«Ξεκίνησε ως παραμύθι για παιδιά. Εξελίχθηκε σε “μουρμούρα” για μεγάλους…»

…Θέλω… μου ήρθε… να γράψω ένα παραμύθι… Τι παραμύθι δηλαδή… Ιστορία κανονική θα είναι, διήγημα “με τα όλα του”, οι αναμνήσεις μου απ’ όταν ήμουν παιδί… μα που όταν θα το διαβάσουν τα σημερινά παιδιά… [χμ…. αν το διαβάσουν ποτέ… θα πρέπει να το εκδώσω σε cd-rom, αρχείο για computer…] σίγουρα θα τους φανεί για παραμύθι… “Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται” θα σκεφθούν και θα πουν, “και συνεπώς πρόκειται για παραμύθι”….

…Θέλω να σου γράψω, να σου πω για έναν τόπο που δεν είναι, όπως τώρα, αστραφτερός και γυαλιστερός, περιποιημένος και τακτοποιημένος… Οι δρόμοι δεν είναι στρωμένοι με άσφαλτο… το τσιμέντο και οι πλάκες πεζοδρομίου δεν κάλυπταν κάθε σημείο αυτής της πόλης… Σου μιλώ για δρόμους χωμάτινους [λιγότερο “ανθρώπινους” για κάποιους… περισσότερο “ανθρώπινους” για κάποιους άλλους…]. Σου μιλώ για αλάνες το ίδιο χωμάτινες… Χωμάτινες μόνο το καλοκαίρι, δηλαδή, γιατί απ’ το φθινόπωρο και μετά [“φθινόπωρο” λέγαμε, τότε, μια εποχή μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα, που σήμερα πια δεν υπάρχει…] γέμιζαν λάσπες… γίνονταν λάσπες… και σημεία – σημεία γίνονταν λιμνούλες…

Αυτές τις λιμνούλες, που ησύχαζαν… ξάφνου τις αναστάτωνε, τις ξύπναγε απ’ τον λήθαργο, μια μπάλα… Κι από πίσω ένα τσούρμο παιδιά, σ’ ένα σύστημα ποδοσφαιρικά ήδη ξεπερασμένο [όχι τόσο από τις συμβουλές των προπονητών, μα από την ηλικία…] “όλοι επίθεση, όλοι άμυνα… όλοι με πάθος… όλοι μαζί πίσω απ’ την μπάλα…”

Συχνά κι ετούτη η κατάσταση ανατρεπόταν, πάλι το ίδιο ξαφνικά… Κι εκεί που κάποια παιδιά έτρεχαν πίσω απ’ την μπάλα… βρίσκονταν να κυνηγιούνται πια απ’ τις μανάδες τους, να τρέχουν να κρυφτούν…. “Παλιόπαιδο, δεν σου είπα να μην ξαναπαίξεις φορώντας τα σκαρπίνια σου; Κοίτα πώς τα ’γδαρες κλοτσώντας τις πέτρες! Να δούμε τι θα πεις τώρα στον πατέρα σου! Λες και δεν ξέρεις πόσο δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα… Τι νομίζεις δηλαδή, πως είμαστε Ωνάσηδες για να σου αγοράζουμε συνεχώς καινούργια παπούτσια και μάλιστα κι εκείνες τις… πώς τις λένε;… τις ελβιέλες;…”

