Το “αλφαβητάρι”… της πολιτικής

            Κατ’ αρχάς, αλλά και εν τέλει, τα πάντα είναι απλά. Πολύ απλά. Στην πορεία γίνονται (δηλαδή τα κάνουμε) δύσκολα, μέχρι να χρειαστεί να τα απλοποιήσουμε και πάλι, για το δικό μας καλό, δηλαδή “για να βρούμε άκρη”!...

           

            Κατ’ αρχάς, αλλά και εν τέλει, ό,τι πιο σημαντικό είναι αυτό που διδαχθήκαμε ως παιδιά.

            “Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο” είναι ο εύγλωττος τίτλος του βιβλίου κάποιου ψυχολόγου και παιδαγωγού.

            “…και στην πρώτη δημοτικού”, θα συμπληρώσω εγώ, “συγγραφική αδεία”, δηλαδή για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου.

            Αντιγράφω, λοιπόν, από το “Αλφαβητάριο” της Α’ Δημοτικού που διδασκόταν στα σχολεία μας πριν από κάποια (…) χρόνια:

            «Ο Μίμης λέει: -Άννα, φέρε πέτρες. Φέρε ξύλα, φέρε λάσπη. Θα κτίσω ένα σπιτάκι. Τα δύο αδερφάκια ίδρωσαν. Ίδρωσαν στη δουλειά κι έκτισαν το σπιτάκι.  Όταν το τελείωσαν, τραγουδούσαν: “Σπίτι μου, σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου…”»

            Αυτά διδάχθηκα εγώ από τη δασκάλα τη μάνα μου, από τους γονείς μου, αυτά διδάχθηκε και η γενιά πριν απ’ τη δική μου…

            Πολλά θα μπορούσα να γράψω με αφορμή το παραπάνω απόσπασμα, θα περιοριστώ, όμως, εδώ, σε ελάχιστα μόνο, τα ακόλουθα:

            Πολλοί Έλληνες, οι περισσότεροι, ιδίως πριν από μία – δύο γενιές, ίδρωσαν ιδιαίτερα για να ρυθμίσουν “τα του οίκου τους”, δηλαδή για να χτίσουν το “σπιτοκαλυβάκι” τους. Τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά…

            Σε επίπεδο χώρας, όμως, κάποιοι, και ιδίως οι ταγοί αυτής της χώρας, (σχεδόν) από την μεταπολίτευση και μετά, δεν ακολούθησαν τους κανόνες…

            …Γι’ αυτό και η χώρα μας βρίσκεται, σήμερα, στην κατάσταση που όλοι βιώνουμε…

            Διότι, όπως κάποιοι εργολάβοι – κατασκευαστές – “λαμόγια” έχτιζαν πολυκατοικίες ή εργοστάσια ή/και κλειστά γυμναστήρια (για να θυμηθώ συγκεκριμένες περιπτώσεις) βάζοντας λιγότερα από τα απαραίτητα σίδερα και περισσότερο σκέτο τσιμέντο, με αποτέλεσμα τα κτίσματα να καταρρεύσουν στον πρώτο δυνατό σεισμό, έτσι και το “πολιτικό προσωπικό” έχτισε ένα κράτος με λιγότερες πέτρες – θεσμούς και περισσότερη λάσπη…

            [Λάσπη άφθονη! Για να εκτοξεύουν οι μεν στους δε… Λάσπη για να τσαλαβουτάει και η “πλέμπα”, κι άλλοι να γλιστράνε σ’ αυτήν, άλλοι να κολλάνε και, το χειρότερο, να θεωρούν οι περισσότεροι πως αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον της πολιτικής που μας αρμόζει εδώ στην Ελλάδα και πως αυτό δεν μπορεί, τάχα, ν’ αλλάξει…]

