Δύο ανέκδοτα με ένα (κοινό) δίδαγμα

Α!

Σε κάποιο στρατόπεδο της Ελλάδας, αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ο νέος διοικητής. Όπως είναι φυσικό του γίνεται η ενημερώσει για όλες τις δραστηριότητες της Μονάδας. Σε κάποια στιγμή του γίνεται και η ενημέρωση από τον υπεύθυνο Αξιωματικό για τις σκοπιές του στρατοπέδου:

- Έχουμε σκοπιά στη πύλη, στον όρχο κ.τ.λ και στο παγκάκι.

- Στο παγκάκι; ρωτάει ο διοικητής, γιατί στο παγκάκι;

- Δεν ξέρω απαντάει ο Αξιωματικός, έτσι το βρήκαμε από τον προηγούμενο διοικητή.

Την επόμενη ημέρα ο νέος διοικητής τηλεφωνάει στον προηγούμενο και των ρωτάει για τη σκοπιά στο παγκάκι.

- Γιατί είχες σκοπιά στο παγκάκι;

- Δεν ξέρω, απαντάει, έτσι το βρήκα από τον προηγούμενο διοικητή.

Έκπληκτος ο διοικητής συνεχίζει την αναζήτηση και τηλεφωνάει στον προπροηγούμενο διοικητή, αλλά εισπράττει την ίδια απάντηση. Συνεχίζοντας της αναζήτηση από διοικητή σε διοικητή φτάνει στον διοικητή 20 χρόνια πριν ο οποίος είχε βάλει και τη σκοπιά.

- Καλημέρα σας είμαι νέος ο διοικητής του στρατοπέδου και θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι: Παρακαλώ πείτε μου, γιατί είχατε ορίσει την σκοπιά στο παγκάκι;

Και απαντάει ο άλλος.

- Μη μου πείτε ότι δεν στέγνωσε ακόμα!

* * *

“Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός”, ίσως μου πουν κάποιοι…

Διαβάστε, λοιπόν, και το παρακάτω!

* * *

Β!

Σε ένα γεύμα με ρολό κοτόπουλο ως κύριο πιάτο, ένας επισκέπτης παρατηρεί ότι οι άκρες του ρολού είναι κομμένες και ρωτάει την οικοδέσποινα:

- Γιατί κόβεις τις άκρες στο ρολό κοτόπουλο;

- Δεν ξέρω, έτσι το έκανε και η μάνα μου τόσο καιρό. Θα την πάρω τηλέφωνο να μάθουμε!

[…]

- Μαμά, γιατί στο ρολό κοτόπουλο έκοβες τις άκρες;

- Δεν ξέρω, έτσι το έκανε και η γιαγιά σου. Πάρε την τηλέφωνο να μάθουμε!

[…]

- Γιαγιά, γιατί έκοβες τις άκρες στο ρολό κοτόπουλο;

- Είχα μικρό ταψάκι και το ρολό δεν χώραγε ολόκληρο μέσα στο ταψί. Γι’ αυτό!...

* * *

Γι’ αυτό!...

…ας μην τα θεωρούμε όλα, πρακτικές και συνήθειες, ως δεδομένα και λογικά!...

Ουδέν κακόν (διάβαζε: οικονομική κρίση) αμιγές καλού

Ο ακατάλυτος νόμος της αιτιότητας, της σχέσης αιτίου και αιτιατού…

Ισχύει απαρέγκλιτα, ακόμη κι αν τον ξεχνάμε…

[…ακόμη και για χρόνια πολλά!...]

Οι πράξεις έχουν συνέπειες…

…Κι η Ύβρις προκαλεί την Τιμωρία και την Κάθαρση!...

* * *

Τι περιμέναμε, δηλαδή;

Να μένει εσαεί ατιμώρητη (ή, διαφορετικά: χωρίς συνέπειες) η πολύχρονη άλογη – αλόγιστη - ασυλλόγιστη συμπεριφορά μας και υποθήκευση του μέλλοντός μας;

Και μάλιστα να φιμώνουμε ή να λοιδορούμε τις όποιες φωνές λογικής μας μέμφθηκαν όλα αυτά τα χρόνια!....

* * *

“Ουδέν κακόν αμιγές καλού” λέει ο λαός.

Κι αυτό το “κακό” που μας συνέβη, δεν είναι εξαίρεση.