«Ελβιέλες», για να μαθαίνετε, παιδιά μου, ήταν κάτι πάνινα παπούτσια, τρόπον τινά αθλητικά. Αυτά που τώρα λέτε αθλητικά, τότε δεν υπήρχαν καν! Τουλάχιστον όχι για το ευρύ κοινό, μα μονάχα για τους αθλητές τους πραγματικούς και τους ποδοσφαιριστές. Αυτοί οι τελευταίοι έπαιζαν ποδόσφαιρο με μπάλα δερμάτινη [που, τότε, μόνο που τη συζητούσαμε, μόνο που την σκεφτόμασταν… “σοροπιάζαμε”…], δηλαδή μπάλα πραγματική… Διότι τότε, στην δική μας πραγματικότητα, την παιδική εκείνης της εποχής, εμείς ποδόσφαιρο παίζαμε, στην καλύτερη περίπτωση, με λαστιχένια μπαλάκια ή πλαστικές μπαλίτσες και, στις πιο συνήθεις, με μικρομεσαίες πέτρες!... Ναι, καλά διαβάσατε, δεν πρόκειται για τον “δαίμονα του τυπογραφείου”… Παίζαμε ποδόσφαιρο έχοντας αντί για μπάλα, πέτρες… Κι αυτό ήταν που έκανε πιο δύσκολη τη ζωή και την υγεία των παπουτσιών μας και, κατά πως σας είπα ήδη, πιο “δύσκολη και τη δική μας τη ζωή”, καθώς έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε κατάλληλα και τους γονείς μας…

Οι γονείς μας νοούνταν, τότε, στο παιδικό μας μυαλό, ως δύο. Ως ζευγάρι. Κι έτσι, νομίζω, το γράφουν ακόμα τα λεξικά. Μόνο που τότε δεν είχες ανάγκη να πας να ανοίξεις και να διαβάσεις τα λεξικά. Το ένιωθες, το ζούσες, το βίωνες, το γνώριζες. Υπήρχαν, βέβαια, και παιδιά ορφανά. Από πατέρα ή μάνα. Κυριολεκτικά ορφανά. Όχι όπως σήμερα. Που υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σαν να είναι ορφανά, μα ούτε η κοινωνία ούτε τα λεξικά και τα βιβλία τα χαρακτηρίζουν, βεβαίως, έτσι, με μόνη εξαίρεση κάποια βιβλία ψυχολογίας και κοινωνιολογίας… Σήμερα αυτά τα παιδιά λέγονται, ιδίως μάλιστα με το κίνημα του “πολιτικώς ορθώς εκφράζεσθαι”, παιδιά εργαζόμενων γονέων… Που προσπαθούν να παντρέψουν τις δύο ετούτες ιδιότητες, του “εργαζόμενου” και του “γονέα” και, τελικά, προσκολλώνται στο πρώτο και ξεχνούν το δεύτερο… Κι όταν το ξαναθυμούνται, συνειδητοποιούν πως μπορεί να έχουν χάσει και τα παιδιά τους… […κι εκείνα, ίσως, να έχουν χάσει την παιδικότητά τους, την παιδική τους ηλικία…]

…Ξεστράτισε το παραμύθι, φοβάμαι, κι έγινε εφιάλτης, θρίλερ, μουρμούρα και γκρίνια μου….

…κι εγώ, από υποψήφιος παραμυθάς… έγινα, κατά πως φαίνεται, ένα από τα “γερόντια” του Muppet Show… που όλα τους φταίνε… που τα παλιά τα θεωρούν καλύτερα…

…Λογοτεχνία και Πορνογραφία… …Νομοθέτης και Δικαστής…

…Λογοτεχνία και Πορνογραφία… …Νομοθέτης και Δικαστής…

[«Από την (…) έρχομαι και στην κορυφή (…)»]

[ήτοι «Από την (Λογοτεχνία και Πορνογραφία) έρχομαι

και στην κορυφή (Νομοθέτης και Δικαστής)»] (*)

(*) Διευκρινίζω ότι ο υπότιτλος είναι αυτοσαρκαστικός και δεν αναφέρεται σε κείμενο κανενός τρίτου!...

