Οι αριθμοί ως σύμβολα και η Αριθμοσοφία

“Σουσάμι άνοιξε!”. Η μαγική φράση, στο παραμύθι “Ο Αλή Μπαμπά και οι σαράντα κλέφτες”, νομίζω, που μετακινεί τον βράχο και ανοίγει την πόρτα – πέρασμα προς την κρυφή σπηλιά όπου κρύβονται οι πολύτιμοι και αμύθητοι θησαυροί!... Αν αποφασίσεις να πεις κάτι άλλο, είτε πιο πρωτότυπο, είτε πιο “σοφό”, το πέρασμα δεν πρόκειται ν’ ανοίξει, οι θησαυροί δεν πρόκειται να σου αποκαλυφθούν…

“Σουσάμι άνοιξε”… Πφφ!... Παραμύθια!...

* * *

Ένα χρηματοκιβώτιο. Όπου τοποθετείς, ασφαλώς, ό,τι πιο πολύτιμο. Όσο πιο πολύτιμο, τόσο πιο επιτακτική η ανάγκη να βάλεις ένα συνδυασμό πιο δύσκολο, ώστε ν’ αποφευχθούν τυχόν δυσάρεστες εκπλήξεις… Το σημαντικό να μην ξεχαστεί ο συνδυασμός! Διαφορετικά… αλίμονο!....

* * *

Καθένας μας έχει ένα (κινητό) τηλέφωνο. Που αντιστοιχεί σ’ έναν διαφορετικό αριθμό. Αν θέλεις κάποιος άλλος να μπορεί να επικοινωνεί μαζί σου, του γνωστοποιείς τον δεκαψήφιο αυτό αριθμό. Έστω κι ένας αριθμός να είναι λάθος, επικοινωνία δεν μπορεί να επιτευχθεί… [Το “σπασμένο τηλέφωνο” στην μετάδοση… ενός τηλεφωνικού αριθμού μπορεί να καταστήσει την μεταδιδόμενη πληροφορία άχρηστη και την επικοινωνία αδύνατη. Και το παιχνίδι αυτό, τότε, δεν μας φέρνει γέλιο!...]

Αριθμοί και λέξεις είναι σύμβολα. Σύμβολα επικοινωνίας. Νοηματοδοτημένα με συγκεκριμένο τρόπο, με συγκεκριμένο περιεχόμενο, κοινής αποδοχής, ώστε να επιτευχθεί επικοινωνία… Αν κάπου δεν υπάρχει συμφωνία και αποδοχή της έννοιας, αν παρεισφύσει κάποιο σφάλμα στην μετάφραση, στην ερμηνεία, προκύπτουν παρα-νοήσεις, παρ-εξηγήσεις…

Αριθμοί και λέξεις είναι φορείς σοφίας και πλούτου. Τα μαθηματικά κι η γλώσσα είναι τα πολύτιμα κλειδιά της Σοφίας του κόσμου. Χωρίς τα μαθηματικά και τους αριθμούς δεν μπορείς να ξεκλειδώσεις τους συμπαντικούς νόμους… Και χωρίς τις λέξεις τον πλούτο της επικοινωνίας και την σοφία του νοήματος. Ιδίως αν η Αριθμο-σοφία δεν είναι ένας μύθος, ένα παραμύθι…

Παραμύθι, θυμίζω, ήταν κάποτε, δηλαδή θεωρείτο, η Ελλάδα του Ομήρου. Μέχρι που κάποιος την πίστεψε ως αλήθεια, ο Σλήμαν, και ανακάλυψε την Τροία…

[Βεβαίως δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα την Ατλαντίδα κι αυτό κάνει κάποιους να μην πιστεύουν στην ύπαρξή του, αλλά ότι πρόκειται για παραμύθι… Το ίδιο ισχύει, ίσως, και για τον “Απωλεσθέντα Παράδεισο”. Όχι ως ποίημα, προϊόν φαντασίας, αλλά ως πραγματικότητα…]