Ελπίζω, εύχομαι και νιώθω πως μπορεί να έχει / θα έχει και σημαντικές θετικές επιπτώσεις:

Να / Θα “έλθουμε εις εαυτούς”…

Να / Θα σκεφτούμε – συλλογιστούμε – λογικευθούμε…

Να / Θα επαναπροσδιορίσουμε τα “θέλω” μας…

Να / Θα αντικαταστήσουμε την απληστία μας με την ολιγάρκεια…

[Πόσο σπουδαίο θα ήταν η αντικατάσταση αυτή να είναι ουσιαστική και συνειδητή και όχι εξωτερική και εξ ανάγκης επιβεβλημένη!...]

Να / Θα μετα-νοήσουμε / μετα-νιώσουμε…

Να / Θα ξεχωρίσουμε “την ήρα από το σιτάρι”…

Να / Θα επαναξιολογήσουμε τις “αξίες” και τις Αξίες…

Να / Θα ξαναζήσουμε ζωή αληθινή αντί για fake “life style”…

* * *

Μα… “δεν φταίμε (μόνο) εμείς” ίσως να είπατε ή/και να λέτε…

“Οι (άλλοι) φταίχτες της κατάστασης που βιώνουμε, οι βασικοί φταίχτες της κρίσης, οι κάθε είδους βολεμένοι, δεν θα πληρώσουν;”

Κι αν ναι, πότε θα πληρώσουν;

Δεν γνωρίζω… δεν μπορώ να απαντήσω…

…τουλάχιστον όχι για το “πότε”!...

Αυτό που γνωρίζω [όχι διότι μπορώ δα να προβλέψω το μέλλον, αλλά διότι μας το διδάσκει η ιστορία…] είναι αυτό που ήδη έγραψα, προεξαγγελτικά:

Η Ύβρις συνεπάγεται την τιμωρία και την κάθαρση!

Υπήρξαν πανίσχυροι ηγέτες και κραταιές αυτοκρατορίες, που ένιωθαν ακλόνητοι, που κατέρρευσαν κι είχαν τέλος τραγικό…

“Έχει γυρίσματα ο καιρός”…

…και “η Ιστορία εκδικείται”…

* * *

Μα έχει νόημα, αλήθεια, αναρωτιέμαι, ν’ ασχολούμαστε με αυτούς, να ασχολούμαστε, γενικότερα, με άλλους;…

Με τον εαυτό μας θα έπρεπε, θαρρώ, πιότερο να ασχολούμαστε, ο καθένας μας.

Διότι, εάν πραγματικά “το πάθημα μας έγινε μάθημα”…

…όχι απλά επιφανειακά, μα ουσιαστικά, σε βάθος…

…θα πρέπει να το εφαρμόσουμε και να διδαχτούμε απ’ αυτό και ως προς άλλες εκφάνσεις και εκδηλώσεις της ζωής μας…

Μήπως κι αναδειχθεί, ο καθένας μας, ένας Προμηθέας και όχι, πάλι, Επιμηθέας…

“To προλαμβάνειν γαρ κρείττον του θεραπεύειν”…

* * *

Οι πράξεις έχουν συνέπειες!

Οι πράξεις ΜΑΣ έχουν συνέπειες!...

…σε στενότερο ή σε ευρύτερο πεδίο, σε άλλους μα και σε εμάς τους ίδιους.

Η διατροφή, ο τρόπος ζωής μας, οι καταχρήσεις και τα πάθη μας έχουν συνέπειες στην υγεία μας και στον οργανισμό μας…

Οι σκέψεις μας, τα λόγια μας, οι συνήθειές μας, η συμπεριφορά μας, ο εγωισμός και η μικρότητά μας έχουν συνέπειες στους άλλους, στις σχέσεις μας με τους άλλους, σ’ εμάς τους ίδιους…

Η εχθρότητα, η αντιπαλότητα, το μίσος, η εκδικητικότητα έχουν συνέπειες και γίνονται, όχι σπάνια, “boomerangs” που στρέφονται εναντίον μας…

Η αδιαφορία για το περιβάλλον, πόσο δε μάλλον η συνειδητή καταστροφή του, στο βωμό οποιωνδήποτε άλλων βραχυ- / μεσο- πρόθεσμων, μικρών ή “μεγάλων”, τάχα, ωφελειών [προόδου, δήθεν, ή οικονομικής ευημερίας…] θα έχει, κι αυτή, τις συνέπειές της…

Διότι, εκτός από την Ιστορία, και η Φύση εκδικείται!...

