί, καλύτεροι, ανώτεροι απ’ τ’ άλλα πλάσματα αυτής της γης… Το «ξεχωριστό δημιούργημα» της εξέλιξης…
Απόδειξη σ’ αυτό; Το ότι καταφέραμε να επιβιώσουμε από δεινόσαυρους, τυραννόσαυρους, βροντόσαυρους… [Σπουδαία απόδειξη… σπουδαίο επιχείρημα!... Και τι θα πεις άμα σταθμίσεις, τότε, πως σύμφωνα με όσα λένε κάποιοι επιστήμονες, τα τελευταία και τα μόνα πλάσματα που θα επιβιώσουνε σ’ αυτή τη γη, είναι… οι κατσαρίδες!... Ναι, στ’ αλήθεια!...]

Λοιπόν, φίλε μου, μόνο για τους βροντόσαυρους, τους τυραννόσαυρους και τους δεινόσαυρους έμαθες, έτσι δεν είναι;… […που, πλέον, δεν μας φοβίζουν, γιατί τους κάναμε κόμικς και ταινίες… κι ίσως μάλιστα να πιστέψουμε πως είναι απλά και μόνο δημιουργήματα του Χόλλυγουντ…]
Ξέχασαν, όμως, φίλε να σου πουν, ακόμα και να σου αναφέρουν…
…για τους βροντ-άνθρωπους, για τους τυρανν-άνθρωπους, για τους δειν-άνθρωπους!...
Μην κάνεις, φίλε, πως δεν καταλαβαίνεις! Μιλάω για υποείδη αυτού που αποκαλούμε «ανθρώπινο είδος»…
«Εξελιγμένο είδος»!...
Όχι φυτοφάγο (απλώς) βέβαια. Ούτε σαρκοφάγο (απλώς). Μα… είδος παμφάγο!...

Είμαστε οι... […εδώ που φθάσαμε, ας μου επιτραπεί η ακραία έκφραση:] «γαμάμε και δέρνουμε»!... Οι «εξουσιαστές της γης!... […που, μάλιστα, θέλουμε να εξουσιάσουμε και το σύμπαν όλο, τρομάρα μας!...]
«Δικτάτορες, αυτοκράτορες, εξουσιαστές; Για ποιους συγκεκριμένα μας μιλάς;», ίσως να με ρωτήσετε…
Μα εγώ δεν σας μιλώ (μόνο) για πρόσωπα συγκεκριμένα… Για τη νοοτροπία σας μιλώ πολλών προσώπων!... [Ξεκινήσαμε… ή ξεκίνησαν… ηγεμονίσκοι… επεκτάθηκαν… αυτοκράτορες… δικτάτορες… παντοκράτορες…]

Αυτή η γη, θαρρούμε, μας ανήκει!.. Και μπορούμε, νομίζουμε οι ανόητοι, να την κάνουμε ό,τι θέλουμε!...
…Ποιο άλλο όν μπορεί να μας αντισταθεί; Κανένα! Όλα στη δούλεψή μας, δηλαδή, ή για τροφή μας ή/και ως «παράπλευρες απώλειες» των πράξεών μας, της άκρατης επιθυμίας μας για κέρδη και πλούτο ή και, ακόμα ακόμα, εσχάτως, για ψευδεπίγραφη εκδήλωση της «καλλιτεχνικής μας έκφρασης»…

Σου μιλάω, λοιπόν, για τους «βροντ-άνθρωπους»…
…που βροντάνε και δέρνουνε… και σκοτώνουν… και γδέρνουν…
…ακόμα και ζώα που είναι ακόμα ζωντανά!...

Φερόμαστε στα ζώα τυραννικά…
[Σε όποια δυνατή έκφανση. Και με παραλλαγές πολλές… Που ταιριάζουν στην… «επινοητικότητά» μας, διότι είμαστε άνθρωποι με «φαντασία»…]
Οι «τυρανν-άνθρωποι»!...