Κι αν είναι αλήθεια η Αριθμοσοφία, η αντιστοιχία δηλαδή κάθε λέξης μ’ έναν αριθμό; Τότε προκύπτουν τα προβλήματα: π.χ. η λέξη “θάρρος” [9+1+100+100+70+200=480] στην αρχαία ελληνική ήταν “θάρσος” [9+1+100+200+70+200=580] ή, πάλι, η λέξη “κλειδί” [20+30+5+10+4+10=79] που στην αρχαιότητα ήταν “κλεις” [20+30+5+10+200=265]. Σκέψου να προσπαθείς μ’ ένα κλειδί Νο.79 ν’ ανοίξεις μια πόρτα που χρειάζεται… κλειδ-άριθμο No.265!... Δεν πρόκειται ν’ ανοίξει ποτέ!... Κι ο θησαυρός, αν δεν είναι άνθρακες, δεν πρόκειται να σου αποκαλυφθεί ποτέ!...

«Χάρτες θησαυρών»

Τον τελευταίο καιρό ιδιαίτερα, αλλά, πάντως, όχι μόνο τώρα, ασχολούμαι με την ελληνική μυθολογία, ξαναδιαβάζοντάς την και προσπαθώντας να εντρυφήσω σε αυτήν.

“Μυθολογία”, ίσως να μου πείτε. “Ανοησίες… Παραμύθια…”

Αλλά είναι πράγματι έτσι; Είναι “ανοησίες”; Είναι έξ-υπνο την μυθολογία να την χαρακτηρίζουμε υποτιμητικά “παραμύθια”;!...

Τα διάφορα κλασσικά ή νεώτερα παραμύθια κάθε άλλο παρά άχρηστα μπορούν να θεωρηθούν, αφού μέσα απ’ αυτά περνούν μηνύματα και αξίες… Το θέμα είναι να μην μένουμε στα παραμύθια, αλλά να ωριμάζουμε, να κατανοούμε τα μηνύματά τους και να κάνουμε συνειδητές επιλογές των αξιών που μας περνούν…

Αλλά ας επιστρέψω στα περί Μυθολογίας:

“Μύθος”, αν δεν με γελά η μνήμη μου (διότι αυτή τη στιγμή δεν έχω πρόσβαση σε λεξικά και άλλα βιβλία, ώστε να το επιβεβαιώσω), στην αρχική του έννοια σήμαινε “λόγος” [π.χ. στη γνωστή φράση “μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσεις”]

Οι “μύθοι”, λοιπόν, είναι τα λόγια.

[Και τι νόημα μπορεί να έχει η λέξει “μυθολογία”;… “Λόγια για τα λόγια”;…]

Η πρώτη προσπάθεια του ανθρώπινου αλλά και, ειδικότερα, του ελληνικού γένους, να εκφράσει αυτά που αντιλαμβανόταν ή φανταζόταν ή σκεφτόταν…

[Αυτό το “η πρώτη προσπάθεια” μας θυμίζει (ή/και μας οδηγεί από άλλον δρόμο…) στο γνωστό “εν αρχή ήν ο λόγος”!...]

* * *

Ο μύθος δεν είναι, βεβαίως και προφανώς, ακριβή αποτύπωση της πραγματικότητας. Στον μύθο η πραγματικότητα κρύβεται, λιγότερο ή περισσότερο, συχνά υπονοείται.

Οι μύθοι εκφράζουν – αποδίδουν και αποτυπώνουν σύμβολα!

[Εδώ, ας σκεφτούμε, οι λέξεις είναι σύμβολα, πόσο μάλλον οι μύθοι!...]

Αν δεν κατανοήσουμε την παραπάνω α-λήθεια (που την αφήσαμε να περιπέσει σε… λήθη), έχουμε χάσει το νόημα και, το σημαντικότερο, τα οφέλη –κέρδη που μπορούμε να αντλήσουμε από τον αποσυμβολισμό των μύθων!...