π.Υ. (προ Υπολογιστών), π.Δ. (προ Διαδικτύου), μ.Δ. (μετά Διαδίκτυον) και p.B. (post Blogging) εποχές (μου)

…Όταν ήμουν παιδί (και όταν, αργότερα, ήμουν ερωτευμένος…) έριχνα, συχνά – πυκνά, στη θάλασσα χάρτινα καραβάκια ή λεμονόκουπες “μεταμφιεσμένες” σε πλεούμενα, τα όνειρά μου, λέει, να ταξιδέψουν μακριά, να φθάσουν σε κάποιον (απροσδιόριστο…) προορισμό…

Οι ναυαγοί πάλι, λένε (ή βλέπουμε στις διάφορες κινηματογραφικές ταινίες), έβαζαν γραπτά μηνύματα μέσα σε μπουκάλια και τα έριχναν στη θάλασσα, ευχόμενοι και ελπίζοντας να γίνουν αντιληπτά από κάποιον και να δρομολογηθεί, έτσι, η διάσωσή τους…

Στην π.Υ. (:προ υπολογιστών…) ή στην π.Δ. (:προ Διαδικτύου) εποχή (μου), νομίζω πως ήταν αντίστοιχο αυτό που έκανα: Έγραφα σε χαρτιά, μικρά ή μεγαλύτερα, ρητά, αποφθέγματα, γνωμικά, αποσπάσματα από βιβλία κ.λπ., τα αναπαρήγαγα φωτοτυπικά, και τα άφηνα “εδώ κι εκεί”, σε δημόσιους χώρους, ευχόμενος πως θα “γλυτώσουν” από τα χέρια επιμελών καθαριστριών, πως θα τραβήξουν το περίεργο βλέμμα κάποιων αγνώστων συνανθρώπων μου και στη συνέχεια, με το περιεχόμενό τους, θα τους διαφωτίσουν, θα τους συγκινήσουν, θα τους προβληματίσουν, θα τους ανακουφίσουν συναισθηματικά, θα τους καθοδηγήσουν κ.λπ.

[Συχνά έχω αναρωτηθεί κι έχω πλάσει, στο μυαλό μου, φανταστικές ιστορίες για το πού κατέληξαν και τι αποτέλεσμα μπορεί να επέφεραν κάποια τέτοια χαρτάκια που “απελευθέρωσα”, για παράδειγμα, στα τραπέζια και τα γκισέ των ταχυδρομικών γραφείων… Συχνά έχω αναρωτηθεί, επίσης, πώς εξελίχθηκε και πού τελείωσε, για παράδειγμα, το ταξίδι της λεμονόκουπας (ή μήπως ήταν γλυκόκαρπο μανταρίνι;…) που ρίξαμε στη θάλασσα, κάπου έξω από την Χαλκίδα, στην Εύβοια…]

Στην μ.Δ. (:μετά Διαδίκτυον) και ιδίως στην p.B. (:post Blogging) εποχή (μου), νομίζω πως είναι αντίστοιχο, και πάλι, αυτό που κάνω: Διαλέγω ρητά, αποφθέγματα, γνωμικά, αποσπάσματα από βιβλία, ωφέλιμες ιστορίες κ.λπ., και “μεταμφιεσμένος” σε “Eagle” [http://eaglestefanos.blogspot.com/], τα… βάζω σ’ ένα μπουκάλι και, με τις ίδιες ευχές κι ελπίδες, τα ρίχνω στη… θάλασσα του Διαδικτύου, όπου τα βρίσκουν διάφοροι… “σέρφερς”…

Υπό το πρίσμα αυτό η βασική ιδέα δεν διαφέρει… Διαφέρουν, όμως, νομίζω, τα αποτελέσματα. Υπό την έννοια ότι συχνά είναι πιο “απτά”, ότι γίνονται “αντιληπτά”. Είτε επιφανειακά, είτε (κάποιες φορές ευλογημένες…) και βαθύτερα.

Το γεγονός ότι το ιστολόγιο “Eagle” έχει μια σταθερά αυξανόμενη επισκεψιμότητα [παρότι εγώ κάθε άλλο παρά σταθερός είμαι στον ρυθμό με τον οποίο αναρτώ κείμενα!] και ότι κάποιοι φαίνεται να “έπεσαν τυχαία επάνω του” και, πλέον, το επισκέπτονται τακτικά, είναι η εξωτερική και “στατιστική” θεώρηση του πράγματος. [Αλλά, από την άλλη, η “αλήθεια” των αριθμών της στατιστικής δεν μπορεί να θεωρηθεί κριτήριο ασφαλές, αφού μάλιστα, όπως λένε, “οι αριθμοί μπορεί να ευδοκιμούν, αλλά οι άνθρωποι να υποφέρουν” και “τα μεγαλύτερα ψέματα μπορεί να τα πει η στατιστική”…]

Υπάρχουν, όμως, και τα βαθύτερα, δηλαδή τα ουσιαστικά, αποτελέσματα: Το “ευχαριστώ, βοηθήθηκα” που έχω ακούσει κάποιες φορές από γνωστούς και φίλους, ή τα σχόλια κάποιων αγνώστων ή e-φίλων….