Διαπιστώνω πως τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή μια δικαστική απόφαση, γίνεται πολύς λόγος, για άλλη μια φορά, για ένα ζήτημα παλιό: Για την λογοτεχνία και την πορνογραφία.
Έγραψαν, για παράδειγμα, σχετικά, από αυτούς που διαβάζω συστηματικά [επειδή η τύχη το έφερε και έπεσα, κάποια στιγμή, στα ιστολόγιά τους και μου άρεσε ο τρόπος που έγραφαν, οι απόψεις τους και η θεματολογία τους] οι ακόλουθοι ιστολόγοι:

• Τα παράπονα σας στο Mixer» [http://rodiat7.blogspot.com/2008/04/zig-zag-nerantzies.html ] &
• «Τα παράπονα σας στο Mixer» [http://rodiat7.blogspot.com/2008/04/apofasi-gavala.html]
• «Ροϊδη εμμονές» [http://roides.wordpress.com/2008/04/15/plev15apr08/]
• «Memoryland» [http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2008/04/blog-post_15.html]
• «E-lawer» [http://elawyer.blogspot.com/2008/04/blog-post_15.html] &
• «E-lawer» [http://elawyer.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html]

Και προφανώς θα είναι κι άλλοι…

Δεν θα πάρω θέση για το θέμα. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Δεν είμαι έτοιμος: Δεν έχω εμβαθύνει στο θέμα, δεν έχω ακούσει και διαβάσει όλες τις απόψεις (σας), δεν τις έχω επεξεργαστεί νοητικά, δεν έχω σταθμίσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα… [Και, σε τελική ανάλυση, δεν με πειράζει να μην έχω άποψη κατασταλαγμένη, επί παντός του επιστητού και να το παραδέχομαι...]

…Σκέπτομαι πως πρέπει να ξεκινήσω (ή να ξεκινήσουμε…) από κάπου: Να βάλουμε τα όρια… να οριοθετήσουμε… δηλαδή να διατυπώσουμε ορισμούς! Τι είναι, λοιπόν, λογοτεχνία; Και τι είναι, περαιτέρω, πορνογραφία; Ανοίγω ένα λεξικό, του Μπαμπινιώτη για παράδειγμα. Διαβάζω:
«Λογοτεχνία: Η καλλιέργεια του έντεχνου λόγου, η παραγωγή έργων ποίησης ή έντεχνης πεζογραφίας [κ.λπ.]»
«Πορνογραφία: Η παραγωγή πορνογραφικών έργων […] Πορνογραφικός: Αυτός που αποσκοπεί στην ερωτική διέγερση με την ακριβή απεικόνιση ή περιγραφή σεξουαλικών πράξεων ή την επίδειξη γυμνών σωμάτων σε προκλητικές στάσεις [κ.λπ.]»
Ίσως να μου πείτε, κάποιοι από σας, πως δεν συμφωνούν απόλυτα μ’ αυτούς τους ορισμούς, ή πως κατά τη γνώμη τους δεν είναι πλήρεις. Εντάξει, εγώ να συμφωνήσω! Δώστε μου, όμως, σας παρακαλώ, έναν δικό σας ορισμό. Να δούμε, να διαπιστώσουμε, εάν υπάρχουν κατ’ αρχάς (και κατ’ αρχήν!...) κοινά σημεία, αφετηρία για την εποικοδομητική συζήτηση, που είναι, προφανέστατα, αυτό που όλοι μας επιδιώκουμε…

…Ανοίγω, εδώ, μια μεγάλη παρένθεση (που… ίσως και να μην την κλείσω καν!... Να την αφήσω ανοιχτή… για κάθε περίπτωση… για κάθε θέμα…): Η ίδια μεθοδολογία πιστεύω πως πρέπει να ακολουθείται, για αντίστοιχες εποικοδομητικές συζητήσεις, για «ένα σωρό» [και ουχί «του σωρού»…] θέματα, αν όχι και για όλα τα θέματα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά: Να βάζουμε όρια… να κάνουμε οριοθετήσεις…να δίνουμε ορισμούς… Αυτή τη βαθύτατη σοφία, δυστυχώς, φοβούμαι πως την έχουμε ξεχάσει. Κι ας την κληρονομήσαμε, μαζί με άλλους θησαυρούς, απ’ τους αρχαίους μας προγόνους: «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις»!...
Έτσι, θαρρώ, θα μπορούμε να πραγματευθούμε και τα άλλα φλέγοντα ζητήματα: Τι είναι τέχνη; [: «πώς ορίζεται;»…] και, περαιτέρω ποια είναι ενδεχομένως [αν έχει πράγματι…] τα όριά της;… Τι είναι σάτιρα και ως πού φθάνει; [εάν, επίσης, δεχθούμε, εάν συμφωνήσουμε, πως έχει όρια!... Αν, πάλι, συμφωνήσουμε για το αντίθετο… και πάλι «κανένα πρόβλημα»!...]