Είναι σαν να έχουμε στα χέρια μας τον χάρτη ενός κρυμμένου θησαυρού και να μας είναι άχρηστος επειδή δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα σημάδια – σύμβολα… Κι ίσως κάποιους να συμφέρει να μας πείσουν ότι ο χάρτης είναι φανταστικό σχεδίασμα, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο… Σκεφτόμουν, μάλιστα, συνεχίζοντας το παραπάνω παράδειγμα του χάρτη του χαμένου θησαυρού, πόσο εύκολο είναι, πράγματι, να καταστεί αυτός ουσιαστικά άχρηστος: Αρκεί κάποιος να εξαφανίσει από την πραγματικότητα κάποια στοιχεία ή να διαγράψει από τον χάρτη κάποια σύμβολα!...

…Αυτό δεν συμβαίνει και με τη γλώσσα, ιδίως την ελληνική (λόγω της διάρκειάς της στον χρόνο και της ιστορίας της) και τις λέξεις της; Είμαι σίγουρος πως, στο πέρασμα των αιώνων, έχουν χαθεί ένα σωρό θησαυροί που κρύβονταν στις λέξεις και στη γλώσσα μας.

Ένα πρόχειρο – απλό παράδειγμα για να γίνει κατανοητό τι εννοώ: “Τσιρίγο” λεγόταν, παλαιότερα, το νησί που σήμερα ονομάζουμε “Κύθηρα”. Συνεπώς, το επώνυμο “Τσιριγώτης” περικλείει την πληροφορία πως αυτός που φέρει το συγκεκριμένο επώνυμο κατάγεται από το Τσιρίγο. Με την αλλαγή του τοπωνυμίου “Τσιρίγο” σε “Κύθηρα”, οι άνθρωποι της εποχής μας και του μέλλοντος, αν ξεχάσουν την πληροφορία αυτή, είναι αυτονόητο πως θα θεωρούν το επώνυμο “Τσιριγώτης” χωρίς ουσία και περιεχόμενο [Είναι σαν κάποιος να κόβει ένα δένδρο που αποτυπώνεται σ’ έναν χάρτη θησαυρού, στερώντας μας έτσι τη δυνατότητα να βρούμε τον θησαυρό!...]. Πόσοι, για παράδειγμα, μπορούν να απο-συμβολίσουν – νοηματοδοτήσουν το επώνυμο “Μπαρδάκας”, μη γνωρίζοντας ότι “μπαρδάκ” σημαίνει, στα τούρκια, “βαρέλι”;…

Για τον λόγο αυτό λέω και ξαναλέω, γράφω και ξαναγράφω, αυτό που μου κληρονόμησαν, πολύτιμη παρακαταθήκη, οι γονείς και οι δάσκαλοί μου: “Αρχή σοφίας, ονομάτων [:λέξεων] επίσκεψις”.

Η ετυμολογία, βεβαίως, δηλαδή το “έτυμο” δεν μας δίνει πάντα “έτοιμες” τις λύσεις – απαντήσεις σε όλα μας τα ερωτήματα!...

* * *

Όλος αυτός ο ποταμός σκέψεων περί μυθολογίας και συμβόλων ξεκίνησε από το όνομα ενός βασικού προσώπου – συμβόλου της Ελληνικής Μυθολογίας: του Δία. Που μάλιστα, δυστυχώς, πολλά παιδιά αγνοούν ότι λέγεται και Ζευς.

[“Ο Δίας – του Δία –τον Δία – ω Δία”, θα κλίνει σήμερα ένα παιδί. “Ο Ζευς –του Διός – τω Διί – τον Δία –ω Ζευ!”, έκλιναν παλαιότερα, τρανή απόδειξη του συνδυασμού των δύο ονομάτων].