Αυτή είναι μία από τις μαγικές εκδοχές και διαστάσεις του Διαδικτύου και των Ιστολογίων…

Και πάλι, βέβαια, υπάρχει, ίσως, η πιθανότητα, κάποιο απ’ τα κείμενα αυτά, να ωφελήσει, με τον τρόπο του το καθένα, αναλόγως, οποτεδήποτε στο μέλλον, κάποιον άγνωστο συνάνθρωπό μου, και να μην το μάθω ποτέ!...

Και… πώς και γιατί είναι απαραίτητο να το μάθω, άραγε; Οι αλληλεπιδράσεις που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο μας, σ’ αυτόν “τον κόσμο τον μικρό, τον Μέγα”, και στο σύμπαν ολόκληρο, είναι απίθανες! Θα έχετε ακούσει, βέβαια, τη φράση ότι “το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Χογκ Κονγκ, μπορεί να επηρεάσει τον καιρό στη Νέα Υόρκη” ή/και, σε καιρούς οικονομικής παγκοσμιοποίησης, τον δείκτη τιμών του Χρηματιστηρίου της…

Είναι συνήθως αδύνατο να συλλάβουμε αυτή την α-πιθανότητα!....

Και γιατί να είναι απαραίτητο, άραγε, γιατί να χρειαζόμαστε να “συλλάβουμε”, να συνειδητοποιήσουμε ή να μάθουμε αυτό το όποιο αποτέλεσμα των πράξεών μας; Αυτή, άραγε, είναι η “πληρωμή” μας, η ανταμοιβή μας; Γι’ αυτό κάνουμε κάτι, το ο,τιδήποτε, στους σύγχρονους καιρούς της κοντόφθαλμης (και δη υλιστικής) χρησιμοθηρίας; [Πώς άλλαξε έτσι ο καιρός, το κλίμα (κάθε είδους!...), Θεέ μου, πώς το αλλάξαμε έτσι, με τις πράξεις μας, τα τελευταία χρόνια!...]

“Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό” έλεγαν οι παλαιότεροι, συχνά αμόρφωτοι, μα και σοφοί συνάμα!...

Εμείς σήμερα, ως κοινωνία, συνολικά, θα το κάναμε θέμα Διεπιστημονικών ημερίδων, Φιλολογικών [:Το “κάνε” είναι προστακτική ή ευκτική;] και Φιλοσοφικών [:Τι είναι το “καλό”;] αναλύσεων, θα το βάζαμε στο ντιβάνι του Ψυχαναλυτή [:Γιατί θέλεις να κάνεις το καλό; Γιατί το έχεις ψυχολογική ανάγκη;], θα το εξετάζαμε υπό το πρίσμα της Παιδαγωγικής και της Οικολογίας [:Γιατί να υποδεικνύουμε να το ρίχνουν στο γιαλό; Δημιουργεί προηγούμενο και κακές συνήθειες!], ίσως να διαβλέπαμε και μία Πολιτική διάσταση [:Ναι στην αυθόρμητη και συλλογική δράση, όχι στις υποδείξεις. Ο Έλληνας δεν χρειάζεται υποδείξεις…], ίσως θα συστήναμε μια Διακομματική Επιτροπή για να διερευνήσει όλες τις εκφάνσεις και να καταλήξει σε ολοκληρωμένο πόρισμα και στην καλύτερη δυνατή (και πολιτικώς ορθή, βεβαίως – βεβαίως!...) διατύπωση και…. ακόμα θα περιμέναμε!...

[Συνεχίζεται…](*)

(*) Συνεχίζεται διότι στην πραγματικότητα όλα συνεχίζονται (και δουλεύουν ενδόμυχα…) και δεν εξαντλούνται με όσα γράφουμε σε μια σελίδα χαρτιού ή με όσα μετα-γράφουμε σε ένα ιστολόγιο…

(*) Συνεχίζεται, ακόμη, διότι κάποιοι καλοί φίλοι μου υπέδειξαν, ως άλλοι image-makers ή ως καλοί “μαρκετίστες”, πως τα κείμενά μου είναι ιδιαίτερα μακροσκελή και, συνεπώς, κουραστικά, ακόμα και γι’ αυτούς που θα είχαν όλη την καλή διάθεση να τα διαβάσουν.. […ε, μην κάνουμε κατάχρηση της καλοσύνης τους να με διαβάζουν και τους “εξοντώσω”!...]