Έτσι φερόμαστε, γενικότερα, ακόμα και στη γη, που μας φιλοξενεί…
…γι’ αυτό κι έχουμε προκαλέσει και στο περιβάλλον μας, τόσα δεινά…
[…μα εμείς, στο μεταξύ, ήδη προετοιμάζουμε και την ενδεχόμενη αποχώρησή μας απ’ αυτήν, για άλλους πλανήτες, για να «εποικήσουμε το σύμπαν», μόλις την καταντήσουμε τη γη «κρανίου τόπου», πλανήτη ακατοίκητο…]
Οι «δειν-άνθρωποι»!...

Θέλεις να καταλάβεις σε ποιους αναφέρομαι; Ποιους αποκαλώ «τυρανν-άνθρωπους» των ζώων [που θα γίνουν –ή είναι ήδη- οι «δειν-άνθρωποι» της γης, γιατί όλοι «το ίδιο μυαλό κουβαλάνε», εκείνο του εξουσιαστικού,, του δυνατού, του «εξελιγμένου όντος»…]

Αυτούς για τους οποίους έγραψε τις προάλλες η Βάσσια μια ανάρτηση, για το πώς κάποιοι φέρονται στα ζώα…

(http://parafyada.blogspot.com/2008/04/blog-post_02.html)

Ή/Και αυτόν για τον οποίο έγραψε και η Roadartist, τον τάχα καλλιτέχνη που βασάνισε μέχρι θανάτου ένα ζωντανό…

(http://roadartist.blogspot.com/2008/04/blog-post.html)

Μα και αυτούς που είχα δει, λίγο παλιότερα, σ΄ ένα βίντεο (που θα βρείτε σ’αυτή τη διεύθυνση:

http://www.furisdead.com/feat/ChineseFurFarms/)

και που, μόνο που το θυμάμαι, αγανακτώ και αρρωσταίνω [μα και θλίβομαι, ταυτόχρονα, για το είδος μας…], αυτούς που γδέρνουν ζώα, ζωντανά ακόμα, για τη γούνα τους!...

Υ.Γ.-1: «Homo hominis lupus», δηλαδή «ο άνθρωπος στον άνθρωπο (φέρεται σαν) λύκος», έλεγαν οι ρωμαίοι. Τι να πούμε, τότε, για το πώς φέρονται οι άνθρωποι στα ζώα;…
Υ.Γ.-2: …Υπ’ όψιν ότι υπάρχουν ζώα (και δη από αυτά που αποκαλούμε και τα κατατάσσουμε στα «θηρία»!...) που φέρονται με… «ανθρωπιά»!...
Υ.Γ.-3: «Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα» έλεγε κάποιος σοφός. Μην το παρακάνουμε, όμως! Υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι (κι όχι μονάχα στην μακρινή Αφρική, μα πιο σιμά μας…), που «πεθαίνουν σαν τα σκυλιά», για να χρησιμοποιήσω τη λαϊκή έκφραση, την ώρα που κάποιοι πολυεκατομμυριούχοι αφήνουν, καθώς μαθαίνουμε, τις τεράστιες περιουσίες τους στα σκυλιά τους!...

Ας δώσουμε 10 λεπτά απ’ τη ζωή μας. Ας δώσουμε αίμα

Αίμα! Ο χυμός της ζωής!... Που κάποιοι το έχουν ανάγκη. Για να μπορέσουν, μ’αυτό, να γαντζωθούν στη ζωή…
…Κι εμείς οι υπόλοιποι, εμείς που ευτυχώς δεν βρισκόμαστε στη θέση τους (μα που είναι πιθανόν να βρεθούμε στη θέση τους ανά πάσα στιγμή…), εμείς που μπορούμε εύκολα κι ανώδυνα να τους δώσουμε ζωή, να ξεδιψάσουν τη σχετική λαχτάρα τους, εμείς, λοιπόν, σφυρίζουμε αδιάφορα… Και προσπερνάμε αποστρέφοντας το βλέμμα μας. Βιαστικά…
…Δεν έχουμε ούτε καν… «10 λεπτά απ’ την ημέρα μας»!... Τι είναι 10 λεπτά; Μήπως όλα μας τα δεκάλεπτα, καθημερινά, τα διαθέτουμε και τα εκμεταλλευόμαστε καλύτερα; Μήπως μας δίνεται τόσο συχνά η ευκαιρία να τα εκμεταλλευτούμε καλύτερα;…
…Πόσες φορές μας δόθηκε η ευκαιρία να σώσουμε μια ζωή; Να κάνουμε το φιλί της ζωής σ’ένα παιδί που χαροπαλεύει; Να γεμίσουμε με χρώμα δύο μάτια που τρεμοσβύνουν;…
Γι’ αυτό σου λέω… γι’ αυτό μου λέω… Ας μην προσπεράσουμε αδιάφορα!...
Καλημέρα! Καλημέρα ζωή!...