Αλλά κι εμείς που το γνωρίζουμε, πόσο συνδυάζουμε αυτές τις δύο πληροφορίες, πόσο τις νοηματοδοτούμε;

Έχουμε συνειδητοποιήσει, άραγε, πως το “Ζευς” έχει την ίδια ετυμολογική ρίζα με τις λέξεις ζευγάρι, ζεύγνυμι, ζευγάς κ.λπ.; [Χάθηκαν, άλλωστε, στη σύγχρονη εποχή οι ζευγάδες, πώς μπορούν ν’ αποκτήσουν τα σύγχρονα παιδιά την έννοια της λέξεως “ζευγάς”; Χάνεται κι η λέξη, συνεπώς, μαζί με ό,τι αυτή μπορεί να κουβαλάει…]

Και πόση σημασία δίνουμε, άραγε, αντίστοιχα, στο ότι το “Δίας” έχει την ίδια ετυμολογική ρίζα με το δια-χωριστικό “δίχα” του “διχασμού” και με το διαιρετικό “διά” της “διαίρεσης” και του “δια-ζυγίου” κ.λπ.;

“Ζευς”, λοιπόν, και “Δίας”, ένα και το αυτό “πρόσωπο” – σύμβολο, με όλους τους επιμέρους συμβολισμούς που υποκρύπτονται… Όση σημασία θα μπορούσε να έχουν αυτοί οι συμβολισμοί όχι ως ψυχρές γνώσεις, αλλά για την προσωπική και πνευματική ζωή του καθενός μας!...

(Υ.Γ. της 30.12.2010)

αμέσως μετά την ανάρτηση αυτή: http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/12/blog-post_30.html

Ο Δίας –Ζευς, που ως Δίας “διαιρεί” και ως Ζευς “ζευγνύει” τις παρατηρήσεις του, τα βιώματά του, τις εμπειρίες του και τις γνώσεις του, δηλαδή αναλύει και συνθέτει τα δεδομένα, δημιουργεί, κατά περίπτωση, με αυτή την αναλυτική και συνθετική μέθοδο, τόσο Επιστήμη όσο και Φιλοσοφία!

“Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος, Αγάπης” (17 Σεπτεμβρίου) ή/και Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη (όλο το χρόνο)

“…πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη” καταλήγει, αν θυμάμαι καλά (από μνήμης γαρ), ο “Ύμνος της Αγάπης”.

Αυτές οι τρεις λέξεις και (ιδίως) το περιεχόμενό τους είναι (μαζί με αρκετές ακόμη, βεβαίως…) απ’ αυτές που με έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα στη ζωή μου και μ’ απασχολούν ακόμα.

Κι αυτή την τριάδα λέξεων και εννοιών, ως οιονεί “Αγία Τριάδα”, την ξαναβρίσκουμε στο εορτολόγιο της 17^ης Σεπτεμβρίου. Διότι η Εκκλησία τις έχει ανακηρύξει Άγιες, όπως άλλωστε και την μητέρα τους Σοφία.

Περισσότερο ωφελεί, νομίζω, η προσέγγιση της συγκεκριμένης ημέρας – εορτής, με συμβολική έννοια [Ακόμα κι αν δεν έχει, αξίζει, πιστεύω, να της δοθεί ένα τέτοιο νόημα!]

Η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη είναι οι τρεις [ή: “τρεις από τις”] κόρες της Σοφίας.

Δεν μπορώ να μιλήσω από καθέδρας για αυτές τις έννοιες, ιδίως δε για τη Σοφία. Σοφός δεν είμαι και δεν ένιωσα ποτέ. Αρέσκομαι, όμως, να δηλώνω, ταπεινά, “φιλόσοφος”, όχι με την βαρύγδουπα – ακαδημαϊκή έννοια, αλλά με την “απλή” της έννοια, του φίλου της Σοφίας. Της Σοφίας που λίγο – πολύ το υποψιάζονται όλοι οι φιλόσοφοι πως δεν θα “συλλάβουν” ποτέ… πως δεν θα συλλάβουμε, ως άνθρωποι, ποτέ… Ίσως διότι η Σοφία αποτελεί ιδιότητα ασύμβατη με την ανθρώπινη φύση και συμβατή μόνο με την “Αγία του Θεού Σοφία” [η οποία, σημειωτέον, ουδεμία σχέση έχει με την εορτάζουσα σήμερα Αγία Σοφία].

