Επίκαιρος νυχτερινός εφιάλτης

[Σύγχρονη -  επίκαιρη έκδοση (*) του έργου "Ο εχθρός λαός"]:

- Κυρία αρχικαγκελάριε των γερμανικών εταιρειών και γερμανικών συμφερόντων, γενικότερα, ιδού.... το ποίμνιό σας!
- Τα κάγκελα τα βλέπω, τους λύκους που βάλατε να φυλάνε τα πρόβατα τα βλέπω επίσης, με αυτούς που αντιδρούν (και μάλιστα κάποιοι βάζουν βόμβες) τί κάνετε;
- Γι' αυτούς ετοιμάζουμε τις φυλακές υψίστης ασφαλείς, τον.... Παρθενώνα της συγχρόνου Ελλάδας.
[....]
- Από εδώ, από το "λίκνο της δημοκρατίας" [sic] απευθυνω πρόσκληση για νέα μετανάστευση, που, όπως γνωρίζετε, είναι ευλογία διά τον τόπον!...
[κ.λπ. κ.λπ.]


(*) Νυχτερινός εφιάλτης [γι' αυτό τον κατέγραψα πρωί - πρωί] που με ξύπνησε [με ξύπνησε στ' αλήθεια; ή εξακολουθώ να κοιμάμαι όρθιος ή, σωστότερα, γονατιστός;... Μήπως ήρθε η ώρα να ξυπνήσω, επιτέλους, πριν να έρθει το τέλος;...]




https://www.youtube.com/watch?v=bSuuZZ5Vvss

Στόχος: (Καλύτερη) Δημοκρατία. Τα λευκά ψηφοδέλτια να έχουν την αξία που τους πρέπει!

Πριν από ένα χρόνο περίπου, στις 10.6.2010, έγραψα και ανάρτησα ένα κείμενο για τα λευκά ψηφοδέλτια και την τύχη τους στο ελληνικό εκλογικό και πολιτικό σύστημα, εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Πολύ πρόσφατα, μόλις προ ημερών, μου στάλθηκε από αναγνώστες του ιστολογίου ένα “Μανιφέστο υπέρ των λευκών ψηφοδελτίων”, με την υπόδειξη – παράκληση να το αναρτήσω, κάτι που έκανα ήδη, υπό τη μορφή, όμως, ενός εντελώς νέου ιστολογίου με τον τίτλο “Τα λευκά δεν είναι άκυρα”, ώστε η σχετική προσπάθεια να πάρει τον δρόμο της ανεξάρτητα από εμένα.

Διαβάστε, λοιπόν, τη σχετική πρόταση – “μανιφέστο” εδώ:

http://taleykadeneinaiakyra.blogspot.com/

και, όσοι συμφωνείτε, όπως προτείνεται στο τέλος του κειμένου, μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.petitiononline.com/leyka/petition.html για να υπογράψετε το σχετικό αίτημα.

Προσεχώς θα υπάρχει η δυνατότητα να κατεβάστε - εκτυπώστε το αίτημα σε μορφή pdf, προς διακίνηση σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που δεν έχουν πρόσβαση στο Internet, για συλλογή υπογραφών και σύντομα θα υπάρξει ενημέρωση σε ποια διεύθυνση μπορείτε να ταχυδρομήστε τον κατάλογο των υπογραφών.

Κάθε ιδέα για καλύτερη Δημοκρατία πρέπει να προωθείται, προς όφελος όλων μας και της ίδιας της ιδέας της Δημοκρατίας…

Υ.Γ. Μόλις διαπίστωσα ότι δημιουργήθηκε και γκρουπ στο Facebook, εδώ: http://www.facebook.com/home.php?sk=group_132152443532110

Κάτω τα κόμματα! Ζήτω οι τελείες και, ιδίως, τα ερωτηματικά!

“Κάτω τα κόμματα. Ζήτω οι τελείες!”

Σύνθημα από τους τοίχους των χρόνων της φοιτητικής μου ζωής. Ίσως να βρίσκεται και να το διαβάζουμε ακόμη και τώρα σε κάποιους τοίχους. Και, πάντως, το πρώτο μισό του συνθήματος, υπάρχει στο μυαλό και στο στόμα μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων στις μέρες μας:

Κάτω τα κόμματα!

Έξω τα κόμματα!

Τέλος τα κόμματα!

Τουλάχιστον αυτά τα κόμματα της μεταπολίτευσης, έτσι που πολιτεύτηκαν και πολιτεύονται τόσον καιρό, με αποτέλεσμα να έχουν φέρει το λαό αυτής της χώρας στην παρούσα τραγική κατάσταση.

Έξω τα κόμματα που ήταν “μέσα σε όλα”.

Κάτω τα κόμματα που ήταν “πάνω απ’ όλα”…

…ενώ άλλη θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού: Η χώρα και ο λαός της, η κοινωνία.

Τα κόμματα καπέλωσαν τον συνδικαλισμό, γι’ αυτό ο τελευταίος ξεφτιλίστηκε και ξέφτισε… Μόνο οι συνδικαλιστές ευημερούν και χρησιμοποιούν τη δράση και την προβολή τους ως εφαλτήριο για πολιτική καριέρα…

Τα κόμματα, θυμίζω, με τις στείρες αντιπαραθέσεις και με στόχο τους το στενό συμφέρον τους, κατέστρεψαν και το αγροτοσυνεταιριστικό κίνημα, κάτι που, μεταξύ άλλων, συνετέλεσε και στη μείωση της αγροτικής παραγωγής της χώρας και, γενικότερα, στη σημερινή μίζερη κατάσταση της αγροτικής οικονομίας…

Τα κόμματα καπέλωσαν, επίσης, και το φοιτητικό κίνημα και το διέβρωσαν από μέσα. Γι’ αυτό δεν έχουμε πλέον Πανεπιστήμια, αλλά μόνο φοιτητοπατέρες, που αργά ή γρήγορα ανταμείβονται με καίριες θέσεις στην κεντρική πολιτική και στον δημόσιο βίο…

Και σαν να μην έφθανε το κακό στην ανώτατη παιδεία, τα κόμματα θέλησαν να αλώσουν και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση (κι αν τα αφήσουμε, θα φθάσουν μέχρι τα νηπιαγωγεία…), για να είναι βέβαια ότι θα έχουν έτοιμους στρατολογημένους οπαδούς – κομματικούς χειροκροτητές και όχι σκεπτόμενους πολίτες!...

Εν ολίγοις και συνοπτικώς, όπου μπήκαν τα κόμματα, τα έκαναν “ρόιδο”, “μπάχαλο”!...

Όχι πως φταίνε δα μόνο αυτά. Οι κάθε είδους και μορφής ‘ινστρούχτορες”, “καθοδηγητές” ή γενικότερα “επικεφαλής” κάνουν το παιχνίδι τους, προωθούν και εξασφαλίζουν τα συμφέροντά τους, όπως έκαναν εδώ και χρόνια…

Φταίμε κι εμείς, όλοι οι “από κάτω” και οι ανένταχτοι, που πολύ τα ανεχτήκαμε!...

“Κόμματα”, το λέει και η λέξη, είναι αυτά που μας κόβουν, μας διαιρούν ως λαό! Αυτή η διαίρεση “βλάπτει σοβαρά την κοινωνία”, καθώς την αποδυναμώνει, ιδιαίτερα σε μια εποχή που προς όφελος όλων είναι να βρίσκουμε αυτά που μας ενώνουν…

Είναι προς όφελος όλων, του λαού, της κοινωνίας, να εκλέγονται και να ηγούνται οι κατά τεκμήριο και αντικειμενική κρίση άξιοι και όχι οι κομματικοί, οι “κολλητοί” της κομματικής ηγεσίας και των αρχηγών.

Οι άξιοι δεν (θα έπρεπε να) έχουν ανάγκη την κομματική υποστήριξη, αφού (θα έπρεπε να) αναδεικνύονται από την αξία τους και μόνον.

