Το “αλφαβητάρι”… της πολιτικής

            Κατ’ αρχάς, αλλά και εν τέλει, τα πάντα είναι απλά. Πολύ απλά. Στην πορεία γίνονται (δηλαδή τα κάνουμε) δύσκολα, μέχρι να χρειαστεί να τα απλοποιήσουμε και πάλι, για το δικό μας καλό, δηλαδή “για να βρούμε άκρη”!...

           

            Κατ’ αρχάς, αλλά και εν τέλει, ό,τι πιο σημαντικό είναι αυτό που διδαχθήκαμε ως παιδιά.

            “Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο” είναι ο εύγλωττος τίτλος του βιβλίου κάποιου ψυχολόγου και παιδαγωγού.

            “…και στην πρώτη δημοτικού”, θα συμπληρώσω εγώ, “συγγραφική αδεία”, δηλαδή για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου.

            Αντιγράφω, λοιπόν, από το “Αλφαβητάριο” της Α’ Δημοτικού που διδασκόταν στα σχολεία μας πριν από κάποια (…) χρόνια:

            «Ο Μίμης λέει: -Άννα, φέρε πέτρες. Φέρε ξύλα, φέρε λάσπη. Θα κτίσω ένα σπιτάκι. Τα δύο αδερφάκια ίδρωσαν. Ίδρωσαν στη δουλειά κι έκτισαν το σπιτάκι.  Όταν το τελείωσαν, τραγουδούσαν: “Σπίτι μου, σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου…”»

            Αυτά διδάχθηκα εγώ από τη δασκάλα τη μάνα μου, από τους γονείς μου, αυτά διδάχθηκε και η γενιά πριν απ’ τη δική μου…

            Πολλά θα μπορούσα να γράψω με αφορμή το παραπάνω απόσπασμα, θα περιοριστώ, όμως, εδώ, σε ελάχιστα μόνο, τα ακόλουθα:

            Πολλοί Έλληνες, οι περισσότεροι, ιδίως πριν από μία – δύο γενιές, ίδρωσαν ιδιαίτερα για να ρυθμίσουν “τα του οίκου τους”, δηλαδή για να χτίσουν το “σπιτοκαλυβάκι” τους. Τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά…

            Σε επίπεδο χώρας, όμως, κάποιοι, και ιδίως οι ταγοί αυτής της χώρας, (σχεδόν) από την μεταπολίτευση και μετά, δεν ακολούθησαν τους κανόνες…

            …Γι’ αυτό και η χώρα μας βρίσκεται, σήμερα, στην κατάσταση που όλοι βιώνουμε…

            Διότι, όπως κάποιοι εργολάβοι – κατασκευαστές – “λαμόγια” έχτιζαν πολυκατοικίες ή εργοστάσια ή/και κλειστά γυμναστήρια (για να θυμηθώ συγκεκριμένες περιπτώσεις) βάζοντας λιγότερα από τα απαραίτητα σίδερα και περισσότερο σκέτο τσιμέντο, με αποτέλεσμα τα κτίσματα να καταρρεύσουν στον πρώτο δυνατό σεισμό, έτσι και το “πολιτικό προσωπικό” έχτισε ένα κράτος με λιγότερες πέτρες – θεσμούς και περισσότερη λάσπη…

            [Λάσπη άφθονη! Για να εκτοξεύουν οι μεν στους δε… Λάσπη για να τσαλαβουτάει και η “πλέμπα”, κι άλλοι να γλιστράνε σ’ αυτήν, άλλοι να κολλάνε και, το χειρότερο, να θεωρούν οι περισσότεροι πως αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον της πολιτικής που μας αρμόζει εδώ στην Ελλάδα και πως αυτό δεν μπορεί, τάχα, ν’ αλλάξει…]