Γνωρίζω, βεβαίως… [“γνωρίζω” και “βεβαίως”! Τι λέξεις κι αυτές, για κάποιον μάλιστα που θρασύτατα δηλώνει και “φιλόσοφος”!...] …ότι η Φιλοσοφία είναι, τουλάχιστον κατά τη γνώμη πολλών (ίσως και των περισσότερων) ασύμβατη με την Πίστη. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν αυτές οι δύο, Σοφία και Πίστη, να έχουν σχέση… μητέρας και κόρης;… Ποιος ξέρει όμως;! Ποιος “γνωρίζει”;!... Ποιος μπορεί να πει, και μάλιστα με βεβαιότητα, ότι η Πίστη (και όχι η ετεροθαλής αδελφή της, η Αμφισβήτηση) δεν είναι η αντάξια κόρη της Σοφίας; [Αυτό θα μας αποκαλυφθεί, ίσως, στις εσχατιές του Χρόνου, όταν, έχοντας ανακαλύψει, πλέον –θέλω να ελπίζω- την Αλήθεια, θα μπορούμε να κρίνουμε αν την προσέγγισε ο Πιστός ή ο Φιλόσοφος…]

Γνήσια κόρη της Σοφίας, πάντως, είναι η Ελπίδα! Ποιος μπορεί να έχει, άραγε, επί τούτου, την παραμικρή αμφιβολία; Υπάρχει αντίρρηση, με άλλα λόγια, πως είναι η Ελπίδα ένδειξη Σοφίας; [Προσέξτε ιδιαίτερα: Αναφέρομαι στη “Σοφία” και όχι δα στην “Γνώση”. Η τελευταία, η Γνώση, θα μπορούσε, ίσως, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και υπό ορισμένη οπτική, να μας απελπίσει, να μας φέρει σε από-γνωση. Ενώ η Ελπίδα!...]

Πάρα πολλά θα μπορούσα να γράψω, βέβαια, για την Πίστη και για την Ελπίδα. Μα βιάζομαι… να φθάσω να αναφερθώ στην Αγάπη!...

…Η οποία είναι, αναλόγως, είτε η μικρότερη κόρη της (Αγίας) Σοφίας, κατά το αγιολόγιο, είτε, κατά τον “Ύμνο της Αγάπης”, η “μείζων” ανάμεσα στην Πίστη και στην Ελπίδα. Και, πάντως, η μεγαλύτερη ένδειξη Σοφίας, η υψηλότερη Σοφία που θα μπορούσε να κατακτήσει ο άνθρωπος!...

…Να “κατακτήσει” ο άνθρωπος την Αγάπη ή να αφεθεί να… “κατακτηθεί” απ’ αυτήν;!... Δεν γνωρίζω। Δεν μπορώ να σας απαντήσω, δυστυχώς. Διότι, βλέπετε, μπορώ να δηλώνω ένας απλός φίλος της Σοφίας και, αντίστοιχα, ένας απλός φίλος της Αγάπης, αλλά ούτε τη Σοφία έχω προσεγγίσει, ούτε την Αγάπη…

Υ.Γ.-1: Για την Πίστη, την Αγάπη, την Ειρήνη και την Ελπίδα υπάρχει και μια συμβολική ιστοριούλα με τον τίτλο “τα τέσσερα κεριά”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/04/blog-post_22.html

Υ.Γ.-2: Τον “Ύμνο της Αγάπης” μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_30.html και να... ακούσετε εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=rbMO5fkFKLA&p=702B249A934A7C61&playnext=1&index=2

Υ.Γ.-3: Μικρή επιλογή γνωμικών για την Πίστη και την Ελπίδα ανάρτησα σήμερα εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/09/blog-post_17.html