Καλώς ή κακώς νομίζω πως αυτή είναι η λύση. Ή, για να το διατυπώσω πιο ορθά: Εγώ προσωπικά δεν νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος [Και θα είμαι ευτυχής να ακούσω κάτι διαφορετικό, ακόμα και ακραίο – επαναστατικό – ανατρεπτικό, με ανοιχτή διάθεση, να το αποδεχθώ….]

Μου έρχεται, περαιτέρω, στο μυαλό, ότι τέτοια όρια πολλά, βάζουμε ή έχουμε βάλει, έχουμε θεσπίσει στη ζωή μας, ως ομάδες και ως κοινωνία, για να συμβιώσουμε κατά το δυνατόν καλύτερα: τους κανόνες και τους νόμους! [Να ένα θέμα, μια συζήτηση, ιδιαίτερα σοβαρό, μ’ ένα σωρό εκφάνσεις!...]
Ας πούμε… οι νόμοι, οι διατάξεις που αφορούν στην ενηλικίωση του ατόμου. Και όλες τις συνέπειες που απορρέουν απ’ αυτήν. Κάποτε, για παράδειγμα, ψήφιζαν οι 25ρηδες. Μετά το όριο έπεσε στα 21. Τώρα είναι στα 18. Και υπάρχουν τάσεις και προτάσεις (συζητήσιμες!) πως το όριο αυτό θα πρέπει να πέσει ακόμα χαμηλότερα. Διότι οι νέοι, πλέον, στις ημέρες μας, ωριμάζουν σε μικρότερη ηλικία. [Δεκτόν!...] Είναι εύκολο να βγαίνουν κάποιοι και να λένε πως οι νόμοι γενικά, αυτός ο νόμος ειδικότερα, είναι «οπισθοδρομικός», «κατάλοιπο του παρελθόντος», πως «εκφράζει τη συντήρηση». Το δύσκολο νομίζω πως είναι να βγούν όλοι αυτοί απ’ την «καλόβολη μη-θέση» της κριτικής και να προτείνουν, δηλαδή να πάρουν θέση: Διότι τότε είναι σίγουρο πως ό,τι κι αν προτείνουν, σίγουρα θα δεχθούν κι αυτοί την κριτική που τους αρμόζει… Εάν προτείνουν, για παράδειγμα, «ψήφο στους 17ρηδες», θα «τους την πέσουν» οι 16ρηδες κι οι υπερασπιστές τους κ.ο.κ. Και, βέβαια, θα συνεχίσουν να ακούγονται οι ίδιες εύκολες και λογικοφανείς κριτικές που ακούγονται και ακούγονταν ανέκαθεν, πως δηλαδή «η ωριμότητα του ανθρώπου δεν εξαρτάται από την ταυτότητα, δηλαδή από την ηλικία του» και πως «είναι παράλογο να δέχεται ο νόμος πως κάποιος είναι σήμερα, 19.4.2008, ανώριμος, και αύριο, 20.4.2008, που συμπληρώνει τα 18 του, θα αποκτήσει ξαφνικά την ωριμότητα, λες και θα γυρίσουμε ένα διακόπτη»!...
[Σίγουρα είναι «άδικο», για παράδειγμα, όποιος γεννήθηκε στις 31.12.1990 να έχει δικαίωμα να ψηφίσει και όποιος γεννήθηκε μόλις μια μέρα (ή μια ώρα!...) μετά, στις 1.1.1991, να μην έχει αυτό το δικαίωμα!... «Είναι σκληρός ο νόμος, αλλά είναι νόμος»!... Πάντως, όμως, από την άλλη, σε περίπτωση άμεσης και επείγουσας επιστράτευσης, ο ένας θα κληθεί αμέσως για να πολεμήσει (και ίσως για να σκοτωθεί...), ενώ ο άλλος, ως «μικρός κι ανώριμος» θα το αποφύγει…]

