Επίκαιρος νυχτερινός εφιάλτης

[Σύγχρονη -  επίκαιρη έκδοση (*) του έργου "Ο εχθρός λαός"]:

- Κυρία αρχικαγκελάριε των γερμανικών εταιρειών και γερμανικών συμφερόντων, γενικότερα, ιδού.... το ποίμνιό σας!
- Τα κάγκελα τα βλέπω, τους λύκους που βάλατε να φυλάνε τα πρόβατα τα βλέπω επίσης, με αυτούς που αντιδρούν (και μάλιστα κάποιοι βάζουν βόμβες) τί κάνετε;
- Γι' αυτούς ετοιμάζουμε τις φυλακές υψίστης ασφαλείς, τον.... Παρθενώνα της συγχρόνου Ελλάδας.
[....]
- Από εδώ, από το "λίκνο της δημοκρατίας" [sic] απευθυνω πρόσκληση για νέα μετανάστευση, που, όπως γνωρίζετε, είναι ευλογία διά τον τόπον!...
[κ.λπ. κ.λπ.]


(*) Νυχτερινός εφιάλτης [γι' αυτό τον κατέγραψα πρωί - πρωί] που με ξύπνησε [με ξύπνησε στ' αλήθεια; ή εξακολουθώ να κοιμάμαι όρθιος ή, σωστότερα, γονατιστός;... Μήπως ήρθε η ώρα να ξυπνήσω, επιτέλους, πριν να έρθει το τέλος;...]




https://www.youtube.com/watch?v=bSuuZZ5Vvss

Παιχνίδι της εποχής…

Γιορτινές μέρες, χριστουγεννιάτικες, είναι φυσικό να ταξιδεύει το μυαλό πίσω στον χρόνο, στα παιδικά χρόνια…

Θυμάμαι, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων, πως τέτοιες ημέρες στο πατρικό σπίτι συνηθίζαμε να παίζουμε [όχι με χρήματα (να εξηγούμαστε!), αλλά με φασόλια!...] “Πάρτα Όλα”.

“Σβούρα είναι… [και η ζωή!...] …και γυρίζει” !...

…Οι πιθανότητες γνωστές, έξι στον αριθμό: “Πάρε 1”, “Βάλε 1”, “Πάρε 2”, “Βάλε 2”, “Βάλτε Όλοι”, “Πάρτα Όλα”.

Όλα μες στο παιχνίδι.

Όλα μες στη ζωή.

Τύχη και Ατυχία.

Μάθημα ζωής.

Το “πάρε” μα και το “δώσε” – “βάλε”.

Μα και τα άλλα δύο:

Το κάπως ανούσιο ή/και ακατανόητο “Βάλτε Όλοι”…

…και, φυσικά, το κορυφαίο “Πάρτα Όλα”

Η “πεμπτουσία” του παιχνιδιού.

Η στιγμή της υπέρτατης ευτυχίας για τον παίχτη που κέρδιζε τη συμπάθεια της θεάς Τύχης.

Αφορμή για στιγμιαίο “κατσούφιασμα”, ίσως, για τους άλλους…

…αλλά απόλυτα αποδεκτό απ’ όλους…

…αφού όλοι γνωρίζαμε πως “σβούρα είναι και γυρίζει”…

…και σε κάποιον επόμενο “γύρο” θα ήταν η σειρά κάποιου άλλου να κερδίσει…

Αργότερα μάθαμε για τους νόμους των πιθανοτήτων.

Δίκαιος νόμος!

Οι πιθανότητες ήταν μοιρασμένες, ίσες για όλους!

Δίκαια πράγματα!...

Και πολύ αργότερα βγήκαμε στη ζωή…

Συνεχίσαμε ν’ ακολουθούμε τους έντιμους κανόνες του παιχνιδιού:

“Βάλε 1” στον πρώτο γύρο… “Πάρε 2” στον δεύτερο… “Πάρε 1” στον τρίτο… “Βάλε 2” στον τέταρτο… “Βάλτε Όλοι” σε κάποιον επόμενο…

Μην παραπονιόμαστε!

Και το “Πάρτα Όλα” μας ήρθε, κάποιες φορές…

Σπάνιες, ίσως, αλλά μας ήρθε…

Είτε από την καλή μας τύχη…

[…γιατί μας χαμογέλασε και μας έκλεισε το μάτι η θεά Τύχη…]

…είτε “για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια” κάποιοι…

…και να μην καταλάβουμε έγκαιρα πως, τελικά, ακόμα και η αθώα σβούρα του “Πάρτα Όλα” ήταν, και αυτή, “πειραγμένη” από κάποιους, έτσι όπως ξέραμε ήδη από καιρό πως συμβαίνει με τα ζάρια στις κακόφημες μπαρμπουτιέρες…

Αργήσαμε να το καταλάβουμε!...