Αλυτρωτικές αντιλήψεις και επεκτατικές βλέψεις της FYROM

Έλαβα σήμερα e-mail με το παρακάτω περιεχόμενο και με την άδεια του συντάκτη του, αφενός μεν το αναρτώ στα δύο ιστολόγιά μου, αφετέρου δε το προωθώ, ως e-mail και ως σχόλιο σε αναρτήσεις άλλων ιστολόγων… Ο συντάκτης του μου είπε πως δίνει την άδεια σε οποιονδήποτε θελήσει, να το αναρτήσει και στο δικό του ιστολόγιο

« Στον διαδικτυακό ιστότοπο http://www.petitiononline.com/ συλλέγονται υπογραφές απο την "United Macedonian Diaspora" των Σκοπιανών για ενα κείμενο υποστήριξης των θέσεων τους που, περαν των άλλων, περιέχει θέσεις και διεκδικήσεις εξωφρενικά απαράδεκτες. Συγκεκριμένα, διεκδικούν την επιστροφή εδαφικών εκτάσεων που τους αφαιρέθηκαν χωρίς τη θέληση τους, όπως αναφέρουν, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 και, στην περίπτωση που αυτό δεν είναι δυνατόν, την αποζημίωση τους είτε χρηματικά, είτε με απόδοση εδαφικών εκτάσεων ίσης έκτασης και αξίας! Προφανώς αναφέρονται στους Βουλγαρικής εθνικότητας και συνείδησης κατοίκους της Μακεδονίας που έφυγαν από τα μέρη τους μετά τον Μακεδονικό αγώνα και τους Βαλκανικούς πολέμους και που, αργότερα, υιοθέτησαν και διαμόρφωσαν "Μακεδονική" εθνική συνείδηση για τους γνωστούς λόγους (προπαγάνδα Κομιντέρν αρχικά και Τίτο αργότερα)

Για να μη μακρηγορώ, διαβάστε μόνοι σας όλο το εξωφρενικό κείμενο στη διεύθυνση http://www.petitiononline.com/umd/petition.html

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι συντάκτες πανηγυρίζουν που το κείμενο εχει ήδη υπογραφεί από 28.000 άτομα μέσα σε ένα μήνα και εχουν πολύ υψηλότερους στόχους. Αυτό αποδεικνύει ότι οι αλυτρωτικές αντιλήψεις και οι επεκτατικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας των απανταχού της γής Σκοπιανών είναι πολύ διαδεδομένες στο λαό τους και δεν αφορούν μια ασήμαντη μειοψηφία. Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική και να μην υποβαθμίζει τη σπουδαιότητα του θέματος της τελικής ονομασίας της FYROM για να μη δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος για ανακίνηση "Μακεδονικού" ζητήματος από τους βόρειους γείτονες μας.

Με τιμή

Παναγιώτης-Σωκράτης Λουμάκης, ιατρός, Παράλιο Αστρος Αρκαδίας»

Ημιτελείς (και ατελείς!) σκέψεις…

Ημιτελείς σκέψεις…
[ήτοι, όπως θα διαβάζαμε, ίσως, ως τίτλο ενός βιβλίου του προ-προηγούμενου αιώνα,
«Σκέψεις ημιτελείς… για θέματα όπως το “τέλειο”, τον “Παράδεισο”, την “σωτηρία” και το “αιώνιο”… που αποδεικνύουν πως είναι οι σκέψεις ατελείς. Και ατελέσφορες!»]