Είναι κοινώς ή, έστω, ευρέως αποδεκτό, επαναλαμβάνω, ότι οι νέοι, οι έφηβοι, ωριμάζουν όλο και νωρίτερα. Ε, τότε, ν’ αποδεχτούμε το (αναμφίβολα χιουμοριστικό!...) σύνθημα που διάβασα κάποτε σε έναν τοίχο: «Δικαίωμα ψήφου στους 8χρονους»!...
Έγραψα για 8χρονους, ήτοι για παιδιά, κι ο νους μου πέταξε [και σας το καταθέτω] και σ’ ένα άλλο, συναφές, σπουδαίο θέμα, όπου προκύπτει ανάγκη για οριοθέτηση και ορισμό: Για πέστε μου, λοιπόν, σας παρακαλώ, όλοι εσείς που «στέκεστε κριτικοί απέναντι στους ορισμούς», κατά πως λέτε, διότι δεν εκφράζουν τη ζωή και το σφυγμό της [κριτική που δέχομαι μεν πως είναι καλόπιστοι και έχει κίνητρα ευγενικά, μα είναι, νομίζω, συχνά, πρόχειρη και αλόγιστη….] τι είναι, για εσάς, «παιδί»; Μη μου αρνηθείτε να μου δώσετε ορισμό, που μάλιστα να έχει και ηλικιακό όριο, διότι τότε θα σας θυμίσω πως, ανάλογα κι αντίστοιχα, θα πρέπει να προσδιοριστεί από τον νόμο, σε ποιους [εφήβους ή παιδιά;] θα πρέπει να επιτραπεί η εργασία. Διότι, φαντάζομαι, ως προοδευτικοί κι εσείς, πως αναμφίβολα θα αντιπαρατίθεσθε στην «παιδική εργασία», ένα από τα εγκλήματα που κατά κόρον διαπράττονται ιδίως στην Άπω Ανατολή και στην Ινδία. Και όχι μόνο αυτή, βεβαίως… Διότι υπάρχει ακόμα, σας θυμίζω, η παιδεραστία. Ως πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο και ως αδίκημα… [Εκτός κι αν θέλετε να το καταργήσουμε ως αδίκημα, οπότε, βέβαια, αλλάζει η συζήτησή μας και τίθεται σε άλλη βάση, με άλλο αντικείμενο…]