Οι άξιοι (του εαυτού τους και της εμπιστοσύνης μας) βουλευτές θα έπρεπε να ψηφίζουν και να ενεργούν κατά συνείδηση και όχι ως “στρατιωτάκια άβουλα”, υπακούοντας στα κομματικά κελεύσματα… [Αυτά δεν επιβάλλει, άλλωστε, το Σύνταγμα;…]

Τα κόμματα, τα υπάρχοντα ελληνικά κόμματα, έτσι που πολιτεύονται, είναι ένας θεσμός παρωχημένος και διεφθαρμένος. Και μάλιστα “απ’την κορυφή μέχρι τα νύχια” [Ανάλογα με την παρομοίωση που επιλέγετε, είτε “έχουν βρωμίσει απ’ το κεφάλι”, είτε “έχουν σαπίσει απ’ τη ρίζα”…]

Ευχής έργο θα ήταν να επρόκειτο για θεσμούς που να έχουν ανακύψει και αναπτυχθεί “από κάτω”, ως έκφραση και εκδήλωση του δικαιώματος του “συνεταιρίζεσθαι”. Και να παρέμεναν έτσι εις το διηνεκές [Ουτοπικό!]

Ευχής έργο θα ήταν να υπήρχε ελευθερία ιδεών, έκφρασης, σκέψης. Ισότητα και αξιοκρατία. “Ευήκοον ους” στις ανάγκες της κοινωνίας…

Αντ’ αυτών, όλα πηγάζουν και εκπορεύονται “εκ των άνω”. Και πλασάρονται – προωθούνται “στην πλέμπα”…

Αλήθεια, τι χρειάζεται η διαφήμιση των κομμάτων και το σχετικό πολιτικό μάρκετινγκ; Δεν θα αρκούσε, άραγε, η απλή και σε ισότιμη βάση αντι-παράθεση όλων των διαφορετικών απόψεων όλων των κομμάτων, παρατάξεων, κινήσεων, κινημάτων κ.λπ., ώστε να μπορεί να συγκρίνει και να κρίνει νηφάλια [λέμε, τώρα!...] ο σκεπτόμενος λαός;

Αλήθεια, γιατί χρειάζεται να χρηματοδοτούνται τα κόμματα; Δεν αντιλαμβάνονται όλοι πως αυτό προάγει την εν γένει διαφθορά; [Δεν νομίζω πως χρειάζεται ανάλυση, έτσι;…]

Αλήθεια, γιατί τα κόμματα έχουν εισπράξει προκαταβολικά μελλοντικές χρηματοδοτήσεις τους και, παρ’ όλ’ αυτά, οφείλουν εδώ κι εκεί;…

“Κάτω τα κόμματα! Ζήτω… τα ερωτηματικά!”

«“Τι είναι η πατρίδα μας;” (πάλι…)»

[Τα παρακάτω θα μπορούσαν να θεωρηθούν συνέχεια από μια παλιότερη ανάρτησή μου, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/05/blog-post.html, αλλά δεν είναι!]

“Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τα ψηλά βουνά;…” [Κι αυτά και άλλα!...]

Το ερώτημα του ποιήματος που απαγγέλλαμε όταν ήμασταν παιδιά, έρχεται και ξανάρχεται και τώρα που ανδρωθήκαμε… Και ζητά, συχνά πιεστικά, απαντήσεις…

Τι είναι η Ελλάδα μας; Έχει κάποιο ρόλο ιδιαίτερο στην ιστορία, στο παρόν και στο μέλλον;

“Η Ελλάς προόρισται να ζήσει και θα ζήσει!” είπε ο σοφός. Ήταν σοφό αυτό που είπε ή όχι; Εξέφραζε γνώμη σοφή ή αβάσιμη πρόβλεψη; Ή μήπως μια επιθυμία; Αν είναι αλήθεια, σημαίνει πως η τρέχουσα οικονομική κρίση, αλλά και η κρίση θεσμών και αξιών που διερχόμαστε, δεν πρόκειται να είναι καταστροφική για τη χώρα, η οποία, όπως πολλές φορές, “μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά”…

Εάν βεβαίως και το εμβατήριο αυτό εκφράζει αληθινά την πραγματικότητα και δεν είναι απλώς προς “λαϊκή κατανάλωση” ή/και “καθοδήγηση” του πλήθους…

Να συμφωνήσουμε, ίσως, σε κάτι; Πως δηλαδή η πατρίδα μας δεν είναι μόνο οι κάμποι και τα βουνά. Και πως όσο όμορφα κι αν είναι αυτά [ή εν γένει η φύση της χώρας μας], αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά, ότι δεν τα θεωρούμε εμείς όμορφα (αντίστοιχα όπως κάθε λαός γενικά και κάθε άνθρωπος ειδικότερα παινεύει τον τόπο του….), η ομορφιά της φύσης, λοιπόν, δεν αρκεί, αυτή και μόνη, να είναι ο λόγος για να αξίζει αυτή η χώρα!...

“Χώρα” είναι ο χώρος που καταλαμβάνει.

Πατρίδα είναι και κάτι [τουλάχιστον “κάτι”, αν όχι περισσότερα!...] παραπάνω!

Είναι, για παράδειγμα, και οι άνθρωποι. Οι Έλληνες. Κι αυτό ο καθένας το νοηματοδοτεί κατά πως του αρέσει…. Έλληνες εκ του “Σελλοί” κατά την κρατούσα άποψη. Έλληνες εκ των “Ελ” κατά μία άποψη. Έλληνες με διαφορετικό DNA απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους της γης, ίσως επειδή είναι απόγονοι εξωγήινων απ’ την Ανδρομέδα, σύμφωνα με άλλες απόψεις…

[“Όλες οι απόψεις είναι σεβαστές”, είθισται να λέμε, στην δημοκρατία. “Ο σεβασμός κερδίζεται”, ισχυρίζεται κάποιο άλλο ρητό. Διαλέγετε και παίρνετε!...]

Και τι είναι, τελικά, οι Έλληνες; Τι εννοούμε λέγοντας “Έλληνες”;

Οι αρχαίοι Έλληνες; [Και ποιοι, ειδικότερα; Οι Σπαρτιάτες ή οι Αθηναίοι; Οι ανυπόταχτοι ή όσοι μήδισαν; Οι φιλόσοφοι ή οι σοφιστές; κ.λπ. κ.λπ.] Ήταν και παραμένει ο “Χρυσούς Αιών του Περικλέους”, το ελεύθερο και δημιουργικό πνεύμα της εποχής και η εδραίωση της δημοκρατίας, η κορυφαία στιγμή του Ελληνισμού; Ή ο Ελληνισμός κέρδισε και μεγαλούργησε όταν “μπολιάστηκε” απ’ τον Χριστιανισμό, όπως υποστηρίζουν πολλοί άλλοι, δημιουργώντας έτσι τον Ελληνοχριστιανικό ή/και Βυζαντινό πολιτισμό; Η έκφραση “Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός” έχει νόημα ή περιέχει μία εσωτερική αντίφαση (ή και περισσότερες;!), όπως μαχητικά προβάλλουν κάποιοι “ψαγμένοι” [Πόσο “ψαγμένοι” είναι αυτοί, ώστε να απαιτούν να αποδεχθούμε άκριτα τις απόψεις τους;!...]. Είχε Ελληνισμό και πολιτισμό η βυζαντινή περίοδος της ιστορίας μας και αξίζει, άραγε, να είμαστε “υπερήφανοι” και γι’ αυτήν, ή αποτελεί μια μεγάλη περίοδο μεσαιωνικού σκοταδισμού, όπως κάποιοι θεωρούν;

Τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και η Επανάσταση του 1821 ήταν έτσι όπως νομίζουμε πως ξέρουμε; Πρέπει να “ξαναγράψουμε” την σχετική ιστορία μας ή κάτι τέτοιο μας βλάπτει ως έθνος; “Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές”, έχει ειπωθεί, αλλά συνήθως κάποιοι δεν το αποδέχονται, στο όνομα του “πατριωτισμού” και του “καλού της πατρίδας”.

Τι είναι καλό “για την πατρίδα και το έθνος”; Η αλήθεια ή η [“λελογισμένη”;] αποσιώπηση; [Τι είναι καλό για έναν ασθενή, για την ψυχολογική του κατάσταση και την περαιτέρω εξέλιξη της πορείας της υγείας του ή/και της ζωής του; Να του αποκαλύψεις ότι πάσχει από σοβαρή ασθένεια, από καρκίνο για παράδειγμα, ή όχι;….]