[Σκέψεις που μου γεννήθηκαν προ ημερών, καθώς διάβαζα το βιβλίο του Χρήστου Γιανναρά «Ενάντια στη θρησκεία». Όχι απαραίτητα εξαιτίας αυτού του βιβλίου…]

…Υπάρχουν κάποια «βιβλία – σταθμοί». Σταθμοί μικροί ή μεγάλοι… Ο χρόνος το δείχνει, αυτός αποδεικνύει την αξία και τη σημασία τους…
Όχι για όλους [Κι αυτό το γράφω χωρίς οποιοδήποτε κριτήριο καλού ή κακού, έξυπνου ή χαζού, μορφωμένου ή αμόρφωτου, σοφού ή άσοφου…]. Μπορεί άλλοι, περισσότερο σοφοί ή έξυπνοι ή καλοί μορφωμένοι να το διαβάσουν και να το αξιολογήσουν διαφορετικά… Μπορεί κι εγώ αν το είχα διαβάσει άλλη χρονική στιγμή, να το είχα απορρίψει ή δεχθεί διαφορετικά… Ή να το κάνω στο μέλλον… «Θα δείξει»…

Υπάρχουν κάποια βιβλία…
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι…
…που σου ανατρέπουν τις «βεβαιότητες». Όχι από κακία! [Μπορεί να υπάρχουν και αυτοί… Σίγουρα θα υπάρχουν και αυτοί…]
«Δίνουν μια» και σου γκρεμίζουν αυτό που είχες κτίσει με τα… τουβλάκια σου… […Κι εσείς, μετά, «κατηγορείστε» με που είχα χτίσει με «τουβλάκια» κι όχι με τούβλα και τσιμέντο… ένα σπίτι πραγματικό ή ένα πύργο όλο βεβαιότητες, που θα άντεχε ακόμα και σε δυναμίτιδα…]
«Δίνουν μια» και σου καταστρέφουν την εικόνα που είχες φτιάξει, με κόπο ίσως, κομματάκι – κομματάκι, με τα puzzle σου… Ή σου λένε, απλώς, πως πρέπει εσύ να το χαλάσεις και να το ξαναφτιάξεις από την αρχή… Σωστό!
«Μα συμφωνεί με την εικόνα», ίσως απαντήσεις, ίσως πεις… «Συμφωνεί με την εικόνα – οδηγό».
«Κι αυτό σ’ αρέσει;» θα σε ρωτήσει, ίσως. «Σ’ αρέσει ετούτη η εικόνα που σου δώσανε ν’ ακολουθήσεις;… Και που ξέρεις πως η εικόνα – οδηγός είναι σωστή;… Κι αν σου πω εγώ πως μπορείς εσύ, με τα ίδια κομμάτια, να φτιάξεις μιαν εικόνα άλλη, διαφορετική, ίσως ακόμα και καλύτερη;…» σου απαντά…
Ή, ίσως, πιο δραστικά και πιο παραστατικά, μπορεί να πάρει την εικόνα – οδηγό και να τη σκίσει κομματάκια και να την πετάξει, έπειτα, ως άχρηστη, στον σκουπιδοντενεκέ…

… «Follow your heart!» σου ψιθυρίζει γελώντας. Με αγάπη… «Ακολούθησε την καρδιά σου!... Την καρδιά σου, όμως, όχι τη μνήμη σου και το μυαλό σου»…
Δεν είναι, σίγουρα, από μίσος ή από κακία αυτή του η συμπεριφορά. Από αγάπη είναι κι από καλή πρόθεση… [«Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος από καλές προθέσεις», θυμήθηκα τώρα, που το έγραφα, και «σφίχτηκα» και κοντοστάθηκα, φοβήθηκα… μ’ αυτό «είναι μια άλλη ιστορία»…]
Είναι, αναμφίβολα, βολικό, να έχεις εικόνες – οδηγούς ν’ ακολουθήσεις… Σαν «τυφλοσούρτες»… μηχανιστικά…
…Μα είναι, άραγε, αυτό που επιθυμούμε όλοι και που επιδιώκουμε;…

Παραβολικά θ’ αναφερθώ και θα θυμίσω το «σύνδρομο του Παβλώφ»… Μας παρα-είναι βολική μια τέτοια «παβλωφική ακολουθία»: ερέθισμα – αποτέλεσμα… Μα, τελικά, μας οδηγεί σε μια πάρα πολύ «βολική» και «βολεμένη» ζωή, μηχανιστική και ανελεύθερη… Σε μια ζωή ζωώδη…