            Διότι, εξάλλου, κάποιοι ή, ίσως, όλοι μας, δεν ιδρώσαμε στην δουλειά ή, κατ’ ακρίβεια, δεν ιδρώσαμε τόσο πολύ όσο θα έπρεπε, δεδομένου μάλιστα του ότι οι “ανάγκες” μας, πλέον, δεν περιορίζονται  απλά και μόνο σε ένα “σπιτοκαλυβάκι”, αλλά σε ένα σωρό άλλα και μάλιστα πολλαπλάσια: διαμερίσματα, εξοχικά, αυτοκίνητα, σκάφη… Πώς έγιναν αυτά; Όλοι το ξέρουμε πια, ‘το νιώσαμε στο πετσί μας”, που λέει ο λόγος,  πως δεν έγιναν με εργασία – παραγωγή, δηλαδή “με τον ιδρώτα του προσώπου μας”, αλλά με δανεικά από τους ξένους, που νομίζαμε, αστόχαστα, πως θα’ταν “δανεικά κι αγύριστα”, είτε γιατί “είχαμε πρόσωπο” (μακιγιαρισμένο!) στους… κουτόφραγκους, είτε γιατί, ακριβώς, τους θεωρούσαμε “κουτόφραγκους”… Κι ήρθε πια η Ιστορία και η αυτονόητη Λογική, και με τα τωρινά χαστούκια μας θυμίζουν τον κανόνα που στην Ύβρι μας τον είχαμε κι αυτόν ξεχάσει τελείως: Πως το τραγούδι (και οι χοροί, και τα γλέντια) έρχονται μετά την εργασία, διότι πώς αλλιώς θα πληρώσεις τον λογαριασμό;…

            Λοιπόν…

            …αν θέλουμε να χτίσουμε το μέλλον μας…

            …αν θέλουμε να ξαναχτίσουμε την χώρα μας…

            …ας διδαχθούμε απ’ τα παθήματά μας (που ελπίζω να έγιναν, πλέον, μαθήματα και πείρα μας)…

            …ας θυμηθούμε κι όσα διδαχθήκαμε στο αλφαβητάρι - αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού…

            Και επειδή είμαστε πια, ως μεγαλύτεροι, πιο ώριμοι πια και πιο “υποψιασμένοι”…

            …ας μην αρκεστούμε σε ημίμετρα, σε λύσεις “μεσοβέζικες”, σε τσαπατσούλια “μερεμέτια”! Ας το γκρεμίσουμε, πια, το ρημάδι το αυθαίρετο (:το κράτος της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του ρουσφετιού…) και ας το ξαναχτίσουμε πάλι από την αρχή, με σωστά θεμέλια, με γερά υλικά, με σύγχρονες (ή/και πανάρχαιες) δημοκρατικές αρχές, με θεσμούς, με νόμους, με μεγάλα παράθυρα για άπλετη διαφάνεια, αλλά χωρίς “παραθυράκια”, με ασφαλείς πόρτες και χωρίς “κερκόπορτες”.

            Οι επερχόμενες εκλογές θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν την αρχή αυτής της κοινής προσπάθειας όσων αγαπούν αυτόν τον τόπο, αλλά και, ταυτόχρονα, όσων, θεμιτά, αγαπούν (και) τον εαυτό τους, μακροπρόθεσμα και όχι κοντόφθαλμα…

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τ.55 (Μαρτίου – Απριλίου 2012) του περιοδικού “Δημοφών” (http://dimofon.gr/magazine/)

Στόχος: (Καλύτερη) Δημοκρατία. Τα λευκά ψηφοδέλτια να έχουν την αξία που τους πρέπει!

Πριν από ένα χρόνο περίπου, στις 10.6.2010, έγραψα και ανάρτησα ένα κείμενο για τα λευκά ψηφοδέλτια και την τύχη τους στο ελληνικό εκλογικό και πολιτικό σύστημα, εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Πολύ πρόσφατα, μόλις προ ημερών, μου στάλθηκε από αναγνώστες του ιστολογίου ένα “Μανιφέστο υπέρ των λευκών ψηφοδελτίων”, με την υπόδειξη – παράκληση να το αναρτήσω, κάτι που έκανα ήδη, υπό τη μορφή, όμως, ενός εντελώς νέου ιστολογίου με τον τίτλο “Τα λευκά δεν είναι άκυρα”, ώστε η σχετική προσπάθεια να πάρει τον δρόμο της ανεξάρτητα από εμένα.

Διαβάστε, λοιπόν, τη σχετική πρόταση – “μανιφέστο” εδώ:

http://taleykadeneinaiakyra.blogspot.com/

και, όσοι συμφωνείτε, όπως προτείνεται στο τέλος του κειμένου, μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.petitiononline.com/leyka/petition.html για να υπογράψετε το σχετικό αίτημα.