Μες στη μέση του χειμώνα ονειρεύτηκα… χιόνι!... (…κι ύστερα σκεφτόμουν το όνειρο και το χιόνι…)

…Στο όνειρό μου, απόψε, είδα χιόνι. Είδα, απ’ όσο θυμάμαι, πως ήμουν σ’ ένα δωμάτιο και ξαφνικά διαπιστώνω… νιώθω περισσότερο… πως η κλειστή κουρτίνα μου κρύβει τη θέα μιας χιονοθύελλας […τρόπος του λέγειν… περισσότερο έμοιαζε να πέφτει πυκνό χιόνι και να φυσάει αρκετά…]. «Χιονίζει. Και μάλιστα πυκνά! Σαν χιονοθύελλα!» φωνάζω στην παρέα μου [Μία; Ένας; Πολλοί;… δεν ξέρω, αυτό δεν το είδα στο όνειρο…] Και τρέχω κι ανοίγω την κουρτίνα για να χαρώ το θέαμα…

Τρέξτε, λοιπόν, κι εσείς ονειροκρίτες, καζαμίες, να (μου) εξηγήσετε το όνειρο… Κι εσείς, ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, πείτε μου… Ίσως φταίει που έφαγα βαριά χθες το βράδυ (κι οι ειδικοί λένε να το αποφεύγουμε…). Ίσως να φταίει, πάλι, που χθες, πριν ξαπλώσω, διάβαζα Φρόυδ, ψυχανάλυση… (…και μου ’πεσε κι αυτό βαρύ!...) Ίσως πάλι να φταίει [σας λέω εγώ όλα κάποια ενδεχόμενα, κι εσείς αποφασίστε, ανάλογα με την επιστημοσύνη σας…] πως μου έχει λείψει πολύ το χιόνι, τελευταία [Διευκρινίζω, πάντως, πως δεν το σκεφτόμουν… δηλαδή δεν μου συνέβη να το σκέφτομαι, συνειδητά, να το επιθυμώ… Όχι πως κατά βάθος δεν το ήθελα…]. Να μην ξεχάσω να σας πω (γιατί κι αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο για εσάς, τους ειδικούς…) πως τις προάλλες, πριν από καμιά εβδομάδα περίπου, έγραψα ένα κείμενο, άσχετο [δηλαδή δεν είχε καμιά σχέση με το χιόνι! τη γλώσσα αφορούσε, τον πλούτο και την αξία της…], όπου μεταξύ άλλων έκανα και μια απλή αναφορά στο ότι, απ’ ό,τι έχω ακούσει, οι άνθρωποι του Βορρά, της Αλάσκας νομίζω, έχω ακούσει πως έχουν αρκετές δεκάδες διαφορετικές λέξεις (ίσως πάνω από πενήντα, αν θυμάμαι καλά) για να περιγράψουν το χιόνι: Χιόνι πυκνό, χιόνι αραιό, χιόνι που πέφτει πλάγια και στριφογυρίζει, χιόνι στρωμένο έτσι ή αλλιώς… δεν πάει καν ο νούς μου πόσες διαφορετικές περιπτώσεις και καταστάσεις ένιωσαν την ανάγκη να περιγράψουν και να ονοματίσουν, γιατί τις έχουν βιώσει κι έχουν τις εμπειρίες τους μες στη ζωή τους… τόσες πολλές λέξεις γι’ αυτό που εμείς (με τις δικές μας σχετικές, δηλαδή φτωχές, εμπειρίες….) τις αποκαλούμε μόνο με μία λέξη: «χιόνι»… [Η αξία και η σημασία της γλώσσας, του πλούτου της, για να εκφράσει εμπειρίες και συναισθήματα…]