            Διότι, εξάλλου, κάποιοι ή, ίσως, όλοι μας, δεν ιδρώσαμε στην δουλειά ή, κατ’ ακρίβεια, δεν ιδρώσαμε τόσο πολύ όσο θα έπρεπε, δεδομένου μάλιστα του ότι οι “ανάγκες” μας, πλέον, δεν περιορίζονται  απλά και μόνο σε ένα “σπιτοκαλυβάκι”, αλλά σε ένα σωρό άλλα και μάλιστα πολλαπλάσια: διαμερίσματα, εξοχικά, αυτοκίνητα, σκάφη… Πώς έγιναν αυτά; Όλοι το ξέρουμε πια, ‘το νιώσαμε στο πετσί μας”, που λέει ο λόγος,  πως δεν έγιναν με εργασία – παραγωγή, δηλαδή “με τον ιδρώτα του προσώπου μας”, αλλά με δανεικά από τους ξένους, που νομίζαμε, αστόχαστα, πως θα’ταν “δανεικά κι αγύριστα”, είτε γιατί “είχαμε πρόσωπο” (μακιγιαρισμένο!) στους… κουτόφραγκους, είτε γιατί, ακριβώς, τους θεωρούσαμε “κουτόφραγκους”… Κι ήρθε πια η Ιστορία και η αυτονόητη Λογική, και με τα τωρινά χαστούκια μας θυμίζουν τον κανόνα που στην Ύβρι μας τον είχαμε κι αυτόν ξεχάσει τελείως: Πως το τραγούδι (και οι χοροί, και τα γλέντια) έρχονται μετά την εργασία, διότι πώς αλλιώς θα πληρώσεις τον λογαριασμό;…

            Λοιπόν…

            …αν θέλουμε να χτίσουμε το μέλλον μας…

            …αν θέλουμε να ξαναχτίσουμε την χώρα μας…

            …ας διδαχθούμε απ’ τα παθήματά μας (που ελπίζω να έγιναν, πλέον, μαθήματα και πείρα μας)…

            …ας θυμηθούμε κι όσα διδαχθήκαμε στο αλφαβητάρι - αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού…

            Και επειδή είμαστε πια, ως μεγαλύτεροι, πιο ώριμοι πια και πιο “υποψιασμένοι”…

            …ας μην αρκεστούμε σε ημίμετρα, σε λύσεις “μεσοβέζικες”, σε τσαπατσούλια “μερεμέτια”! Ας το γκρεμίσουμε, πια, το ρημάδι το αυθαίρετο (:το κράτος της αυθαιρεσίας, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του ρουσφετιού…) και ας το ξαναχτίσουμε πάλι από την αρχή, με σωστά θεμέλια, με γερά υλικά, με σύγχρονες (ή/και πανάρχαιες) δημοκρατικές αρχές, με θεσμούς, με νόμους, με μεγάλα παράθυρα για άπλετη διαφάνεια, αλλά χωρίς “παραθυράκια”, με ασφαλείς πόρτες και χωρίς “κερκόπορτες”.

            Οι επερχόμενες εκλογές θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν την αρχή αυτής της κοινής προσπάθειας όσων αγαπούν αυτόν τον τόπο, αλλά και, ταυτόχρονα, όσων, θεμιτά, αγαπούν (και) τον εαυτό τους, μακροπρόθεσμα και όχι κοντόφθαλμα…

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τ.55 (Μαρτίου – Απριλίου 2012) του περιοδικού “Δημοφών” (http://dimofon.gr/magazine/)

Στόχος: (Καλύτερη) Δημοκρατία. Τα λευκά ψηφοδέλτια να έχουν την αξία που τους πρέπει!

Πριν από ένα χρόνο περίπου, στις 10.6.2010, έγραψα και ανάρτησα ένα κείμενο για τα λευκά ψηφοδέλτια και την τύχη τους στο ελληνικό εκλογικό και πολιτικό σύστημα, εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Πολύ πρόσφατα, μόλις προ ημερών, μου στάλθηκε από αναγνώστες του ιστολογίου ένα “Μανιφέστο υπέρ των λευκών ψηφοδελτίων”, με την υπόδειξη – παράκληση να το αναρτήσω, κάτι που έκανα ήδη, υπό τη μορφή, όμως, ενός εντελώς νέου ιστολογίου με τον τίτλο “Τα λευκά δεν είναι άκυρα”, ώστε η σχετική προσπάθεια να πάρει τον δρόμο της ανεξάρτητα από εμένα.

