Καλό φθινόπωρο…
…οπότε «φθίνουν οι οπώρες».
Δηλαδή τα φρούτα!
Αμ δε!
Υπάρχουν κάτι «φρούτα» εδώ στην Ελλάδα, που δεν φθίνουν πότέ!...
Δυστυχώς!...
Φρούτα «κάθε εποχής». Δηλαδή «παντός καιρού», που λένε. Με κάθε «κατάσταση»!...
Κι όχι μονάχα φρούτα, βεβαίως!
Το ίδιο ισχύει και με διάφορα ζωύφια, παράσιτα, βακτήρια κ.λπ.
Τι κι αν λένε πως, τάχα, όλα αυτά δεν αντέχουν , μα σκοτώνονται, είτε στο υπερβολικό ψύχος, είτε στην υπερβολική ζέστη; Παραμύθια!... Όλ’ αυτά επιβιώνουν, επίσης, σε κάθε «κατάσταση», με κρύο ή ζέστη, χειμώνα ή καλοκαίρι... Και, αναλόγως (διαλέξτε εσείς την παρομοίωση που σας ταιριάζει…) μολύνουν την πατρίδα μας ή λαθροβιούν εις βάρος της ή απομυζούν απ’ αυτήν ή ό,τι άλλο νομίζετε…
«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» λένε…
Αμ δε!
Η Ελλάδα που εγώ λογίζω για Ελλάδα, φαίνεται να έχει πεθάνει προ πολλού, όσο κι αν εγώ εύχομαι κι ελπίζω πως κάποτε θ’ αναστηθεί, θ’ αναγεννηθεί. Κάποιοι «Ελληναράδες» μόνο ζουν. (Και βασιλεύουν!...) Κι ένα σωρό άλλοι, κατ’ όνομα «Έλληνες», που φαίνεται να έχουν ξεχάσει την ταυτότητά τους και την καταγωγή τους και κοιτούν να επιβιώσουν όπως – όπως, μόνο «για πάρτη τους»!...
Καλό φθινόπωρο έγραψα, μα ήδη θα το καταλάβατε πως το καλοκαίρι «δεν μου έκανε καλό», δεν εξολόθρευσε το… «μικρόβιο» της μουρμούρας μου, όπως θα είχατε, ίσως, ευχηθεί, ούτε με έσωσε από την (έλλογη, πιστεύω) μελαγχολία ή και θλίψη που με χαρακτηρίζει (απότοκο, προφανώς, του ότι δεν παύω να είμαι σε εγρήγορση, να βλέπω γύρω μου, να σκέπτομαι, να διαβάζω, να συλλογίζομαι, να συζητώ, να συνδιαλέγομαι, να αποφεύγω τον ιδιωτικό – ανόητο «διαλογισμό» εξ Ανατολής κ.λπ.)
«Δεν φταίω εγώ», όμως! Ή μάλλον «φταίω!». Κι αναλαμβάνω την ευθύνη μου γι’ αυτό. (Και γι’ αυτά που γράφω…) Ευχόμενος να αναλάβουν και άλλοι την ευθύνη… να αναλάβουμε όλοι μας την ευθύνη που μας αναλογεί για το κατάντημα…
Να τα πάρω με τη σειρά, από την αρχή, με ηρεμία και ψυχραιμία… (Αμφίβολο, διότι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, δεν νομίζω πως πρέπει να μας αφήνει «ήρεμους και ψύχραιμους»…)
Οι «καλοκαιρινές διακοπές» για μένα δεν είναι συνώνυμο αυτού που λένε «τα μπάνια του λαού»… Να πας δηλαδή κάπου αλλού, μεταφέροντας, πάντως, αυτούσιο τον εαυτό σου, με όλες τις κακές συνήθειες, σε περιοχές της υπόλοιπης Ελλάδας που έχουν την τάση να… μοιάσουν με την Αθήνα (σε όλα της τα άσχημα) κι εκεί, είτε να… «απλώσεις την κορμάρα σου» με τις ώρες στην αμμουδιά (ή να χώσεις το κεφάλι σου στο χώμα, όπως η στρουθοκάμηλοι, αδιαφορώντας για όλα όσα εξακολουθούν να συμβαίνουν γύρω, παρά τις καλοκαιρινές διακοπές…) και να ξεροψήσεις τον εγκέφαλό σου, είτε, κατά τη διάρκεια ατέλειωτων νυχτερινών εξόδων, να «πνίγεις το πνεύμα σου στο οινόπνευμα» κάθε είδους και μορφής και ν’ αφήνεσαι να σκέπτεσαι με άλλο κεφάλι… Συγχωρέστε με!
Για μένα, επαναλαμβάνω, δεν είναι αυτό «καλοκαίρι» (Πώς μπορούμε να μιλάμε και να ζούμε «καλοκαίρι», όταν γενικώς έχουμε «τον κακό μας τον καιρό»;…) Καλοκαίρι είναι, κατά τη γνώμη μου (μεταξύ πολλών άλλων που θα παραλείψω γιατί δεν είναι του παρόντος) το να προσπαθείς να αναδείξεις τον «καλό» σου εαυτό, να διαβάσεις βιβλία που θα σου ανοίξουν νέους ορίζοντες σκέψης και προβληματισμού, θα σου δώσουν νέες οπτικές γωνίες θεώρησης των πραγμάτων, θα σε βοηθήσουν να γίνεις καλύτερος, μα και, βεβαίως, να έρθεις σε επαφή με τη φύση σε όλες τις εκφάνσεις και τις ομορφιές της, να έρθεις σε επικοινωνία με φίλους, συγγενείς, γνωστούς κι αγνώστους, να συζητήσεις, να ακούσεις, να αισθανθείς, μα και να νιώσεις τι αισθάνονται οι άλλοι…
Χμμ!... ναι!... ακόμα κι αυτοί που περνούν το καλοκαίρι που «αποδοκιμάζω»…
Λοιπόν, κύριοι Ελληναράδες, χαλάλι σας τι έγινε (δηλαδή… τι κάνατε!) όλο το καλοκαίρι, προσβάλλοντας κατ’ επανάληψη, είτε την ελληνική αισθητική ή την εικόνα και την ελπίδα μας για μια καλύτερη ελληνική πραγματικότητα… λοιπόν, χαλάλι σας το καλοκαίρι!...
Καλό φθινόπωρο!
…Αλλά το νού σας, έτσι;…