…και μέχρι να το καταλάβουμε… “βάζαμε”! Όλοι μαζί, μα και ο καθένας μόνος του. Άλλοτε 1, άλλοτε 2….

…και παίρναμε, επίσης. Άλλοτε 2, άλλοτε 1…

Μα ήταν και κάποιοι που συνεχώς “Πάρτα Όλα” έφερναν!...

…Τα “πήραν όλα” κι έφυγαν…

Πήραν τις οικονομίες μας, τις καταθέσεις μας, τους φόρους που είχαμε “βάλει όλοι”, τις εισφορές μας στα ασφαλιστικά ταμεία (αφού προηγουμένως τις είχαν κάνει “δομημένα ομόλογα” για να διευκολυνθούν…), τις επενδύσεις κάποιων στο Χρηματιστήριο.

Τα πήραν όλα, λοιπόν, και μάλιστα ατιμώρητα!...

Και να ήταν μόνο αυτά;…

Και τις δουλειές κάποιων πήραν (αφού πρώτα τους είχαν πάρει τον ιδρώτα…) και τις ελπίδες κάποιων… και τα όνειρά τους…

Και λίγα λέω!...

Ποιοι;

Μήπως δεν τους γνωρίζετε;

Οι περίφημοι “γιοί του Πάρτα Όλα”…

Οι κύριοι (ή: “οι εγκληματίες”) των λευκών κολάρων, όπως είναι γνωστοί.

Των λευκών κολάρων και των μαύρων ψυχών…

Και ξέρετε ποιες είναι οι πιο ειδεχθείς περιπτώσεις, τα χειρότερα εγκλήματά τους;

Το ότι τα πήραν όλα τα συναισθήματα…

...και άφησαν πίσω άδειες, μαραμένες ψυχές...

…να σιγοτραγουδάνε, ίσως, το “Τα πήρες όλα κι έφυγες”…

A capella!....

“Είναι η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι”, που λέει ένα άλλο τραγούδι…

[Συνέχεια από το χθεσινό…]

Έγραφα χθες, πως είναι σαν μια βάρκα η ψυχή μας και θαλασσοδέρνεται…

…Κι έχουμε χρέος, ο καθένας μας, να την οδηγήσουμε, ακέραια, σε ασφαλές λιμάνι… Με όποιο τρόπο ο καθένας νιώθει καλύτερο, σε σχέση, πάντα, με τα μέσα που του δίνονται και τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει… Κωπηλατώντας και με τα δυό κουπιά κι όχι “μονόπατα” (οπότε κάνει κύκλους…) ή/και με τα χέρια του ακόμα, εάν τυχόν του σπάσουν ή χάσει τα κουπιά, υψώνοντας ιστίο το πουκάμισό του ή τα όνειρά του κ.λπ.

Τα ρεύματα τα θαλάσσια, όμως, δεν είναι πάντοτε ευνοϊκά.

Κι ο άνεμος κάθε άλλο παρά είναι πάντα ούριος.

Ίσως καλύτερα έτσι, αν το σκεφθείς καλύτερα, Τι θα άξιζε, άραγε, ένα ταξίδι σύντομο, μια ευθεία μόνο, ίσια για το λιμάνι;…

Εξάλλου, όπως έγραφα χθες, η “σωτηρία της ψυχής” εμπεριέχει την έννοια μιας ψυχής ακεραίας. Η λέξη “ακέραιος” νοείται, κατ’ εμέ, όχι μόνο με την έννοια του “άθικτος”, αλλά και με αυτή του “ολόκληρος, πλήρης”…

Συνεπώς, υπό αυτή την έννοια, η ψυχή μας, όταν ξεκινά το ταξίδι της ζωής της, κάθε άλλο παρά πλήρης και ολοκληρωμένη μπορεί να θεωρηθεί… Είναι οι περιπέτειες, οι δυσκολίες, οι χαρές κι οι λύπες, οι συναναστροφές και οι περιπλανήσεις, με μια λέξη οι εμπειρίες της ζωής, αυτές που χαρίζουν [αλλά δεν σου χαρίζονται!...] την πληρότητα, την ολοκλήρωση…

[Σκέψου να έφθανε η ψυχή, στο τέλος, άδειο σακί, ξεφούσκωτο, χωρίς ούτε μια εμπειρία, έτσι ακριβώς όπως ξεκίνησε… Τι σόι ζωή θα ήταν αυτή;…]

Εδώ, να σκεφθείς, στα διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια μας θέλουμε και απαιτούμε και χαιρόμαστε την “δράση”, τις “δύσκολες πίστες”, τα “κλειδιά” που ανοίγουν κλειδωμένες πόρτες και τα “όπλα” που θα μας βοηθήσουν ν’ αντιμετωπίσουμε εχθρούς και “δράκους”, μέχρι να βρούμε τους διάφορους “θησαυρούς” ή/και να ελευθερώσουμε την όποια φυλακισμένη “δεσποσύνη”, για να θεωρήσουμε ευτυχές και επιτυχημένο το “game over”….