Για να επανέλθω στο ερώτημά μου περί Ελλάδος και περί Ελλήνων: Τι είδους άνθρωποι βγήκαμε μετά την Τουρκοκρατία; Ρωμιοί ή Έλληνες; “Αποτινάσσοντας τον ζυγό”, αποτινάξαμε, άραγε, και συμπεριφορές και ψυχοσύνθεση που αυτός συνεπαγόταν; Γίναμε κράτος ή προτεκτοράτο; Κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη να δούμε αν εξακολουθούμε να μοιάζουμε στον Μεγαλέξανδρο ή αν μοιάζαμε στον Καραγκιόζη; Το “εθνικό κράτος” που δημιουργήσαμε [ή μας δημιούργησαν;] επειδή έτσι επέβαλε η συγκεκριμένη εποχή, αποτελείτο από Έλληνες πολίτες (κατά την αρχαιοελληνική έννοια) ή από αρματολούς και κλέφτες (με το βάρος να πέφτει στους δεύτερους); Κι από τότε μέχρι σήμερα πόσο έχει αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Δεν είναι απλές και εύκολες οι απαντήσεις. Αλλά πρέπει να δοθούν!

Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ενιαίες, κοινές από όλους! Το αντίθετο μάλιστα! Ο καθένας θα δώσει διαφορετική απάντηση, ανάλογα με τη γνώση του, την μόρφωσή του, την πνευματικότητά του, την κριτική του ικανότητα, τις προκαταλήψεις του, την ελευθερία του πνεύματός του, αλλά και, ίσως, το προσωπικό του συμφέρον!... Κι ύστερα να/θα βρούμε τα ελάχιστα “κοινά”!...

Περί “κοινωνικής συνοχής”

Αφότου ανταλλάξαμε μηνύματα με μια e-φίλη blogger, μου ’χε “σφηνώσει” στο μυαλό μια έκφραση που χρησιμοποίησε, αλλά και που, γενικότερα, ακούω πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό στα Μ.Μ.Ε., ιδίως από διάφορους συνδικαλιστές: “κοινωνική συνοχή”. “Προσοχή, είναι κρίσιμο να διασφαλίσουμε την κοινωνική συνοχή” είναι η φράση της εποχής…

Όμορφη έκφραση. Εκ πρώτης όψεως [δηλαδή… “εκ πρώτης ακοής”…] με βρίσκει σύμφωνο. Μα, από την άλλη, κάτι με ενοχλεί. Όχι σ’ αυτή καθεαυτή την έκφραση, ίσως, αλλά στον τρόπο με τον οποίο συχνά χρησιμοποιείται από κάποιους, στην έννοια που της αποδίδεται…

[Πολύ συχνά έχω τέτοια “προβλήματα” και “ενστάσεις” για κάποιες εκφράσεις ή λέξεις, για κάποιους όρους, για κάποιες έννοιες! Νιώθω πως συχνά είναι “ψευδεπίγραφες”, κρύβουν παγίδες, η έννοιά τους έχει διαφθαρεί ακριβώς όταν και διότι χρησιμοποιείται από διεφθαρμένους… Λέξεις –έννοιες όπως “αγάπη”, “ελευθερία”, “δημοκρατία” κ.λπ. κ.λπ….]

Ενότητα, λοιπόν! Σύμφωνοι! Αλλά ενότητα με ποιους;

Ενότητα ναι! Αλλά ενότητα σε τι και με ποιους όρους;…

Κι ο προβληματισμός (μου) δεν σταματά, δεν επιλύεται στο ελάχιστο, σκέφτομαι, όταν προσδιορίζεται επιθετικά ως “κοινωνική ενότητα”. Διότι τι (προσδι)ορίζουμε ως “κοινωνία”;…

[Όχι, δεν είναι καθόλου στις προθέσεις μου να ασχοληθώ και να αναφερθώ σε κοινωνικές τάξεις, σε “πάλη των τάξεων” και άλλα τέτοια κοινωνικοπολιτικά βαρύγδουπα, που, ίσως, μόνο στο άκουσμά τους, προκαλούν έριδες, αντιπαλότητες και κάθε άλλο παρά “ενότητα”….]

Καθένας που χρησιμοποιεί τον όρο “κοινωνική ενότητα” του δίδει ένα διαφορετικό περιεχόμενο, τον εννοεί διαφορετικά. Και [ας μην μας διαφεύγει αυτό!...] συχνά το κάνε παραπλανητικά ή κρύβει άλλες σκοπιμότητες και προσωπικά ή συντεχνιακά συμφέροντα και όχι το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον…

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, όχι μόνο παλαιότερα, αλλά και πρόσφατα.

Πόσες και πόσες συντεχνίες δεν ζήτησαν την “κοινωνική συμπαράταξη όλων των υπόλοιπων εργαζομένων”, αλλά αποδείχθηκε πως ήταν ιδιαίτερα προνομιούχοι που νοιάζονταν απλώς και μόνον μήπως χάσουν τα σκανδαλώδη “κεκτημένα” τους;…

Αλλά και οι κυβερνήσεις, ιδίως η τωρινή ( λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών) αλλά και οι παλαιότερες, την “κοινωνική ενότητα και συνοχή” δεν επικαλούνται, κάθε φορά, για να προωθήσουν τα όποια αντιλαϊκά – αντικοινωνικά μέτρα, προς όφελος κάποιων “μεγάλων συμφερόντων”;…

Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο αγανακτώ με τον λεκτικό εμπαιγμό και την απόπειρα παραπλάνησης που συχνότατα υφιστάμεθα από κάποιους!... Που, βεβαίως, έχοντας και την επιστημονική καθοδήγηση διαφημιστών και opinion managers, χρησιμοποιούν προσεκτικά επιλεγμένες και συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις (π.χ. “κοινωνικό”, “λαϊκό”, “εθνικό”, “ιερό”) για να επιτύχουν να μας παραπλανήσουν!... Παράδειγμα: “Έχουμε, όλοι μας, ιερό καθήκον να βάλουμε πλάτη για να σώσουμε την εθνική οικονομία και θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί” κ.λπ. κ.λπ. έλεγαν και λένε οι πολιτικοί, αφενός μεν υπονοώντας τις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο, αφετέρου δε περιορίζοντας (αν!...) ελάχιστα τις δικές τους αποδοχές και τις κάθε είδους απολαβές τους, απλά και μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του “πόπολου”!...

Η λέξη “κοινωνία” προέρχεται από το “κοινός”.

H Κοινωνία (πρέπει να) συγκροτείται βάσει Κοινών Αρχών και Αξιών και της Κοινής Λογικής!

Με το βάρος να πέφτει στις Αρχές, τις Αξίες και τη Λογική!

Και με το επίθετο “κοινός” να έχει την αρχική έννοιά της και όχι την μεταγενέστερη μεταφορική της, όπως στην έκφραση “κοινή γυναίκα”…

Την τελευταία αυτή επισήμανση τη θεωρώ ιδιαίτερα καίρια –κρίσιμη! Διότι με τη διαφθορά, ανθρώπων και λέξεων – εννοιών, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμα και η “Κοινή Λογική” έχει καταντήσει “κοινή (κάθε-άλλο-παρά) λογική”!...

Μην μου πείτε πως ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν θεωρούσε “λογικό” – “αυτονόητο” ότι μπορεί να ζει ζωή ζηλευτή – τρυφηλή, αδιαφορώντας για τις συνέπειες! Μην μου πείτε πως δεν ήταν στην “κοινή λογική” πολλών ατόμων ή/και οικογενειών η ανεξέλεγκτη χρήση πιστωτικών καρτών και ο δανεισμός από τράπεζες (αντίστοιχα δε και ο α-συλ-λόγιστος δανεισμός του ελληνικού κράτους από τις “αγορές”!...)

Αντίθετα προς τις παραπάνω εκδηλώσεις –εκφάνσεις της “κοινής λογικής”, η Κοινή Λογική βοούσε (σε ώτα μη ακουόντων!) και βοά ότι “δεν μπορούμε να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε”. Και ότι οι πράξεις (μας) και η εν γένει συμπεριφορά μας έχουν συνέπειες. Και ότι η “ύβρις” έχει ως αποτέλεσμα την τιμωρία – “κάθαρση”. Και ότι η συγκέντρωση υπερβολικού πλούτου από κάποιους συνεπάγεται υπερβολική φτώχεια σε άλλους. Και ότι η διαφθορά προκαλεί. Και εξοργίζει. Και διαφθείρει (περαιτέρω). Και φθείρει, μεταξύ άλλων, και τον κοινωνικό ιστό, την κοινωνική ενότητα, περί της οποίας κάνουμε λόγο τώρα….