…Μ’ αυτά και τ’ άλλα… νομίζω πως κατέληξα [εγώ, ο κατά βάση ουτοπικός υπερασπιστής της Ηθικής, που δεν έχει ανάγκη, μα ξεπερνά και καταργεί το Νόμο…], να υπερασπίζομαι το Νόμο. Και ειδικότερα τον Νομοθέτη. Που πρέπει μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή ν’ αποτυπώσει το κοινώς – κοινωνικώς αποδεκτό, το μέτρο ή το «μέσον» [υπό την έννοια της «μεσότητας»] και μάλιστα σε ένα κείμενο που να έχει κατά το δυνατόν διάρκεια [Μεγάλο – τεράστιο θέμα αυτό, των Νόμων και της θέσπισής τους, στο οποίο κάποτε θα πρέπει να επανέλθω, επισταμένως, οπότε και να εξετάσω και το εάν αυτοί πρέπει να δρουν απλώς ρυθμιστικά ή και παιδευτικά…]. Γι’ αυτό και συχνά καταφεύγει, κατά πως λένε οι ειδικοί, στη χρήση όρων και εννοιών «αξιολογικών»…
…που καλείται, ύστερα, ο Δικαστής [που φέρει και αυτός, συχνά, αντίστοιχα δύσκολο ρόλο με αυτόν του Νομοθέτη:] να νοηματοδοτήσει με περιεχόμενο κάποιες λέξεις, αφουγκραζόμενος και αυτός, πάλι, το κοινώς – κοινωνικώς αποδεκτό, αποτυπώνοντας το μέτρο και τη μεσότητα, «διχάζοντας»…
…μεταξύ «λογοτεχνίας» και «πορνογραφίας», για παράδειγμα, όπως στην προκείμενη περίπτωση…

…Κι έχοντας, έτσι, «κάνει τον κύκλο τους», οι σχετικές σκέψεις μου επανήλθαν στην αρχή. Και για να μην καταλήξουν «φαύλος κύκλος» αλλά, αντίθετα, «σπείρα δημιουργική», θα ήθελα τη δική σας άποψη, είτε ως σχόλια εδώ, είτε ως αναρτήσεις στα δικά σας ιστολόγια…
Εν αναμονή, λοιπόν, του τι εννοείτε εσείς «λογοτεχνία» και τι «πορνογραφία»…
…«διατελώ μετά τιμής» [όπως έλεγαν οι παλαιότεροι…] και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!...

Καλά Χριστούγεννα! (Για μεγάλους και παιδιά)

… «Καλά Χριστούγεννα!»
Καλά… τι λέμε; Τι ευχόμαστε; Για ποια «Χριστούγεννα» μιλάμε και ευχόμαστε; Αφού τον Χριστό (κι αυτό που συμβολίζει κι αντιπροσωπεύει) τον σκοτώσαμε…
…Προ πολλού!...
…Και κάθε μέρα!...

-Έλα ρε «περίεργε» και «γκρινιάρη»! Άσε ετούτες τις φιλοσοφίες… Και πες μας πού θα πας για τα Χριστούγεννα;
Να ’ναι καλά οι εφημερίδες, τα περιοδικά και οι ραδιοφωνικές εκπομπές. Που μας προτείνουν λύσεις κι ευκαιρίες «ένα σωρό»: Ταξίδια για τις χώρες του βορά, τις χιονισμένες, μέχρι και την πατρίδα του Άη-Βασίλη (που έγινε πια, όπως άκουσα, i-Vassilis…) Ταξίδια και στους παραδείσους των αγορών: στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Μιλάνο ή στη Ρώμη. Και, ακόμα, ταξίδια μακρινά, εξωτικά: Πουκέ, Σεϋχέλλες, Μαλδίβες ή και Νότια Αμερική (Χιλή, Παταγωνία, ας πούμε, και Νησί του Πάσχα…)

Και πριν από αυτά, βεβαίως, «θα κάνουμε κι ένα… ταξιδάκι απ’ τα μαγαζιά, μέρες που είναι»… […ενώ τις άλλες μέρες του χρόνου…] Όλα, ντυμένα γιορτινά και καταφώτιστα, αναβοσβήνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια τους, λες και σου κλείνουν πονηρά, γεμάτα πειρασμούς, το μάτι… Να σε καλέσουν σ’ ένα ατέλειωτο πανηγύρι χαράς κι ευδαιμονίας…
[…Μη, μη παλιόπαιδο, μην ξεστομίσεις τίποτα περί άκρατου καταναλωτισμού, περί πανηγυριού των πολυεθνικών και των διαφημιστών «στην πλάτη μας», με το πορτοφόλι το δικό μας… -μην το πεις… πιπέρι θα σου βάλω πάλι…]
[…Κι εσύ, βλάσφημε αιρετικέ, αν τολμήσεις να μου θυμίσεις, πάλι, πως το “shopping therapy” έχει ως δεύτερο συστατικό το “therapy”… δεν το έχω σε τίποτα να σε ξαποστείλω στην πυρά…]