Διαβάστε, λοιπόν, τη σχετική πρόταση – “μανιφέστο” εδώ:

http://taleykadeneinaiakyra.blogspot.com/

και, όσοι συμφωνείτε, όπως προτείνεται στο τέλος του κειμένου, μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.petitiononline.com/leyka/petition.html για να υπογράψετε το σχετικό αίτημα.

Προσεχώς θα υπάρχει η δυνατότητα να κατεβάστε - εκτυπώστε το αίτημα σε μορφή pdf, προς διακίνηση σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς που δεν έχουν πρόσβαση στο Internet, για συλλογή υπογραφών και σύντομα θα υπάρξει ενημέρωση σε ποια διεύθυνση μπορείτε να ταχυδρομήστε τον κατάλογο των υπογραφών.

Κάθε ιδέα για καλύτερη Δημοκρατία πρέπει να προωθείται, προς όφελος όλων μας και της ίδιας της ιδέας της Δημοκρατίας…

Υ.Γ. Μόλις διαπίστωσα ότι δημιουργήθηκε και γκρουπ στο Facebook, εδώ: http://www.facebook.com/home.php?sk=group_132152443532110

Κάτω τα κόμματα! Ζήτω οι τελείες και, ιδίως, τα ερωτηματικά!

“Κάτω τα κόμματα. Ζήτω οι τελείες!”

Σύνθημα από τους τοίχους των χρόνων της φοιτητικής μου ζωής. Ίσως να βρίσκεται και να το διαβάζουμε ακόμη και τώρα σε κάποιους τοίχους. Και, πάντως, το πρώτο μισό του συνθήματος, υπάρχει στο μυαλό και στο στόμα μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων στις μέρες μας:

Κάτω τα κόμματα!

Έξω τα κόμματα!

Τέλος τα κόμματα!

Τουλάχιστον αυτά τα κόμματα της μεταπολίτευσης, έτσι που πολιτεύτηκαν και πολιτεύονται τόσον καιρό, με αποτέλεσμα να έχουν φέρει το λαό αυτής της χώρας στην παρούσα τραγική κατάσταση.

Έξω τα κόμματα που ήταν “μέσα σε όλα”.

Κάτω τα κόμματα που ήταν “πάνω απ’ όλα”…

…ενώ άλλη θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού: Η χώρα και ο λαός της, η κοινωνία.

Τα κόμματα καπέλωσαν τον συνδικαλισμό, γι’ αυτό ο τελευταίος ξεφτιλίστηκε και ξέφτισε… Μόνο οι συνδικαλιστές ευημερούν και χρησιμοποιούν τη δράση και την προβολή τους ως εφαλτήριο για πολιτική καριέρα…

Τα κόμματα, θυμίζω, με τις στείρες αντιπαραθέσεις και με στόχο τους το στενό συμφέρον τους, κατέστρεψαν και το αγροτοσυνεταιριστικό κίνημα, κάτι που, μεταξύ άλλων, συνετέλεσε και στη μείωση της αγροτικής παραγωγής της χώρας και, γενικότερα, στη σημερινή μίζερη κατάσταση της αγροτικής οικονομίας…

Τα κόμματα καπέλωσαν, επίσης, και το φοιτητικό κίνημα και το διέβρωσαν από μέσα. Γι’ αυτό δεν έχουμε πλέον Πανεπιστήμια, αλλά μόνο φοιτητοπατέρες, που αργά ή γρήγορα ανταμείβονται με καίριες θέσεις στην κεντρική πολιτική και στον δημόσιο βίο…

Και σαν να μην έφθανε το κακό στην ανώτατη παιδεία, τα κόμματα θέλησαν να αλώσουν και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση (κι αν τα αφήσουμε, θα φθάσουν μέχρι τα νηπιαγωγεία…), για να είναι βέβαια ότι θα έχουν έτοιμους στρατολογημένους οπαδούς – κομματικούς χειροκροτητές και όχι σκεπτόμενους πολίτες!...