Όλοι μας ζητούμε, ίσως, κατά βάθος, και επιθυμούμε, ως βαθύτερη ανάγκη κι ως ορμέμφυτο (;), την σωτηρία… Ο Γιανναράς μας θυμίζει πως η «σωτηρία» συνδέεται με το «σώος». Και της δίνει μια άλλη διάσταση, ένα νέο χρώμα…
Πες πως «σώσαμε» (λέμε, τώρα!...) τον εαυτό μας. Αυτό μας φτάνει, άραγε;... Σκέφτομαι τον καθένα μας «σωσμένο» σ’ έναν «παράδεισο ατομικό, ιδιωτικό»… Η μεγαλύτερη δυστυχία, η πιο βασανιστική κόλαση!... Μα κι ένα ζευγάρι, μόνο του, σ’ ένα «χρυσό πύργο» [:αγάπης, έρωτα και πάθους…], σ’ ένα παλάτι, σ’ έναν «παράδεισο» δικό του… αργά ή γρήγορα [πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για «αιώνια»…] καταντάει, αναμφίβολα, κάτι βασανιστικό!... Έτσι δεν είναι…
«Σωτηρία» και «Παράδεισος» νοείται μόνο μαζί με τους πολλούς, ει δυνατόν μαζί με όλους!...

Παιδί, ετών 25. Πρόσφυγας, ετών 12

Παιδί. Ετών εικοσιπέντε. Κι όμως, ακόμα παιδί… Το βλέπεις στο βλέμμα του. Σε κοιτάζει θαρρετά στα μάτια. Και σε ρωτά: «Θα γίνει; Ξέρω ότι μπορεί να γίνει… Ν’ αποκτήσω κι εγώ, επιτέλους, μια πατρίδα…»
Πρόσφυγας. Οικονομικός πρόσφυγας. Από μια πατρίδα που άφησε πριν δώδεκα χρόνια, ακολουθώντας την μητέρα του, γιατί εκεί δεν υπήρχαν ευκαιρίες… Για δουλειά και ζωή, για προοπτική και για όνειρα…
Δουλεύει σκληρά. Κι αυτός, κι η μάνα του, κι η αδελφή του. Κι ονειρεύεται… Ν’ αγοράσει ένα ακίνητο, ένα σπίτι… Για να στεγάσει τα όνειρά του. Για ν’ αποκτήσει μια πατρίδα… Εάν οι νόμοι κι οι διατάξεις το επιτρέπουν…
«Δεν έχω κανένα παράπονο απ’ τους Έλληνες, τόσα χρόνια, αφότου ήρθα», λέει… Και το εννοεί! Είτε γιατί δεν θυμάται κάποιους που του φέρθηκαν σκληρά κι απάνθρωπα, είτε γιατί δεν τους «μετρά» για Έλληνες… Προφανώς οι περισσότεροι τους άνοιξαν την αγκαλιά. Μα (γιατί να κρυβόμαστε;) κάποιοι τους είδαν σαν… πορτοφόλια. Άνθρωποι μορφωμένοι, δικηγόροι. Που βρήκαν ευκαιρία «να τα πιάσουν»…
…Γιατί, κοιτώντας τους άλλους σαν πηγή εισοδήματος και μόνο, προφανώς δεν έχουν χρόνο και διάθεση να κοιτάξουν αυτό το παιδί μέσα στα μάτια, ή να ανοίξουν τα αυτιά τους σε αυτά που τους λέει ή που… θα ήθελε να τους πει, μα που διστάζει…
Αυτό το παιδί, αυτό το παλικάρι, έχει δικαίωμα να ελπίζει, να κάνει όνειρα, να αποκτήσει ένα σπίτι, να χτίσει μια ζωή!...
Τ’ ακούτε, κοράκια, φραγκοφονιάδες;… Διαλυθείτε!...