Προσεχώς θα υπάρχει η δυνατότητα να κατεβάστε - εκτυπώστε το αίτημα σε μορφή pdf, προς διακίνηση σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που δεν έχουν πρόσβαση στο Internet, για συλλογή υπογραφών και σύντομα θα υπάρξει ενημέρωση σε ποια διεύθυνση μπορείτε να ταχυδρομήστε τον κατάλογο των υπογραφών.

Κάθε ιδέα για καλύτερη Δημοκρατία πρέπει να προωθείται, προς όφελος όλων μας και της ίδιας της ιδέας της Δημοκρατίας…

Υ.Γ. Μόλις διαπίστωσα ότι δημιουργήθηκε και γκρουπ στο Facebook, εδώ: http://www.facebook.com/home.php?sk=group_132152443532110

Περί “λευκών” ψήφων

Σε μια περίοδο που τα πράγματα κι οι καταστάσεις θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν “μαύρα”, επιτρέψτε μου ν’ ασχοληθώ με κάτι λευκό: Τα λευκά ψηφοδέλτια, την αξία τους και τη σημασία – βαρύτητα που (θα έπρεπε να) τους δίνεται…

Είναι γνωστό σε όλους ότι κατά τη διαλογή των ψήφων, μετά από κάθε εκλογική διαδικασία, αρχικώς αριθμούνται χωριστά οι λευκές και χωριστά οι άκυρες ψήφοι, στη συνέχεια, όμως, αυτές προστίθενται και το άθροισμά τους αφαιρείται από τον συνολικό αριθμό των ψηφισάντων, ώστε να προκύψει ο αριθμός των “έγκυρων” ψήφων, αυτών δηλαδή που, τελικώς, πρακτικά έχουν “αξία” και βαρύτητα. Προκύπτει σαφώς, λοιπόν, ότι κατ’ ουσία τα λευκά ψηφοδέλτια εξισώνονται – εξομοιώνονται με τα άκυρα ψηφοδέλτια.

Είναι αυτή, όμως, άραγε, η ουσία τους; Μπορεί να είναι αυτή; Και, σε τελική ανάλυση, μήπως αξίζει και θα πρέπει να δώσουμε στις λευκές ψήφους μια διαφορετική αξία και σημασία; Και μάλιστα όχι απλά και μόνο “στα λόγια” και στις (ενδεχομένως) “κούφιες” πολιτικές αναλύσεις και τα “μηνύματα” που υποκρύπτουν, αλλά και πρακτικά – ουσιαστικά πολιτικό;

Ιδού τι εννοώ:

Καλώς ή κακώς κάποιοι πολίτες ψηφίζουν “δαγκωτό” το ψηφοδέλτιο συγκεκριμένων κομμάτων ή, έστω, επιλέγουν “το μη χείρον βέλτιστον”.

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες εκφράζονται “ακυρώνοντας” συνειδητά τα ψηφοδέλτια. [Η περίπτωση των ακουσίως άκυρων ψηφοδελτίων είναι σαφώς διαφορετική].

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες αποφασίζουν, συνειδητά, “να ρίξουν λευκό”. Και προφανώς δεν θέλουν να θεωρηθεί “άκυρη” η ψήφος τους [δεδομένου μάλιστα ότι το λευκό ψηφοδέλτιο τους δίδεται, μαζί με τα κομματικά ψηφοδέλτια, από την εφορευτική επιτροπή!] Σε διαφορετική περίπτωση θα ακύρωναν, εξίσου συνειδητά, τα ψηφοδέλτια. Είναι προφανές ότι οι πολίτες αυτοί, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, θέλουν να στείλουν κάποια συγκεκριμένα μηνύματα προς τους υποψηφίους βουλευτές ή/και τα κόμματα, ότι δηλαδή τους απορρίπτουν όλους για τις πολιτικές επιλογές ή για τις συμπεριφορές τους, για την κούφια γλώσσα τους, για την ανικανότητά τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ολόκληρης της χώρας ή της συγκεκριμένης εκλογικής περιφέρειας, για την ανάμειξή τους σε σκάνδαλα κ.λπ.

Οι εκλογείς αυτοί δεν είναι, βέβαια, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν “μη ενεργοί” ή “μη συνειδητοποιημένοι” πολίτες. Εάν ήταν τέτοιοι, άλλωστε, προφανώς δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να έρθουν να ψηφίσουν, αλλά θα επέλεγαν να κάνουν κάτι άλλο, για παράδειγμα… να πάνε για μπάνιο!...