…και δεν θα απαιτούσαμε κάτι αντίστοιχο απ’ τη ζωή μας την ίδια;…

Κομμάτια της ψυχής μας για ν’ ανακαλυφθούν ή, έστω, να αποκαλυφθούν, ν’ αναδειχθούν, ν’ ανθίσουν, έχουν ανάγκη κι απαιτούν θυσίες, κόπους, δυσκολίες…

Θα μπορούσα μάλιστα να ισχυριστώ βασίμως πως κάποια κομμάτια μας, κάποια κομμάτια της ψυχής μας, δεν ενυπάρχουν – προϋπάρχουν, αλλά θα πρέπει να τα αναζητήσουμε αλλού, έξω από εμάς, στους άλλους… Κι αν, ίσως, κάποιοι εκφράσουν αντιρρήσεις επ’ αυτού, θα τους θυμίσω αυτό που λέγεται για “το άλλο μας μισό”, αυτό που όλοι μας λίγο – πολύ αναζητάμε (άλλοτε επιτυχώς κι άλλοτε ανεπιτυχώς…), για την “πληρότητα” που νιώθουμε όταν συνυπάρχουμε και συμβιώνουμε με άλλους, για την ολοκλήρωση που αισθανόμαστε όταν βιώνουμε την Αγάπη!...

Μόνο έχοντας (και) αυτά τα κομμάτια, μπορεί να θεωρήσουμε τις ψυχές μας “ακέραιες” και άξιες και ικανές προς σωτηρία!...

Υ.Γ. Εύχομαι σε όλους, μέρα Λαμπρής σήμερα, “(συμ)πληρωμένη, ολοκληρωμένη και ακέραια ψυχή” και “να ’ναι αποδοτικό σε εμπειρίες το ταξίδι μας προς το λιμάνι”!...

“Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα”, που λέει και το τραγούδι…

[Συνέχεια από το χθεσινό…]

Είναι εύκολο να μιλάμε και να σχολιάζουμε και να κριτικάρουμε τους άλλους, γύρω μας…

(Μου) είναι δύσκολο να κάνω λόγο (ή να γίνεται λόγος) και δή λόγος επικριτικός για τον εαυτό μου. Διότι ακόμα και μέσω της αυτοκριτικής (ή/και αυτοκατάκρισης), τελικά, θελητά ή αθέλητα, αυτοπροβάλλομαι, εγωιστικά!...

“H σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα”, τραγούδαγε και τραγουδάει, εδώ και χρόνια, κι η δική μου η ψυχή. Συχνά παράφωνα! Φάλτσα!...

Τα χειρότερα φάλτσα μπορείς να τα κάνεις (και να γίνουν αντιληπτά), νομίζω, σε τρεις περιπτώσεις:

· Όταν δεν τραγουδάς χαμηλόφωνα, αλλά “βγάζεις κορώνες”

· Όταν τραγουδάς “σολο” και δεν εντάσσεσαι αρμονικά σε μια χορωδία και

· Όταν τραγουδάς “α καπέλα”, δηλαδή χωρίς συνοδεία μουσικής…

Το έχω πάθει και το έχω μάθει (και σας μιλώ, συνεπώς, εκ πείρας…), χωρίς να μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχω διορθωθεί και δεν την παθαίνω, ακόμα, σαν άπειρος και αγράμματος!...

Μιλάμε, θυμίζω, για εμένα…

…και για τη σωτηρία της ψυχής…

Σας το θυμίζω διότι παλαιότερα (και χθες ακόμα, συγκεκριμένα) μιλούσα και έγραφα για τους άλλους…

…που τους θεωρούσα, συχνά, εμπόδιο για τη “σωτηρία” (μου…), την ηρεμία (μου…), την ευτυχία (μου…)

Κι όχι ότι δεν κάνω, ακόμα, συχνά, αυτό το λάθος!... Υπάρχουν πάμπολλες φορές που δεν μ’ αφήνουν να ηρεμήσω, να διαβάσω ήσυχα ένα βιβλίο που θέλω, να συγκεντρωθώ στη σιωπή μου, να συλλογιστώ ή μάλλον να διαλογιστώ (;!), να προσευχηθώ, “να βρω τον εαυτό μου” όπως αρεσκόμαστε να λέμε εμείς οι άνθρωποι… (και είναι, το δίχως άλλο, ιδιαιτέρως σημαντικό!...)