Εν ολίγοις και συνοπτικώς, όπου μπήκαν τα κόμματα, τα έκαναν “ρόιδο”, “μπάχαλο”!...

Όχι πως φταίνε δα μόνο αυτά. Οι κάθε είδους και μορφής ‘ινστρούχτορες”, “καθοδηγητές” ή γενικότερα “επικεφαλής” κάνουν το παιχνίδι τους, προωθούν και εξασφαλίζουν τα συμφέροντά τους, όπως έκαναν εδώ και χρόνια…

Φταίμε κι εμείς, όλοι οι “από κάτω” και οι ανένταχτοι, που πολύ τα ανεχτήκαμε!...

“Κόμματα”, το λέει και η λέξη, είναι αυτά που μας κόβουν, μας διαιρούν ως λαό! Αυτή η διαίρεση “βλάπτει σοβαρά την κοινωνία”, καθώς την αποδυναμώνει, ιδιαίτερα σε μια εποχή που προς όφελος όλων είναι να βρίσκουμε αυτά που μας ενώνουν…

Είναι προς όφελος όλων, του λαού, της κοινωνίας, να εκλέγονται και να ηγούνται οι κατά τεκμήριο και αντικειμενική κρίση άξιοι και όχι οι κομματικοί, οι “κολλητοί” της κομματικής ηγεσίας και των αρχηγών.

Οι άξιοι δεν (θα έπρεπε να) έχουν ανάγκη την κομματική υποστήριξη, αφού (θα έπρεπε να) αναδεικνύονται από την αξία τους και μόνον.

Οι άξιοι (του εαυτού τους και της εμπιστοσύνης μας) βουλευτές θα έπρεπε να ψηφίζουν και να ενεργούν κατά συνείδηση και όχι ως “στρατιωτάκια άβουλα”, υπακούοντας στα κομματικά κελεύσματα… [Αυτά δεν επιβάλλει, άλλωστε, το Σύνταγμα;…]

Τα κόμματα, τα υπάρχοντα ελληνικά κόμματα, έτσι που πολιτεύονται, είναι ένας θεσμός παρωχημένος και διεφθαρμένος. Και μάλιστα “απ’την κορυφή μέχρι τα νύχια” [Ανάλογα με την παρομοίωση που επιλέγετε, είτε “έχουν βρωμίσει απ’ το κεφάλι”, είτε “έχουν σαπίσει απ’ τη ρίζα”…]

Ευχής έργο θα ήταν να επρόκειτο για θεσμούς που να έχουν ανακύψει και αναπτυχθεί “από κάτω”, ως έκφραση και εκδήλωση του δικαιώματος του “συνεταιρίζεσθαι”. Και να παρέμεναν έτσι εις το διηνεκές [Ουτοπικό!]

Ευχής έργο θα ήταν να υπήρχε ελευθερία ιδεών, έκφρασης, σκέψης. Ισότητα και αξιοκρατία. “Ευήκοον ους” στις ανάγκες της κοινωνίας…

Αντ’ αυτών, όλα πηγάζουν και εκπορεύονται “εκ των άνω”. Και πλασάρονται – προωθούνται “στην πλέμπα”…

Αλήθεια, τι χρειάζεται η διαφήμιση των κομμάτων και το σχετικό πολιτικό μάρκετινγκ; Δεν θα αρκούσε, άραγε, η απλή και σε ισότιμη βάση αντι-παράθεση όλων των διαφορετικών απόψεων όλων των κομμάτων, παρατάξεων, κινήσεων, κινημάτων κ.λπ., ώστε να μπορεί να συγκρίνει και να κρίνει νηφάλια [λέμε, τώρα!...] ο σκεπτόμενος λαός;

Αλήθεια, γιατί χρειάζεται να χρηματοδοτούνται τα κόμματα; Δεν αντιλαμβάνονται όλοι πως αυτό προάγει την εν γένει διαφθορά; [Δεν νομίζω πως χρειάζεται ανάλυση, έτσι;…]

Αλήθεια, γιατί τα κόμματα έχουν εισπράξει προκαταβολικά μελλοντικές χρηματοδοτήσεις τους και, παρ’ όλ’ αυτά, οφείλουν εδώ κι εκεί;…

“Κάτω τα κόμματα! Ζήτω… τα ερωτηματικά!”