Κι επειδή όπως «αναμφίβολα συμφωνούμε όλοι», «αυτές οι μέρες είναι κυρίως για τα παιδιά» [κι αν το ξεχάσουμε, άλλωστε, προς στιγμής, μας το θυμίζουν συνεχώς, ασκώντας το λειτούργημά τους, οι δημοσιογράφοι!...], και βέβαια θα πάμε όλα τα παιδιά να… προσκυνήσουν στον «Σούπερ – Ντούπερ – Τζάμπο – Ουάου» ναό του Άγιου Μουστακα-Λη (μεγάλη η χάρη του!...), για να γαλουχηθούν σε αξίες και ιδανικά… (…πλαστικουριάς και χρυσόσκονης…)
Και φυσικά θα αγοράσουμε γυρνώντας (όχι από «γύφτο»!...) κι ένα δέντρο «οικολογικό» (όπως καθένας το εννοεί αυτό…), για να στολίσουμε στο σπίτι, όλοι μαζί, ως οικογένεια…

…Και θα παίξουμε… («Μαζί με τα παιδιά, θα ξαναγίνουμε παιδιά!»…) Πολλά παιχνίδια. Κάθε είδους…
…Εκτός από όσα θα «κόψει» η λογοκρισία… Ή «το πνεύμα των ημερών»…
Ο «Γκρινιάρης», για παράδειγμα, είναι απαγορευμένος. [Φαρμακόγλωσσε!]
Η «Monopoly», αντιθέτως, επιτρέπεται! Ενδείκνυται, μάλιστα, και συνιστάται, η νέα έκδοση που, καθώς είδα, κυκλοφόρησε, αυτή που αντί για χρήματα έχει πιστωτικές κάρτες… Για να μαθαίνουν τα παιδιά… Να συνηθίζουν… [Αν δεν πάψουν να ανανεώνονται με ιδέες τέτοιες, εμπνευσμένες, «παιχνίδια» όπως η «Monopoly», δεν θα ’χουν μέλλον…]
Το «Θάρρος κι Αλήθεια» επίσης επιτρέπεται. Μα μόνο με τον τρόπο που επικράτησε να παίζεται, μ’ αυτόν που συνηθίζεται… Διότι αν τυχόν αποφασίσουμε στ’ Αλήθεια να παίξουμε με Θάρρος το «Θάρρος κι Αλήθεια», τότε κι αυτό θα απαγορευτεί… (…άλλωστε θα πάψει να είναι πια παιχνίδι…)
Α, και κανένα «χαρτάκι» να παίξουμε, βεβαίως. «Για το καλό του χρόνου»… […που διαφέρει, βεβαίως, απ’ τον «κακό μας τον καιρό»…]

[Ιδέα – Πρόταση:] Για την τυχόν περίπτωση που κάποιοι πολιτικοί τυχόν καταδεχθούν να σας κάνουν την τιμή να γιορτάσουν μαζί σας, δηλαδή «κοντά στο λαό», αυτές τις μέρες (κι ιδίως αναφέρομαι δε κάποιους «μάγους» -της οικονομίας- που αντί να φέρνουν δώρα, μάλλον προτιμούν να τα παίρνουν…), προτείνω να τους «καλοπιάσετε» παίζοντας σβούρα. [Και κρατείστε σημειώσεις και στατιστικά στοιχεία για το ποιος και πόσο συχνά ρίχνουν «βάλετε όλοι» και πότε έρχεται το «πάρ’ τα όλα»!...]