Ας ξαναγυρίσουμε, λοιπόν, στα βασικά. Στα θεμελιώδη.

Πως δηλαδή βάση της λέξης “κοινωνία” είναι το “κοινό”.

Βάση και θεμέλιο της Κοινωνίας και ενοποιητικό στοιχείο της είναι οι Κοινές συμφωνίες, οι Κοινές Αξίες, οι Κοινές Αρχές.

Ας τις ανακαλύψουμε, λοιπόν, και πάλι ή ας τις (επαν)εφεύρουμε, ας τις επαναπροσδιορίσουμε!...

Υ.Γ.: Στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Σπουργίτι” ανήρτησα προ ολίγου, ένα σύντομο παράδειγμα (προς αποφυγήν!) “κοινωνικής συνοχής” και απεμπόλησης Αρχών και Αξιών… βλ. εδώ: http://spourgitistefanos.blogspot.com/2011/01/blog-post_07.html

Για κάποιες έννοιες που έγιναν “έγνοιες”…

“Έχω πολλά στο κεφάλι μου” αυτή την περίοδο.

[Όπως οι περισσότεροι, άλλωστε, φαντάζομαι. Όπως όλοι μας!...]

Όχι μόνο “έγνοιες”, όπως ίσως υποθέσατε.

Αλλά “έννοιες”! Και σκέψεις.

Για τι άλλο; Για την “χρηματο-οικονομική κρίση”.

Που μας φαίνεται να είναι “βουνό”!...

Που είναι, πράγματι, σύνθετη.

Ως έννοια, εννοώ!...

Ας την απλοποιήσουμε λίγο…

…εις τα εξ ών συνετέθη: “Χρήμα”, “Οικονομία” και “Κρίση”.

[Πριν να (μας) γίνουν “έγνοιες”, ήταν απλώς… απλές “έννοιες”!...]

Πολλά θα μπορούσα /-με να γράψω/-ουμε και να πω/πούμε για καθεμία απ’ αυτές.

Σ’ εμένα ειδικά (που όσοι με έχετε διαβάσει, θα έχετε αντιληφθεί το “κόλλημά” μου με την ετυμολογία, την οποία θεωρώ “αρχή σοφίας”) επιτρέψτε μου να αναφερθώ σήμερα στις έννοιες που κρύβονται πίσω από κάθε μία από τις λέξεις αυτές.

Συνοπτικά, βεβαίως, και επί τροχάδην, ως τροχιοδεικτικές βολές, προς περαιτέρω επεξεργασία και σκέψη από τον καθένα σας/μας…

[Διότι διαπιστώνω πως στην εποχή μας και ιδίως αυτή την κρίσιμη περίοδο (“της κρίσης”…) περισσεύουν τα συναισθήματα και δη τα αρνητικά (απαισιοδοξία, κατάθλιψη κ.λπ.) και υστερούμε σε σκέψη και δη σε λογική…]

Η λέξη – έννοια “οικονομία”, λοιπόν, θυμίζω, είναι σύνθετη: Οικο-νομία.

Ως “οίκο” δε μπορούμε να εννοήσουμε την οικογένεια, αλλά και την παρέα μας, τον περίγυρό μας, την γενιά (π.χ. στις αρχέγονες κοινωνίες), την “πόλη-κράτος” (αργότερα), την φυλή, το έθνος (ξέρετε… το “ανάδελφο”!...), το σύγχρονο (sic) “εθνικό κράτος” και (εάν… κάποτε… στο μέλλον… το δούμε έτσι και το αποδεχθούμε…) την γη ολόκληρη!...

Η κρίση που διερχόμαστε παγκοσμίως αυτή την εποχή δεν είναι τίποτα, εκτιμώ, εμπρός στην κρίση που θα διέλθει η ανθρωπότητα στο μέλλον από την ανεξέλεγκτη χρήση – κατάχρηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την α-λόγιστη καταστροφή του “οίκου” μας, της Γης!

Η κρίση που διέρχεται ειδικότερα η χώρα μας οφείλεται στο ότι δεν φροντίσαμε εμείς, και μάλιστα έγκαιρα, “τα του οίκου μας”.

Και γι’ αυτό μας… “πίεσαν” οι “αγορές” να αναλάβουν κάποιοι άλλοι και να διαχειριστούν αυτοί, ανθ’ ημών, την κατάσταση…

Την οικο-νομία μας.

Διότι, θυμίζω, η Ελλάδα, ως “οίκος” μας, με τους νόμους έχει μια σχέση ιδιότυπη: Παράγει νόμους “αβέρτα” (και μάλιστα συχνά “αέρα-πατέρα”, κατά το κοινώς λεγόμενο, αν αντιλαμβάνεστε τι εννοώ…), τους αλλάζει “σαν τα πουκάμισα” (ειδικά δε αυτό, καθόσον αφορά στην φορολογία έχει, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, τραγικές συνέπειες για την Οικονομία καθεαυτή και για την Ανάπτυξη που όλοι ευχόμαστε…), αλλά, τελικά, δεν τους εφαρμόζει….

[Στο σημείο αυτό θυμίζω αφενός μεν την παροιμία “ο Μανώλης με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγεια”, αφετέρου δε την περίφημη σοφή ρήση “η Ελλάδα χρειάζεται, μέσα στους τόσους νόμους που ψηφίζει, να ψηφίσει και έναν επιπλέον, τον βασικό, περί εφαρμογής των νόμων”!...]

Διότι, περαιτέρω, μην μου πείτε ότι τόσα χρόνια που συζητούσαμε (“κουβεντιάζαμε”, για την ακρίβεια, και δη “μεταξύ τυρού και αχλαδίου”…) για τις απαραίτητες δομικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο κράτος και για τα απαραίτητα αναπτυξιακά μέτρα (που για όλα αυτά οι εκάστοτε μνηστήρες της εξουσίας, οι πολιτικοί και τα κόμματα, είχαν “έτοιμες λύσεις”…) δεν θα έπρεπε και δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει κάτι, να έχουμε οικο-νομήσει…

Η δεύτερη κρίσιμη λέξη – έννοια είναι η λέξη “χρήμα”.

“Χρήμα” σημαίνει, όπως γνωρίζουμε, αυτό που χρησιμοποιούμε.

[Χρειάζεται άραγε να το επαναλάβω, για να το θυμηθούμε και να του δώσουμε την δέουσα σημασία;]

Ήδη από καιρού, όμως, το χρήμα έχει γίνει αυτοσκοπός!

Ή τουλάχιστον του έχει δοθεί μεγαλύτερη αξία απ’ αυτήν που θα έπρεπε / θα του άξιζε να έχει…

Αξία πληθωριστική!... (για να μιλήσουμε και με οικονομικούς όρους…)

Αξία – φούσκα…

Με αντίστοιχη υποτίμηση όλων των υπόλοιπων αξιών!...

Πώς αλλιώς εξηγείται ότι το “να έχεις” είναι πιο σημαντικό από το “να είσαι”;

Αρκεί κάποιος να έχει χρήματα για να μας κάνει, ως κοινωνία, να “ξεχάσουμε” ότι (μπορεί να) έχει απαρνηθεί όλα αυτά που κάποτε θεωρούσαμε (ελληνικές) αξίες ζωής: Φιλότιμο, Τιμιότητα, Μέτρο, Ολιγάρκεια, Ειλικρίνεια, Ήθος, Ευγένεια κ.λπ. κ.λπ.

Το έχω ξαναγράψει: Ενώ κάποτε ίσχυε το “πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος”, ήδη από ετών έχουμε αποδεχθεί το “πάντων ανθρώπων μέτρο χρήμα”!...

Σκεφθείτε πόσο “γυμνοί” θα ήταν κάποιοι προβεβλημένοι σήμερα, εάν (σε ένα ουτοπικό μέλλον) αντικαθιστούσαμε το χρήμα και αξιο-λογούσαμε τους ανθρώπους με άλλα μέτρα και κριτήρια, παραδείγματος χάριν ανάλογα με το πόσο αυτοί είναι “πλούσιοι σε αισθήματα” ή “πλούσιοι σε κοινωνική προσφορά” κ.λπ.