…Δεν ξέρω πόση ώρα διήρκεσε η χιονοθύελλα… χμ… στο όνειρό μου… (Οι επιστήμονες οι ειδικοί λένε πως τα όνειρα δεν διαρκούν παρά μερικά δευτερόλεπτα…) Αυτό που μπορώ να σας διαβεβαιώσω, πάντως, είναι πως όταν πια το πρωί ξύπνησα… το είχε στρώσει!... Όχι έξω από το σπίτι. Ούτε μέσα στην ψυχή μου (μην σας περάσει τέτοια ιδέα και οδηγηθείτε σε λανθασμένα συμπεράσματα…) «Το είχε στρώσει» μέσα στο μυαλό μου!.... Δηλαδή, με άλλα λόγια, το μυαλό μου ήταν γεμάτο με τη σκέψη, με την ιδέα του χιονιού… […και γι’ αυτό προτίμησα να κρατήσω τα βλέφαρά μου κλειστά, για ν’ απολαμβάνω αυτή τη θέα του μυαλού, αυτής της σκέψης… γιατί αν τ’ άνοιγα ίσως η σκέψη… (χμ… η «θέα» θα έλεγα καλύτερα…) θα χανόταν… Θα ήταν σαν να έκλεινα (διότι οι περιπτώσεις είναι «αντιστρόφως ανάλογες»…) τις κουρτίνες και έχανα το μαγικό θέαμα…

…Σκεφτόμουν, λοιπόν… σκεφτόμουν εμένα… (ή και όλα τα παιδιά…) που δεν τους αρκεί να χαζεύουν μέσ’ απ’ το παράθυρο… μα τρέχουν κι ανοίγουν την πόρτα… για να χωθούν στο χιόνι… να τρέξουν πάνω σ’ αυτό.. να παίξουν… να το νιώσουν μ’ όλες τις αισθήσεις… (χμ… για την όσφρηση και για την ακοή θα πρέπει να επανέλθω, αναλυτικότερα…)

…Με έβλεπα, λοιπόν, πίσω από τα κλειστά μου βλέφαρα πάντα (!...), να έχω μεν ανοίξει την πόρτα, αλλά για αρκετή ώρα, να μην τρέχω να το πιάσω, να τ’ αγγίξω, να φτιάξω χιονάνθρωπο, να μην τρέχω πάνω σ’ αυτό, να μην παίζω μ’ αυτό… (…άλλωστε, σας θυμίζω, δεν είμαι δα πια παιδί…), μα να στέκομαι (τουλάχιστον στην αρχή…) και να το θαυμάζω, να το απολαμβάνω με τα μάτια… μα και, μες στην απόλυτη σιωπή και ησυχία, να το απολαμβάνω ακόμα και με την ακοή… (μια εμπειρία που τα παιδιά… ή τουλάχιστον για να είμαι απόλυτα ακριβής: εγώ ως παιδί δεν την είχα νιώσει ποτέ… μες στις φωνές… μες στις χαρές και στα παιχνίδια με το χιόνι…). Αλήθεια… εσείς έχετε σταθεί ποτέ σ’ ένα τέτοιο τοπίο (ή, ακόμα καλύτερα, έχετε ξαπλώσει πάνω στο χιόνι…), τελείως σιωπηλοί κι ακίνητοι… να ζήσετε την εμπειρία μιας χιονονιφάδας, απ’ τις τελευταίες που ξέμειναν, να ακουμπάει ελαφρά – ελαφρά («ελαφροπατώντας»…) το έδαφος (λες και θέλει να περάσει απαρατήρητη η καθυστερημένη άφιξή της… μη τυχόν και την ρωτήσουν οι υπόλοιπες «πού χάζευε» ή τι άλλο έκανε τόση ώρα που έπεφτε….)