…ό,τι συνέβη δηλαδή πέρσι, κατά τις Ευρωεκλογές. [Και όχι μόνο τότε, βεβαίως]. Θεωρείτε, άραγε, και δη a priori, ότι όλοι αυτοί που επέλεξαν ή γενικότερα επιλέγουν αυτή τη λύση της μη συμμετοχής στην ψηφοφορία, είναι “αδιάφοροι” και “ανενεργοί” πολίτες, που δεν έχουν πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές ανησυχίες; Ή μήπως ωθήθηκαν σε μια τέτοια συμπεριφορά, δηλαδή στην επιλογή της αποχής, ακριβώς διότι εάν πήγαιναν να ψηφίσουν λευκό, αυτή τους η ψήφος θα συνυπολογιζόταν στις “μη έγκυρες”;!...

Η πρότασή μου;

Στον εκλογικό νόμο που θα ψηφιστεί σε λίγο, αλλά και σε κάθε μελλοντικό εκλογικό νόμο, να προβλέπεται ρητά ότι τα λευκά ψηφοδέλτια προσμετρώνται στα έγκυρα και μάλιστα επηρεάζουν τον ακριβή αριθμό των εκλεγόμενων βουλευτών!

Ιδού πώς:

Ο συνολικός αριθμός των εκλεγόμενων βουλευτών είναι 300. Υπάρχουν προτάσεις για μείωση του αριθμού αυτού, αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτός παραμένει ίδιος. Ο αριθμός αυτός των εκλεγόμενων βουλευτών, κατά την πρότασή μου, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος, αλλά θα αντιστοιχεί στο 100% των έγκυρων ψήφων και να μειώνεται –για παράδειγμα- κατά 3 ή 5 βουλευτές για κάθε 1% λευκών ψηφοδελτίων. Ένα 10% λευκών ψηφοδελτίων θα σήμαινε, αυτομάτως, μείωση των εκλεγόμενων βουλευτών κατά 30 ή 50. Και φυσικά οι τελικώς μη-εκλεγόμενοι βουλευτές θα ήταν από τις εκλογικές περιοχές με το υψηλότερο ποσοστό λευκών ψήφων.

Υποθέτω ότι η προτεινόμενη αλλαγή θα ωφελούσε ποικιλοτρόπως. Ενδεικτικώς:

Τα κόμματα και οι πρόεδροί τους θα ήταν πολύ πιο προσεκτικοί στις επιλογές των υποψηφίων βουλευτών.

Οι ίδιοι οι υποψήφιοι βουλευτές, ομοίως…

Το σύνολο των πολιτικών θα ήταν επίσης περισσότερο προσεκτικοί στις σχέσεις τους με τους πολίτες.

Οι εκλογείς – πολίτες δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να επιλέξουν τον “μη χείρονα” ως “βέλτιστο”, αλλά, αντιθέτως, εμμέσως θα μπορούσαν να επιβάλουν, και μάλιστα με το πέρασμα του χρόνου, πιο άξιους υποψήφιους, αφού οι παλαιότεροι θα είχαν υποστεί ένα ιδιότυπο “μαύρισμα” [κατ’ ακρίβεια… “λεύκασμα”]

κ.λπ. κ.λπ.

Υ.Γ.:

Η ιδέα δεν είναι αποκλειστικά και μόνο δική μου, αλλά προέκυψε μετά από σχετικές συζητήσεις μου σε συγγενείς και φίλους. Σκέφτομαι να την προωθήσω και με e-mail ακόμα και σε αυτούς που γνωρίζω ότι δεν παρακολουθούν το blog μου όπου την ανάρτησα (http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html), με την ελπίδα να έχω περισσότερο feedback απ’ ό,τι συνήθως και, γενικότερα, να διαδοθεί, μήπως και [εάν βεβαίως διαπιστωθεί ότι συγκεντρώνει γενικότερη αποδοχή] προωθηθεί και σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και νομοθετούν… Εν γνώσει μου, βεβαίως, ότι μπορεί να πρόκειται για “ώτα μη ακουόντων” [πολύ δε περισσότερο που υπό κοντόφθαλμη θεώρηση “δεν τους συμφέρει”!...]