[Θυμόμαστε και τιμούμε τους “Μεγάλους Ευεργέτες” της Ελλάδας όχι γιατί ήταν πλούσιοι σε χρήμα, αλλά διότι προσέφεραν στο κοινωνικό σύνολο, στην πατρίδα…]

Συνεπώς, για να έρθουμε στην τρίτη λέξη-έννοια:

Η κρίση που ήδη εκδηλώνεται ως (χρηματο-)οικονομική, ήταν αρχικώς και προεχόντως κρίση αξιών.

Η κρίση μας ήταν και είναι, κατ’ ουσίαν, κρίση της… κρίσης μας (υπό την έννοια της κριτικής και της διάκρισης).

Φταίει, με άλλα λόγια, ότι προ-κρίναμε την “μπάζα” και την “αρπαχτή” από την τίμια εργασία.

Φταίει το ότι προ-κρίναμε μια καλοπληρωμένη θεσούλα “αραχτού” στο Δημόσιο, από την μαγεία της δημιουργικότητας.

Φταίει το ότι προ-κρίναμε να ζήσουμε εγωιστικά το παρόν μας, με δανεικά, εις βάρος του μέλλοντος των παιδιών μας.

Φταίμε!...

Ας παραδεχτούμε τουλάχιστον αυτό, ως βάση της (συλλογικής) αυτογνωσίας μας, αρχικώς, και της… “ολικής επαναφοράς” μας, στη συνέχεια.

Διότι η εύκολη λύση είναι να πούμε (ήδη το λένε αρκετοί…) πως και πάλι φταίνε “οι άλλοι”!...

Και δη, εν προκειμένω, οι άθλιες “αγορές”, το “Δ.Ν.Τ.” κ.λπ.

Λες και αν δεν έβρισκαν μια τέτοια κατάσταση ή αν δεν τους είχαμε εμείς ανάγκη να τους καλέσουμε, θα μπορούσαν να μας επιβάλλουν μέτρα!

Υ.Γ.:

Καλό θα ήταν να θυμηθούμε και μερικούς σταθμούς του “πώς φτάσαμε ως εδώ”:

“….Δώσ’ τα όλα!”

“Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και τόσο μεγάλο”

“Πρέπει να αλλάξουμε το κράτος”, αλλά… “χαλαρά”!

“Λεφτά υπάρχουν”

[και πολλά άλλα, βεβαίως - βεβαίως…]

Αισιοδοξία, βρε παιδιά! Κι ελπίδα!

8.5.2010

…Ποιος θα το ’λεγε…

Τι άνοιξη κι αυτή!...

…Χωρίς Αισιοδοξία, χωρίς Ελπίδα, χωρίς Χαμόγελα!...

Πιότερο για φθινόπωρο μου μοιάζει… αν όχι για χειμώνας…

Κρίμα!...

Δεν θα το ευχόμουν ούτε για τον εχθρό μου…

…πόσο δε μάλλον γι’ αυτούς που νιώθω φίλους μου…

…και τους e-φίλους απ’ τη γειτονιά των ιστολογίων…

…που τους διαβάζω και… “δεν τους αναγνωρίζω”!...

Μέχρι λίγο παλιότερα, κάποιος απ’ αυτούς ήταν, στα μάτια μου (της φαντασίας μου…), η προσωποποίηση του κεφιού και του γέλιου. Προχθές, σχολιάζοντας μια ανάρτησή μου, έγραψε: “Να φανταστείς ήμουν από αυτούς που παλιά, όποτε άκουγε κάποιον να παραπονιέται για τα κακά της χώρας αυτής, μου ερχόταν να του πω να αλλάξει χώρα αν δεν του αρέσει... Και τώρα... σκέφτομαι από μόνος μου να αλλάξω χώρα! Δυστυχώς, μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε μόνο τα στραβά και τα άσχημα με τα απανωτά χαστούκια τους...”.

Μια άλλη e-υπέροχη καλλιτέχνιδα – ιστολόγος, “σημείο αναφοράς” στο ιστοχωριό, όπως αποδεικνύει κι η μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει, δείχνει, τελευταία, σαφώς λιγότερο κεφάτη και δημιουργική…

Όχι, ρε παιδιά!...

Όχι έτσι!...

Μπορεί να φαίνονται όλα “μαύρα κι άραχνα”, μα είναι στο χέρι μας να φέρουμε την ξαστεριά… ν’ ανάψουμε με τα κεράκια μας τα άστρα… “να σηκώσουμε και πάλι τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα” (όπως λέει κι ο Ποιητής)!...

Αρκεί…

…“να κάνουμε ένα βήμα πιο γρήγορο απ’ την φθορά”!...

[………………..]

Εξάλλου δεν είναι, αν το καλοσκεφτούμε, όλα “μαύρα κι άραχνα” δα!...

Απόδειξη:

Στην εκπομπή “Στην υγειά μας” παρουσιάζεται, τούτη δα τη στιγμή που βάλθηκα να γράψω, το Μουσικό Σχολείο (Γυμνάσιο – Λύκειο) Βόλου. Χάρηκα να βλέπω παιδικά – εφηβικά πρόσωπα, γεμάτα κέφι, ζωντάνια, χαμόγελο!... Να συνυπάρχουν αρμονικά και δημιουργικά με τους καθηγητές τους, που κι αυτοί φαίνονταν με διάθεση να προσφέρουν. Τι υπέροχη θετική αλληλεπίδραση των μεν και των δε!...

Αυτή είναι Παιδεία, συν-Έλληνες!

(Έτσι την εννοούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες, άλλωστε, με την Μουσική απαραίτητη και, ίσως, σε πρώτη θέση…)

Παιδεία και Πολιτισμός.

(Πολιτισμός με συν-εργασία!...)

Μπράβο παιδιά!

“Στην υγειά σας, ρε παιδιά!”. Κυριολεκτικά!...

Και δεν είναι το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα που πήρα τις τελευταίες ημέρες:

Ένα νέο παλικάρι, μ’ ένα βλέμμα λαμπερό, μου έλεγε, τις προάλλες, για το σχέδιό του ν’ ανοίξει, στο άμεσο μέλλον, μια νέα επιχείρηση, δική του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί. Και θέλω να ελπίζω ότι ούτε εγώ, ούτε όποια άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του τον συμβουλέψαμε, καλοπροαίρετα πάντως, “να σταθμίσει την αβεβαιότητα των καιρών”, δεν θα τον αποτρέψουμε να τολμήσει να πετάξει!...

Καλή σου επιτυχία, Δημήτρη!...

Η ζωή ανήκει σ’ αυτούς που τολμούν!

Ζωή σημαίνει να τολμάς!....

Αυτή η χώρα έχει ελπίδα…

Μπορεί και πρέπει να έχει ελπίδα…

Για να έχει μέλλον!...

Σκέψου το “τί είναι η πατρίδα μας” και… τα ξαναλέμε!

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε προ αρκετών ημερών και συγκεκριμένα στις 14.3.2010]:

Σκέψου το “τί είναι η πατρίδα μας” και… τα ξαναλέμε!

Τί είναι η πατρίδα (μας);

“Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τα ψηλά βουνά;…”, που λέγαμε – απαγγέλαμε όταν ήμασταν μικρά παιδιά….

Δεν κάνω πλάκα!...

…Άλλοι μας κάνουν πλάκα, νομίζω, κι ας μην το ομολογούν, κι ας μην μας το λένε… Και αναφέρομαι, βεβαίως, σ’ αυτούς που αδιαφορούν εάν τυχόν της βάλουν και… ταφόπλακα!....

Τί είναι η Ελλάδα (μας);

Το ερώτημα μου προέκυψε τις προάλλες, διαβάζοντας την αγανακτισμένη και καυστική ανάρτηση του e-φίλου Βασίλη με τίτλο “Σε αγαπώ, Ελλάδα, αλλά άντε πνίξου” [http://peslac.pblogs.gr/2010/03/se-agapw-ellada-alla-ante-pnixoy.html], που ιδιαίτερα αυτή τη φορά “δάγκωνε” για τα καλά, δικαιολογώντας την ονομασία του ιστολογίου του…

…Κι ευχήθηκα, κάποιες στιγμές να… δαγκώναμε όλοι μας περισσότερο και να μην περιοριζόμασταν στο να… “γαυγίζουμε” απλώς, δηλαδή στο να κραυγάζουμε φλύαρα, κάτι που μας έχει κάνει να φαινόμαστε ακίνδυνοι “σκύλοι που γαυγίζουμε και [συνεπώς] δεν δαγκώνουμε”, στα μάτια αυτών που θα ’πρεπε, ίσως, να μας φοβούνται (τουλάχιστον λίγο) περισσότερο...