Αποκλειστικό!... Αποκαλύπτω την ταυτότητα των Seagull και Eagle

«Αποκλειστικό! Το καρναβάλι πέρασε!... Αποκάλυψη: Βγάζουμε (εν μέρει) τη μάσκα των Seagull και Eagle! Και όχι μόνο… Διαβάστε αποκλειστικά και μόνο σε μας…»
…Πώς το γράφουν οι εφημερίδες; «Η στήλη θα απουσιάσει λόγω διακοπών και ταξιδιού του συντάκτη της»… […ή κάπως έτσι, τέλος πάντων!...]
Το παρόν ιστολόγιο, όπως και κάθε ιστολόγιο άλλωστε, δεν είναι εφημερίδα […αν και, φυσικά, είναι εφήμερο… Και πιο πολύ, ενδεχομένως, ο συντάκτης του… Αλλ’ αυτό είναι «μια άλλη ιστορία», ένα άλλο σοβαρό θέμα προς πραγμάτευση… αλλ’ ουχί προς διαπραγμάτευση…]. Υπ’ αυτή την έννοια δεν υποχρεούται να «δώσει εξηγήσεις» στους τυχόν τακτικούς ή έκτακτους αναγνώστες, συνομιλητές και φίλους, για την όποια απουσία. Έτσι κι αλλιώς, άλλωστε, ήταν τόσο μικρή, χρονικά, η απουσία… [: ένα τριήμερο που έγινε (Έλληνες είμεθα γαρ!...) «σεμνά και ταπεινά» πενθήμερο!...] …που δεν έγινε καν αντιληπτή!...
Ο μόνος λόγος που «το κάνω θέμα» είναι… για να κάνω, τελικά, αποκαλύψεις!... [«Σιγά το πράγμα»!... Μην έχετε και πολλές απαιτήσεις, μην σας ενισχύω και εγώ τις προσδοκίες σας… Μικροαποκαλύψεις!...]

Ο γράφων, λοιπόν, ταξίδεψε (και) αυτό το… «πενθήμερο τριήμερο» σ’ αυτό που λογίζει ως πατρώα γή, ως πατρίδα του [Παρεμπιπτόντως, πάντως, αναφέρω αφενός μεν ότι ποτέ δεν απέκτησα εκεί «εστία» (ουσιαστικά ποτέ δεν έμεινα για μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα μέρος, στα παιδικά μου χρόνια, ώστε να προλάβω να «ριζώσω» κάπου…), αφετέρου δε ότι εδώ και καιρό ασχολούμαι συστηματικά (και) με την απώτερη ιστορική καταγωγή και προέλευση της οικογένειας, που φαίνεται να έχει μυρωδιά θαλασσινής αλμύρας και νησιού, που ταιριάζει και αρμόζει σ’ έναν γλάρο – seagull…]
Το Σάββατο που μας πέρασε, λοιπόν, «Σάββατο των ψυχών» ή «Ψυχοσάββατο» κατά την παράδοση του λαού μας, πήγα στον τάφο του πατέρα μου. Όχι διότι ήταν η συγκεκριμένη ημέρα… Το κάνω κάθε φορά που γυρίζω στα πάτρια εδάφη…
Την Κυριακή και τη Δευτέρα, μεταξύ πολλών άλλων, πήγα να δω (και να φωτογραφίσω) τα Καρναβάλια της περιοχής, των Κροκεών και του Μιστρά, αντιστοίχως…
…Όπως αντιλαμβάνεστε (ιδίως όσοι με έχετε καταλάβει, με έχετε «γνωρίσει» λίγο μέσα από τα κείμενά μου…) ο νους μου βρήκε ευκαιρία και «τροφή» να σκεφθεί για το καρναβάλι και τους «καρνάβαλους», για τους μασκαρεμένους και τους «μασκαράδες», για τις μάσκες και τις «μάσκες» των ανθρώπων, για τα πρόσωπα και τα «προσωπεία» της καθημερινότητας κ.λπ. κ.λπ. Μα σ’ αυτά θ’ αναφερθώ, ίσως, διά μακρών, σε άλλη ανάρτησή μου…

…Σήμερα απλώς βρίσκω αφορμή [και γι’ αυτό έκανα όλη αυτή την εκτενή εισαγωγή(!)…] να…. Σηκώσω λίγο τη μάσκα μου και να σας δείξω μέρος από το… «πρόσωπό» μου, να γίνω, από ανώνυμος, εν μέρει ή «οιονεί» επώνυμος… […κι αργότερα… βλέπουμε! Αν δηλαδή ψηφιστεί κανένας αντι-τρομο-μπλογκο-νόμος, σκέτος «καρνάβαλος», που θα μας υποχρεώνει να μην φοράμε μάσκες ανωνυμίας… τότε θ’ αποφασίσω αν θα βγάλω τελείως τη μάσκα μου ή αν θα ντυθώ… ας πούμε «μπάτμαν» και θα εξαφανιστώ….]