Οι ειδικοί, οι ψυχολόγοι… θα έχουν ήδη αρκετό υλικό για τη δουλειά τους, για το ψυχογράφημά μου: Αυτή η διαφορετική αντίδραση που ήδη επεσήμανα (πως δηλαδή αντί να τρέξω, αυθόρμητα, έστω και μες στη σκέψη μου, να πιάσω και να παίξω και να χωθώ στο χιόνι… καθόμουνα για ώρα και απλά το απολάμβανα με τα μάτια…), το νιώθω πως θα είναι γι’ αυτούς υλικό πολύτιμο… θα ’χουνε βγάλει τα σημειωματάριά τους και θα γράφουν… θα ’χουν αρχίσει να λένε και να σχολιάζουν… [Ειλικρινά θα ήθελα πολύ να τους ακούσω… Να βοηθηθώ με τις γνώσεις τους, να νιώσω και να καταλάβω περισσότερο τον εαυτό μου… Σχεδόν ακούω ήδη στα αυτιά μου, με ιδιαίτερη χαρά, μια φίλη μου καλή κι αγαπημένη, που εδώ και χρόνια έχει αναλάβει, άτυπα, αυτόν τον ρόλο και μου/με σχολιάζει… στα καλώς και στα κακώς «κείμενα»… κι αυτό με κάνει να την αγαπώ περισσότερο…]

Για τους ψυχαναλυτές, ειδικότερα, οφείλω και κάτι ακόμα, ίσως: Να προσπαθήσω να εξηγήσω τι σημαίνει για μένα το χιόνι. Τι αντιπροσωπεύει. Ως ιδέα! Τι συμβολίζει, για μένα… (Σε εμένα το οφείλω, κατ’ αρχάς. Εγώ ο ίδιος θα ήθελα, πρωταρχικά, να το κάνω… Σε μια προσπάθεια αυτογνωσίας…) Δύσκολο να το κάνω… Πολλές φορές το έχω επιχειρήσει στο παρελθόν. Και πάντα έχω αφήσει την προσπάθεια στη μέση, λειψή… (Όπως και τώρα …) Διότι, βέβαια, δεν ισχυρίζομαι πως πέτυχα τον στόχο, την επιθυμία μου: την Αυτογνωσία…

Το χιόνι, λοιπόν, για μένα, αντιπροσωπεύει κάτι μαγικό… Πέφτει από ψηλά [κάθε τι είναι σημαντικό, ακόμα και οι λεπτομέρειες…], απ’ τον κόσμο των ιδεών και των πνευμάτων, και αλλάζει την όψη σε κάθε τι που αγγίζει… Καταργεί τις γωνίες και στρογγυλεύει τα αντικείμενα, θαρρείς με μια «σοφία»… Δεν είναι τυχαίο, το δίχως άλλο, που είναι λευκό… το χρώμα που περιέχει όλα τα άλλα χρώματα… (Σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να ’ταν μαύρο… έτσι νομίζω… έτσι νιώθω…) Καλύπτει σχεδόν ομοιόμορφα όχι μόνο τα όμορφα, μα και τα άσχημα… Και τα καλύπτει, τα κρύβει… (…ακόμα και τους σωρούς των σκουπιδιών, τους εξαφανίζει… μαγικά….) Χαρίζει σε όλα κάτι το άυλο… Και μια αγνότητα…

…Μ’ αρέσει να βλέπω πατήματα πάνω στο χιόνι το παχύ… Μα δεν μ’ αρέσει, μ’ απωθεί, όταν κάποιοι άγαρμπα το ποδοπατούν… και βίαια το λιώνουν… Κι εκεί που ειλικρινά δακρύζω, ήδη από παιδί, μα και τώρα ακόμα, είναι όταν λιώνει, ξεχασμένο πια και περιφρονημένο (μετά την πρώτη αίσθηση και την ομορφιά που μας χάρισε…), ενδεχομένως δε θεωρούμενο και «εμπόδιο» στις εργασίες και στις μετακινήσεις μας… και λιώνει λασπωμένο και βρώμικο πια…

[Υ.Γ. Ώρα να σηκωθώ πια απ’ το κρεβάτι… απ’ το «ντιβάνι»… Ευχαριστώ πολύ, κύριε Φρόυδ και μίστερ Γιάλομ…]