Τι εννοούμε, λοιπόν, όταν λέμε, ιδίως στις ημέρες μας, “Ελλάδα”;…

Όπως τουλάχιστον προκύπτει απ’ την ανάρτηση του προαναφερθέντα e-φίλου μας, Ελλάδα είναι (για τους περισσότερους ή, έστω, για πολλούς ή για κάποιους…) αυτό το κράτος το ανάλγητο, το απεχθές, το σπάταλο, το εχθρικό προς τον πολίτη, δηλαδή το εχθρικό προς τον Έλληνα!...

Αυτή η Ελλάδα, λοιπόν, δεν ανήκει στους Έλληνες, δηλαδή σε όλους τους Έλληνες, αλλά μόνο σε μια δράκα απ’ αυτούς, που έχουν στήσει μια τεράστια παγίδα για όλους εμάς τους υπόλοιπους…

…Τόσο καλή παγίδα, που αν τυχόν κάποτε διαμαρτυρηθούμε, μπορούν εύκολα να μας κολλήσουν τη “ρετσινιά” του… “ανθέλληνα” [Θού, Κύριε!....] και μ’ αυτή την ψευδοκατηγορία να μας διαπομπέψουν στους υπόλοιπους από εμάς τους ίδιους… - Κι αυτή είναι η βασική δική μας η ευθύνη!...

Το κράτος [τουλάχιστον με την μορφή που έχει στην εποχή μας (διότι μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε μια πολιτεία στο πρότυπο της αρχαίας αθηναϊκής, με άμεση δημοκρατία…)] υπάρχει, θεωρητικά, για να λειτουργεί υπέρ των πολιτών του, για να διασφαλίζει καλύτερα τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας: Ασφάλεια. Παιδεία. Περίθαλψη. Πολιτιστικές ευκαιρίες κ.λπ.

Πόσα από τα παραπάνω αυτονόητα νιώθετε πως έχουμε;

Όχι μόνο τον τελευταίο καιρό (που μπορεί να πει κάποιος πως οφείλεται στην οικονομική κρίση ή στους υπερβολικά πολυάριθμους μετανάστες), αλλά τα τελευταία τριάντα ή σαράντα ή πενήντα χρόνια…

Ναι μεν δεν έχουμε τα παραπάνω (“στον βαθμό που θα θέλαμε”, όπως θα έλεγαν και οι πολιτικοί….), “αλλά πάντως έχουμε δημοκρατία”…

“Δόξα τω Θεώ” μεν (πραγματικά!), αλλά και “Παναγιά μου βόηθα!”…

…Διότι ναι μεν η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, όταν όμως δεν είναι ψευδεπίγραφη!...

[“Ως χαρίεσσα η δημοκρατία, όταν δημοκρατία εστί”, θα τολμούσα να γράψω, παραφράζοντας το “ως χαρίεν ον ο άνθρωπος, όταν άνθρωπος εστί”…]

Διότι η δημοκρατία ως εκ της φύσεώς της έχει και τους περισσότερους κινδύνους να φθαρεί, έχοντας προηγουμένως διαφθαρεί…

Και μην σπεύσουν να με κατακεραυνώσουν κάποιοι ότι “οι πολλοί διαφθείρονται πιο δύσκολα από τους λίγους”, διότι η διαφθορά της αδράνειας, της απραξίας και της αβουλίας μάλλον είναι ιδιαίτερα κολλητική και διαδίδεται τάχιστα…

[Συνεχίζεται…]

Συντεχνίες και Συνδικαλιστές – Ένας σύγχρονος εφιάλτης (ή: «Πολλοί εφιάλτες συγχρόνως»…)

[Με αφορμή τις κινητοποιήσεις των λιμενεργατών…]

Οι λιμενεργάτες, προκειμένου να διασφαλίσουν τα δικαιώματά τους, τα “κεκτημένα” τους, αλλά και, όπως λένε, “τον δημόσιο έλεγχο του λιμανιού” [έργο που νομίζω πως ανατίθεται σε θεσμοθετημένες αρχές και εξουσίες…], απεργούν και “κλειδώνουν” το λιμάνι, προκαλώντας ασφυξία στην αγορά, στους εμπόρους και στους κάθε είδους επαγγελματίες…

[Παλαιότερα]:

Οι αγρότες, διεκδικώντας διάφορα, έχουν στήσει μπλόκα σε διάφορα σημεία της χώρας, εμποδίζοντας τις μετακινήσεις και μεταφορές, προσώπων και αγαθών, από πόλη σε πόλη…

[Άλλοτε]:

Τα πλοία παραμένουν δεμένα στα λιμάνια, εξαιτίας της πολυήμερης απεργίας των ναυτικών, που προβάλλουν θεσμικά και οικονομικά (όπως όλοι, πάντοτε!...) αιτήματα…

Θεσμικά και οικονομικά αιτήματα έχουν και οι υπάλληλοι της Δ.Ε.Η. που, “σκληραίνοντας τη στάση τους”, “κατεβάζουν διακόπτες”, διαδοχικά, για να αποτρέψουν ένα γενικευμένο black out…

“Black out” υπάρχει και στις τράπεζες, οι οποίες εδώ και μέρες δεν λειτουργούν. Σε κάποιες απ’ αυτές επειδή οι ελάχιστοι απεργοί, η μειοψηφία των εργαζομένων, εμποδίζουν και τους υπόλοιπους να εργαστούν, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους προπηλακίσουν…

Το ίδιο γίνεται και σε κάποια εργοστάσια και επιχειρήσεις: Οι λίγοι, “διασφαλίζουν τα δικαιώματα” των ιδίων αλλά και, κατά τα λεγόμενά τους, των πολλών, στρεφόμενοι και κατ’ αυτών, που “δεν αντιλαμβάνονται το συμφέρον τους”…

Από τη συμπεριφορά των μεγαλυτέρων παραδειγματίζονται και οι μικρότεροι: Μικρές ομάδες μαθητών γυμνασίου προχωρούν σε “καταλήψεις” των σχολείων τους, εμποδίζοντας την είσοδο στους καθηγητές και στους υπόλοιπους μαθητές, που επιλέγουν τη συνέχιση των μαθημάτων. Οι μικρές αυτές ομάδες, μάλιστα, “δεσμεύονται” ότι θα περιφρουρήσουν οι ίδιοι της καταλήψεις τους, στη συνέχεια, όμως, αποδίδουν τις καταστροφές στα κτίρια και στο εποπτικό υλικό σε “εξωσχολικούς” που παρεισέφρησαν…

[Στο μεταξύ]:

Οι δημοτικοί υπάλληλοι που απασχολούνται στην καθαριότητα έχουν ακινητοποιήσει για 10, 20 ή 30 μέρες (δεν θυμάμαι πια…) ημέρα τα απορριμματοφόρα, με αποτέλεσμα τα σκουπίδια να συσσωρεύονται στους δρόμους, με ορατό, πλέον, τον κίνδυνο επιδημιών…

Μικρές ομάδες απεργών, άλλων κατηγοριών, όχι μεγαλύτερες από πενήντα – εκατό ανθρώπους η καθεμιά, απλώνονται σε όλο το πλάτος κεντρικών οδών και λεωφόρων, προκαλώντας έτσι κυκλοφοριακή συμφόρηση στο κέντρο της πόλης…

Οι τραυματιοφορείς και οι οδηγοί των ασθενοφόρων εξυπηρετούν μόνο τα “πολύ επείγοντα” [κατά την κρίση τους!] περιστατικά…

Έτσι κι αλλιώς οι νοσοκομειακοί γιατροί απεργούν κι αυτοί….