[Να την εξομολογηθώ δε (κι αυτή) την αμαρτία μου: Την ένοιωσα και τέτοιες ημέρες ετούτη την ενόχληση, από τη φασαρία και τον ορυμαγδό της κοσμοσυρροής μέσα στους ναούς, κι ευχήθηκα, για πολλοστή φορά, να γίνουμε όλοι πιο συνειδητοί και να σεβόμαστε τους υπολοίπους…]

Η λέξη “σωτηρία”, εκτός από την θρησκευτική - θρησκειολογική και εκκλησιαστική έννοιά της, σημαίνει, κατά βάση, “την απαλλαγή από κίνδυνο, από κακό, τη διασφάλιση της ακεραιότητας”. Η ομόρριζη λέξη “σώος”, διαβάζω, σημαίνει “αυτόν που δεν έχει υποστεί φθορά, βλάβη ή ατύχημα” και είναι επίσης ομόρριζη με τις λέξεις “σωστός”, “σώφρων”, “Σωκράτης” κ.λπ. Το δε ρήμα “σώζω”, αντιγράφω επίσης, “εκτός από τη βασική σημασία ‘προστατεύω, διαφυλάττω’, χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους χρόνους και ως μεταβατικό με τη σημασία ‘οδηγώ σε ασφαλή τόπο’ και κατέληξε (στον μέσο τύπο) να σημαίνει ‘φθάνω ασφαλής κάπου – κατορθώνω να σωθώ’”.

[Ευτυχώς που υπάρχουν τα βιβλία και μας τα λένε…

(αν και συνήθως δεν τα διαβάζουμε…)

…Όπως μας τα λένε και οι σοφοί, γραμματιζούμενοι ή πεπειραμένοι….

(αν και συνήθως επίσης δεν τους ακούμε και μάλιστα μας ενοχλούν οι όποιες συμβουλές τους…)

Ευτυχώς ή δυστυχώς, όταν δεν διαβάζουμε τα βιβλία ή/και δεν ακούμε και δεν αποδεχόμαστε τις συμβουλές των σοφότερων, αναλαμβάνει η ίδια η ζωή, συχνά κατά τρόπο δυσάρεστο, να μας τα διδάξει…]

Παλαιότερα, στη φράση “η σωτηρία της ψυχής μου”, ίσως έριχνα το βάρος στο “μου”. Και τότε γέρνει η φράση, σαν βάρκα, και “μπάζει νερά”… Αργότερα έδωσα βάρος και σημασία στη λέξη και την έννοια “ψυχή”. Κι ύστερα στην έννοια “ακεραιότητα” (της ψυχής) [περί της οποίας έγινε λόγος παραπάνω, στον ορισμό της λέξης “σωτηρία”], ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, δηλαδή όσο καλύτερα μπορούμε να νοηματοδοτήσουμε τη λέξη “ακεραιότητα”…

Σε κάθε περίπτωση μόνο αυτή η ακεραιότητα μπορεί να προσφέρει στην ψυχή ισορροπία, ώστε να μην “μπατάρει” η βάρκα της ψυχής μας…

Όσο δε για τον “ασφαλή τόπο” (του προαναφερθέντος ορισμού της λέξης “σώζω”) ή, αλλιώς, το “ασφαλές λιμάνι” (κατά τη συνηθισμένη παρομοίωση), που συνεπάγεται, κατά τα παραπάνω ετυμολογικά, τη “σωτηρία”, αυτός είναι ο “Παράδεισος”, έτσι όπως τον νιώθει ή τον εννοεί ο καθένας…

Λοιπόν… πολλά θα μπορούσα να πω κι εγώ και ο καθένας μας τόσο για την “ακεραιότητα”, όσο και για τον “Παράδεισο” [Και, βεβαίως, όχι μονάχα γι’ αυτά, μα και για έννοιες απόλυτα συναφείς μ’ αυτές, όπως, για παράδειγμα, για την “Ιθάκη”, ένα άλλο όνομα για τον Παράδεισο, ή για την ευτυχία, ομοίως, αλλά και για το “ωραίο ταξίδι”…] Αύριο θα μοιραστώ μαζί σας μια – δυό, μονάχα, σχετικές σκέψεις μου…

[Συνεχίζεται, λοιπόν…]