Την μάσκα – όνομα “seagull”, λοιπόν, δεν την διάλεξα. Νιώθω ότι αυτή με διάλεξε [Υπό άλλες συνθήκες θα αρκούσε, ίσως, απλώς το «γλάρος» για να παραπέμπει και στην αγάπη μου για τη θάλασσα… ή θα διάλεγα ένα άλλο θαλασσοπούλι, για να αποφύγω και όσα «σέρνει» στους γλάρους ο Καβαδίας…]. Αυτό έγινε όταν συνειδητοποίησα πως το “Seagull” περιλαμβάνει ως μόνα σύμφωνα τα αρχικά του ονόματός μου [SeaGulL… S.G.L….] Κι αν θέλετε να εξηγήσετε και το δεύτερο «L» της λέξης, δείτε το έτσι, ολοκληρωμένο: «S.G.L., Lacon» ή «Σ.Γ.Λ., Λάκων»…
Κατόπιν τούτου, όπως αντιλαμβάνεστε, ο πατέρας μου λεγόταν «Γ.Λ.» ή «G.L.». Έτσι ήταν πολύ φυσικό που διάλεξα ως όνομα για το δεύτερο ιστολόγιό μου, το “eaGLe”… Ο πατέρας μου ήταν, πράγματι, αετός… Πετούσε ψηλά, πνευματικά… Μαζί του έκανα κάποια πετάγματα, αυτός μου κληρονόμησε την αγάπη για τα ψηλά… […πόσο ψηλά;… μέχρι τα άστρα… μέχρι τον ουρανό…] Κι η μάνα μου, βεβαίως, το δίχως άλλο! Η μάνα μας διδάσκει, πάντα, τα πρώτα φτερουγίσματα… [Μα οι μάνες, πάντα, είναι πιο… γήινες… Έτσι δεν είναι;…]. Ο eaGLe… o Eagle… ο αετός… είναι και ήταν ανέκαθεν [όπως έχω γράψει καιστην πρώτη μου ανάρτηση εκεί (http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post.html)] σύμβολο πνευματικής δύναμης κι ανάτασης. Για μένα, επιπλέον, το συγκεκριμένο ιστολόγιο συμβόλιζε και συμβολίζει την πνευματική παράδοσή μου, κείμενα δηλαδή που δεν είναι δικά μου αλλά η πατρότητά τους ανήκει σε άλλους και τα «κληρονόμησα» (όχι απαραίτητα όλα απ’ τον πατέρα μου…)

Λοιπόν… Τελείωσα (την... «αποκάλυψη») γι’ απόψε…

«Ώδυνεν όρος και έτεκεν μυν» θα μου πείτε… Σας προειδοποίησα!...
…Όπως άλλωστε σας είχα «προειδοποιήσει» -προϊδεάσει με την πρώτη μου ανάρτηση ως Seagull (http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/richard-bach-blog.html) ότι «θα σας εξηγήσω εν καιρώ» γιατί είχα διαλέξει το συγκεκριμένο όνομα… Το ίδιο έκανα και με το κείμενο που μέχρι αυτή τη στιγμή συνοδεύει τον τίτλο του ιστολογίου μου και το οποίο, πλέον, θα πρέπει να αφαιρεθεί απ’ την «μαρκίζα». Το αντιγράφω –καταγράφω απλώς, για λόγους ιστορικούς του παρόντος ιστολογίου: «Φόρος τιμής στο βιβλίο “Γλάρος Ιωνάθαν” του Richard Bach, ο τίτλος που διάλεξα για το blog μου (βλ. περισσότερα στην πρώτη ανάρτηση με τίτλο "Φόρος τιμής") Και όχι μόνο, όμως… Θα σας εξηγήσω εν καιρώ...». Τώρα, λοιπόν, που σας εξήγησα και γνωρίζετε, θα τροποποιήσω το σχετικό συνοδευτικό κείμενο…