Αστυνόμοι διαδηλώνουν και αυτοί, στους δρόμους, και συγκρούονται με άλλους αστυνομικούς και Μ.Α.Τ. που προστατεύουν το κτήριο της Βουλής. Τελικά αποφασίζουν να προχωρήσουν [δεν θυμάμαι εάν αυτό αφορά τους μεν ή τους δε…] σε “λευκή απεργία”…

Οι βουλευτές, στο μεταξύ, με (ν)τροπολογία σε άσχετο νομοθέτημα, υπερψηφίζουν ομοφώνως διάταξη για αύξηση, εν μέσω γενικότερης οικονομικής στενότητας, της βουλευτικής τους αποζημίωσης και κάποιων επιδομάτων τους και φοροαπαλλαγών…

Οι δικαστές ερμηνεύουν οι ίδιοι, κατά το δοκούν, σχετική συνταγματική διάταξη, και αποφαίνονται πως “ό,τι ισχύει για τους βουλευτές, ισχύει και για μας”… Προφανώς, όμως, “ό,τι ισχύει για τον απλό λαό δεν ισχύει και γι’ αυτούς”: Ενώ στον οποιονδήποτε, έστω κι αν είναι αγράμματος, δεν συγχωρείται άγνοια νόμου, το ανώτατο δικαστήριο “βγάζει λάδι” πλειάδα δικαστών που παρέλειψαν να υποβάλουν δήλωση “πόθεν έσχες”, με την αιτιολογία, ακριβώς, ότι δεν γνώριζαν…

“Στο ίδιο μήκος κύματος” και με την ίδια κακώς νοούμενη συντεχνιακή νοοτροπία, τα διάφορα πειθαρχικά συμβούλια των δημοσίων υπαλλήλων απαλλάσσουν, σε υπερβολικά μεγάλο ποσοστό, όπως επισημαίνει ο Συνήγορος του Πολίτη, συναδέλφους των (της εφορίας, της πολεοδομίας κ.λπ.) που κρίθηκαν ένοχοι δωροληψίας, πλαστογραφίας, ψευδούς βεβαίωσης κ.λπ. από τα αρμόδια ποινικά δικαστήρια…

κ.λπ. κ.λπ. […]

Πολλά “μεμονωμένα” γεγονότα, που παύουν να είναι μεμονωμένα, και γενικεύονται… ΟΛΟΙ μας έχουμε αγανακτήσει για ΟΛΑ αυτά, εκτός αν μας αφορούν προσωπικά, δηλαδή συντεχνιακά, οπότε είναι “δικαιολογημένα” στην κρίση μας… Σκεφθείτε εάν όλα τα παραπάνω συνέβαιναν και ταυτόχρονα!...

ΟΛΟΙ (πιστεύουν πως) έχουν ΔΙΚΗΟ!

Αυτοί και μόνον αυτοί!

ΟΛΟΙ εναντίον ΟΛΩΝ!

Συντεχνίες εναντίον της Κοινωνίας…

Μάζες (που δεν σκέφτονται, αλλ’ απλώς συμπεριφέρονται ιδιοτύπως, κινούμενοι και από την ψυχολογία της μάζας…) εναντίον του κοινού – συλλογικού καλού!...

Σ’ αυτή την χώρα, φοβούμαι, κυρίως “απεργεί” και “απέχει” το μυαλό, η λογική, η σύνεση!... Και δεν “απεργεί” ποτέ η αυθαιρεσία… Κι οι τραμπούκοι στήνουν χορό στους δρόμους!...

Περί ελληνικής οικονομίας από έναν μη οικονομολόγο έλληνα

“Πας μη Έλλην βάρβαρος”. Λένε… Ή τουλάχιστον έλεγαν… Και μπορεί, ίσως, να είχε, τότε, ισχύ, σήμερα όμως, χωρίς καμιά αμφιβολία, δεν έχει!... Πολύ δε περισσότερο που σήμερα ως Έλληνες νοούνται και οι Γραικύλοι κι οι Ελληναράδες!... Και που, δυστυχώς, οι φερώνυμοι που έχουν ελληνική παιδεία και ήθος είναι, φοβούμαι, μειοψηφία… Κι απ’ τα στοιχειώδη της ελληνικής παιδείας και του ήθους που συνεπάγεται είναι, θαρρώ, η κοινή λογική, η φρόνηση, η έγνοια για την πατρίδα και το κοινό καλό, ακόμα και εις βάρος του κοντόφθαλμου προσωπικού – ατομικού συμφέροντος…

Κοινή λογική, λοιπόν. Σχεδόν ανύπαρκτη! (Ή, τουλάχιστον, “καλά κρυμμένη”, τάχα, δηλαδή άχρηστη…) Πέστε μου! Ή μάλλον αναλογιστείτε – συλλογιστείτε: Είναι δυνατόν κάποιος που κερδίζει 49 να ξοδεύει 77; Προφανώς όχι! Κι αυτό ισχύει, βεβαίως, είτε πρόκειται για 49 και 77 δραχμές, στην αρχαιότητα, είτε για 49 και 77 δισεκατομμύρια ευρώ, αντιστοίχως, στη σύγχρονη εποχή!...

Οι αριθμοί δεν είναι φανταστικοί (Θα μπορούσα να γράψω, μάλιστα, ότι είναι “εκτός πάσης φαντασίας”). Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, το ελληνικό κράτος, μέσα στο 2008, είχε έσοδα 49 δις ευρώ και έξοδα 77 δις ευρώ. Που για να τα ξοδέψει, φυσικά τα δανείστηκε. Με αρκετά υψηλό επιτόκιο… Τα δανείστηκε ουσιαστικά από το μέλλον μας!... Το δικό μας ή/και των παιδιών μας!...

Και να πεις πως έγινε για πρώτη ή για τελευταία φορά; Κάθε άλλο! Αυτή είναι η συνήθης πρακτική από καταβολής νεοελληνικού κράτους: Αλλεπάλληλα δάνεια που συνεχώς αυξάνονται και, βέβαια, μας φορτώνουν με τόκους… Και σε κάποιες περιόδους (π.χ. αμέσως μετά την Επανάσταση για Εθνική Ανεξαρτησία) πες πως ήταν “απαραίτητα”. Πες πως πήγαιναν (τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τους) σε παραγωγικά έργα και, συνεπώς, απέδιδαν τα επόμενα χρόνια… Όμως τώρα πια (και συμβαίνει εδώ και χρόνια…) οι παραγωγικές επενδύσεις είναι ελάχιστες (αν θυμάμαι καλά μόνο τα 9 από τα 77 δις πήγαν πέρυσι σε τέτοιες παραγωγικές επενδύσεις….)

Το μεγάλο κακό άρχισε με την εμφάνιση των μεγάλων λαμογιών. Κι ο καθένας σας ας το προσδιορίσει χρονικά όποτε θέλει… φοβούμαι ανάλογα με τις πολιτικές ή/και κομματικές του πεποιθήσεις… Θα μπορούσα να σας δώσω μια ιδέα, μια δική μου εκτίμηση, αλλά νομίζω πως αυτό θα έβλαπτε. Όχι κατά το ότι αυτόματα θα με “σταμπάρατε” –καλώς ή κακώς- πολιτικά, αλλά διότι σε τελική ανάλυση δεν έχει αυτό σημασία, αλλά το να συμφωνήσουμε ότι το φαινόμενο αποτελεί μια πραγματικότητα.

[Παρένθεση –για να ελαφρύνουμε…- μ’ένα καυστικό ανέκδοτο που είχε κάποτε κυκλοφορήσει: Φιλοξενείται, λέει, παλαιότερα, ένας έλληνας πολιτικός, υπουργός δημοσίων έργων, ίσως, στη βίλα του ομολόγου του στην Ιταλία, ας πούμε! –Πώς τα κατάφερες κι έφτιαξες αυτή την όμορφη βίλα, τον ρωτά. –Βλέπεις εκείνη εκεί την αερογέφυρα; τον ρωτά ο ομόλογός του. –Ναι. –Ε, προμήθειά μου 50% και… χτίστηκε η βίλα μου!... Μετά από μερικά χρόνια ο ξένος υπουργός ανταποδίδει την επίσκεψη στην “ουάου – σούπερ – ντούπερ” βίλα του έλληνα υπουργού. –Πω,πω! Τόσο πολυτελή βίλα δεν έχω ξαναδεί. Πώς τα κατάφερες; τον ρωτάει. –Ακολούθησα το παράδειγμά σου. –Δηλαδή; -Βλέπεις την αερογέφυρα; -Όχι, δεν βλέπω καμιά αερογέφυρα! –Πήρα προμήθεια 100%!...]