Εξυπακούεται πως δεν παίζουμε (και, αντίστοιχα, δεν αγοράζουμε για τα παιδιά) παιχνίδια – όπλα. Ξεκάθαρα πράγματα! Τα όπλα είναι παιχνίδια μόνο για μεγάλους! Για άντρες!... Τα όπλα είναι σοβαρή υπόθεση. Σκοτώνουν! Δεν είναι παιχνίδια. Είναι business! Οι ψυχολόγοι το έχουν διακηρύξει με κάθε τρόπο: «Τα όπλα βλάπτουν σοβαρά τον ψυχικό κόσμο των παιδιών» [Υπάρχουν κι άλλες παραλλαγές: «Τα όπλα αποδείχνουν τον “βλαμμένο” ψυχικό κόσμο των μεγάλων» ή «Τα όπλα βλάπτουν σοβαρά και ανεπανόρθωτα την… ζωή παιδιών και μεγάλων» ή «Τα όπλα (και δη η αγορά τους) βλάπτουν σοβαρά την εθνική οικονομία» κ.λπ. κ.λπ.] Γι’ αυτό το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο έχει απαγορεύσει την διαφήμισή τους!... […άσχετα αν ξέχασε ν’ ασχοληθεί με τη βία των παιδικών και νεανικών τηλεοπτικών εκπομπών και βιντεοπαιχνιδιών… Ή και τα «αποδέχεται», για να βοηθήσει την ωρίμανση των παιδιών, αφού «η βία είναι μέσα στη ζωή και πρέπει, συνεπώς, να το καταλάβουν και τα παιδιά»…]

Για τα μικρότερα παιδιά ενδείκνυνται άλλα παιχνίδια. Όπως το:
«Πού ’ν’το, πού ’ν’το το δαχτυλίδι
ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις…
… Πού ’ν’το, πού ’ν’το το νόημα των Χριστουγέννων
ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις…»
Καλά και Ουσιαστικά Χριστούγεννα για όλους μας!...

Υ.Γ. για τα Χριστουγεννιάτικα ταξίδια:

• Και αυτές τις ημέρες, όπως όλο τον χρόνο, κάποιοι συνάνθρωποί μας κάνουν μακρινά ταξίδια, σε παραδείσους τεχνητούς… Και φλερτάρουν με το μεγάλο ταξίδι χωρίς γυρισμό…
• Κάποιοι άλλοι ονειρεύονται και αγωνίζονται για ένα ταξίδι (χωρίς αναγκαστική επιστροφή) απ’ τις πατρίδες τους στον «παράδεισο» της Ελλάδας ή της Ευρώπης, που είναι γι’ αυτούς ισότιμο με ταξίδι απ’ τον αργό θάνατο της ανεργίας, της πείνας, της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, στη ζωή της ελευθερίας, της εργασίας και του αγώνα…
• Φέτος θα διαλέξω ένα ταξίδι προς τους συνανθρώπους μου…

Υ.Γ. για τον Χριστουγεννιάτικο διάκοσμο:

• Φέτος, αντί για «Αλεξανδρινές» (ή «Χριστουγεννιάτικα» λουλούδια), θα στολίσω την καρδιά μου με αγάπη. Αντί για στολίδια, θα κρεμάσω στην καρδιά και στο πρόσωπο ένα χαμόγελο για τους γύρω μου. Θα γυρίζω σα σβούρα και θα λέω: «Πάρετε όλοι»… Χαμόγελο και αγάπη…
• Δεν θα στολίσω δένδρο… Γιατί το δένδρο μας κρύβει το δάσος… [Το δάσος των προβλημάτων; Το δάσος που κάψαμε;… Το “δάσος”, δηλαδή το νόημα, την ουσία: Δεν αρκεί να στολίζεις το δένδρο με λαμπιόνια… Μα την ψυχή μας με αρετές… Και τη ζωή μας με έργα και δράση… Και τις παιδικές ψυχούλες με χαρές… Όχι ψεύτικες, τεράστιες και «πλαστικές» χαρές…]