28 δις ευρώ έλλειμα σε μια μόλις χρονιά. Και, όπως προείπαμε, δεν είναι η τελευταία χρονιά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Φέτος ο δανεισμός θα φτάσει στα 65 δις ευρώ (http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4544147&ct=3). Και του χρόνου και τον επόμενο χρόνο κ.λπ., η ίδια πρόβλεψη υπάρχει: Να δανειζόμαστε για να καλύπτουμε… το “ακάλυπτο” κράτος μας [αλήθεια, θυμάστε τον τηλεοπτικό ήρωα “Ακάλυπτο”;…], το “απύθμενο” χάος μας!...

Αυτό θα έκανε, άραγε, ο οποιοσδήποτε συνετός – λογικός άνθρωπος; Υπάρχει ένα τηλεοπτικό “reality show” με τίτλο “Για λογαριασμό σας”, που αποδεικνύει κάτι που ο καθένας μας, νομίζω, γνωρίζει κατά βάθος πολύ καλά (ή, για την ακρίβεια, συνήθως προσπαθεί να μην το σκέφτεται, να προσποιείται ότι δεν υπάρχει, στουθοκαμηλίζοντας, εάν και εφόσον αφορά τον ίδιο!...): Αργά ή γρήγορα η οικονομική καταστροφή είναι δεδομένη…

Παλαιότερα, επί εποχής “δραχμούλας”, όπως λένε και γράφουν οι ειδικοί, υπήρχαν κάποια τερτίπια, κάποιες λύσεις: Μια υποτίμηση της δραχμής είχε κάποια αποτελέσματα. Τώρα, με την Ελλάδα στην Ο.Ν.Ε., τέτοιες δυνατότητες δεν υπάρχουν… Μα εμείς (και οι κάθε είδους και χρώματος “πολιτικάντηδες” που τους “εμπιστευόμαστε” εν λευκώ, ανά τετραετία, στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, να ορίζουν τις μοίρες μας, “αντί για εμάς και για λογαριασμό μας”…), καμωνόμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε…

…Ή θεωρούμε (: “θεωρούν”…) πως είμαστε έξυπνοι, ως Έλληνες, και θα τους πιάσουμε και πάλι “κώτσους” τους “κουτόφραγκους” της υπόλοιπης Ευρώπης: “Δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουν οι Ευρωπαίοι να πτωχεύσει ένα κράτος που έχει ως νόμισμα το ευρώ” σκεφτόμαστε (ή “σκέφτονται”… AN σκέφτονται!...) Μάγκες! Καπάτσοι! Ελληναράδες!... Πίνουμε, αραχτοί, τις φραπεδιές μας, κάνουμε την “μεγάλη ζωή”… κι άφησε τους λοιπούς Ευρωπαίους, τα κορόιδα, να παράγουν και για λογαριασμό μας!...

Η Ελλάδα δεν παράγει! Για την ακρίβεια παράγει ελάχιστα! Ακόμα ακριβέστερα: Οι Έλληνες “παράγουν” απλώς (και συνεχώς) επιθυμίες! Ανέξοδα! Απροβλημάτιστα! Και βεβαίως (για να μην ξεχνιόμαστε!) παραμένουν πάντα (και εσαεί!) “εθνικώς υπερήφανοι και ανεξάρτητοι”!... “Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει”. Και “ούτε σηκώνει μύγα στο σπαθί του”!... Ποιος είναι ο “κύριος Αλμούνια” και οι κάθε είδους υψηλόβαθμοι Ευρωπαίοι, που έχουν το θράσος να μας “χτυπάνε καμπανάκια” (ή κουδούνες!...) θέλοντας να μας ξυπνήσουν; Και ποιος τους επέτρεψε να μας “κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο μπροστά στη μύτη μας”; [Βεβαίως τόσο κοντόφθαλμοι που είμαστε, συνήθως “δεν βλέπουμε πέρα απ’ τη μύτη μας”…]

Για πόσο ακόμα, άραγε, θα μας στηρίζουν οικονομικά οι ξένοι; Και γιατί να συνεχίσουν να το κάνουν, άραγε, και στο μέλλον; “Για την ψυχή ποιας μάνας τους”; Για να μας ευχαριστήσουν, επ’ άπειρον, που “πήραν τα φώτα του πολιτισμού απ’ την αρχαία Ελλάδα”; Ή γιατί οφείλουν να είναι “φιλέλληνες”; [Και μην μου πείτε ότι, όταν αλλάξουν συμπεριφορά, δεν θα τους αποκαλέσουν, κάποιοι, “μισέλληνες”, απαλλάσσοντας πλήρως τους εαυτούς μας από την –αποκλειστική- ευθύνη που στην πραγματικότητα μας αναλογεί…]

Η “Επιτήρηση” είναι, ίσως, πλέον, “μονόδρομος”… Κι άντε να συνδυαστεί αυτό με “εθνική κυριαρχία” και “ανεξάρτητη πολιτική”… Ενός κράτους που ουσιαστικά έχει πτωχεύσει (κατά πως διαβάζουμε, πάντα) κι απλώς διατηρείται “στην εντατική, με μηχανική υποστήριξη”…

Κι όμως, μπροστά στη δεδομένη αυτή κατάσταση, εμείς εξακολουθούμε να “σφυράμε αδιάφορα”. Λες και δεν μας αφορά. Όλους μας! Πολιτικούς και πολίτες! Παντού στον κόσμο, όλοι, δείχνουν αυτοσυγκράτηση, ανέχονται περιορισμούς και περικοπές, ενώ εμείς (“τον χαβά μας”!...) αυξάνουμε τις απαιτήσεις μας, απαιτώντας αυξήσεις!...

[Θυμήθηκα τώρα, πάλι, και “μου άναψαν τα γλομπάκια”, πως πριν από κάποια χρόνια, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα, εργατοπατέρες και συνδικαλιστές, στο όνομα του κακώς νοούμενου συνδικαλισμού και επικαλούμενοι “εργατικά κεκτημένα”, αποδείχθηκαν “ανυποχώρητα” ανελαστικοί, με αποτέλεσμα χιλιάδες εργαζόμενοι να μείνουν, τελικά, άνεργοι, επειδή πολλές επιχειρήσεις, μη αντέχοντας το κόστος, αναγκάστηκαν να μεταφερθούν “εκτός συνόρων”, όπου υπήρχαν κατά πολύ φθηνότερα εργατικά χέρια…]

“Ένα κι ένα κάνουν δύο”: Η μόνη λύση είναι αύξηση των εσόδων και της παραγωγής και, παράλληλα, μείωση των εξόδων και της κατανάλωσης. [Η μόνη λύση! Αν γνωρίζετε οποιαδήποτε άλλη, σας παρακαλώ να μου/μας την υποδείξετε!...] Δεν μπορούμε να έχουμε “και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο”! Είναι παράλογο, για παράδειγμα, οι δημόσιοι υπάλληλοι [και “τους έχω πολλά άλλα, ράμματα για τη γούνα τους, μαζεμένα”…] να θέλουν και να "απαιτούν" και μεγαλύτερους μισθούς και λιγότερο φόρτο εργασίας και πρόσληψη νέου προσωπικού και σύνταξη κατά το δυνατόν νωρίτερα (και αυτό “κεκτημένο”!...) και “πριμ παραγωγικότητας” (για όλους! είτε παράγουν, είτε όχι!...). Δεν μπορούν να συμβούν όλα αυτά μαζί, ταυτόχρονα! Διότι όλα αυτά απαιτούν χρήματα, περισσότερα χρήματα. “Δει δη χρημάτων, άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν”!...

“Μακάρι να είχαμε μια μηχανή να τυπώνει χαρτονομίσματα”, μας έλεγε, αστειευόμενος, όταν ήμουν μικρός, ο μακαρίτης ο πατέρας μου, απαντώντας έτσι στις ανεξάντλητες “ανάγκες” – απαιτήσεις τριών παιδιών. Μακάρι [τρόπος του λέγειν “μακάρι”, διότι κι αυτό είχε δυσμενείς συνέπειες…] να είχε τέτοια δυνατότητα και η Ελλάδα, να τυπώνει δηλαδή όσα χαρτονομίσματα έκρινε “αναγκαία”, ανάλογα με τις απαιτήσεις μας. Αλλά, καθώς προείπαμε, τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει!...

Μακάρι, λοιπόν, αντ’ αυτών, ν’ αποκτήσουμε, όλοι μας, “κοινή λογική” και “μέτρο”, αρετές που ανέδειξαν ως κορυφαίες οι αρχαίοι ημών πρόγονοι… Οι Έλληνες!...