Παιχνίδι της εποχής…

Γιορτινές μέρες, χριστουγεννιάτικες, είναι φυσικό να ταξιδεύει το μυαλό πίσω στον χρόνο, στα παιδικά χρόνια…

Θυμάμαι, λοιπόν, μεταξύ πολλών άλλων, πως τέτοιες ημέρες στο πατρικό σπίτι συνηθίζαμε να παίζουμε [όχι με χρήματα (να εξηγούμαστε!), αλλά με φασόλια!...] “Πάρτα Όλα”.

“Σβούρα είναι… [και η ζωή!...] …και γυρίζει” !...

…Οι πιθανότητες γνωστές, έξι στον αριθμό: “Πάρε 1”, “Βάλε 1”, “Πάρε 2”, “Βάλε 2”, “Βάλτε Όλοι”, “Πάρτα Όλα”.

Όλα μες στο παιχνίδι.

Όλα μες στη ζωή.

Τύχη και Ατυχία.

Μάθημα ζωής.

Το “πάρε” μα και το “δώσε” – “βάλε”.

Μα και τα άλλα δύο:

Το κάπως ανούσιο ή/και ακατανόητο “Βάλτε Όλοι”…

…και, φυσικά, το κορυφαίο “Πάρτα Όλα”

Η “πεμπτουσία” του παιχνιδιού.

Η στιγμή της υπέρτατης ευτυχίας για τον παίχτη που κέρδιζε τη συμπάθεια της θεάς Τύχης.

Αφορμή για στιγμιαίο “κατσούφιασμα”, ίσως, για τους άλλους…

…αλλά απόλυτα αποδεκτό απ’ όλους…

…αφού όλοι γνωρίζαμε πως “σβούρα είναι και γυρίζει”…

…και σε κάποιον επόμενο “γύρο” θα ήταν η σειρά κάποιου άλλου να κερδίσει…

Αργότερα μάθαμε για τους νόμους των πιθανοτήτων.

Δίκαιος νόμος!

Οι πιθανότητες ήταν μοιρασμένες, ίσες για όλους!

Δίκαια πράγματα!...

Και πολύ αργότερα βγήκαμε στη ζωή…

Συνεχίσαμε ν’ ακολουθούμε τους έντιμους κανόνες του παιχνιδιού:

“Βάλε 1” στον πρώτο γύρο… “Πάρε 2” στον δεύτερο… “Πάρε 1” στον τρίτο… “Βάλε 2” στον τέταρτο… “Βάλτε Όλοι” σε κάποιον επόμενο…

Μην παραπονιόμαστε!

Και το “Πάρτα Όλα” μας ήρθε, κάποιες φορές…

Σπάνιες, ίσως, αλλά μας ήρθε…

Είτε από την καλή μας τύχη…

[…γιατί μας χαμογέλασε και μας έκλεισε το μάτι η θεά Τύχη…]

…είτε “για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια” κάποιοι…

…και να μην καταλάβουμε έγκαιρα πως, τελικά, ακόμα και η αθώα σβούρα του “Πάρτα Όλα” ήταν, και αυτή, “πειραγμένη” από κάποιους, έτσι όπως ξέραμε ήδη από καιρό πως συμβαίνει με τα ζάρια στις κακόφημες μπαρμπουτιέρες…

Αργήσαμε να το καταλάβουμε!...

…και μέχρι να το καταλάβουμε… “βάζαμε”! Όλοι μαζί, μα και ο καθένας μόνος του. Άλλοτε 1, άλλοτε 2….

…και παίρναμε, επίσης. Άλλοτε 2, άλλοτε 1…

Μα ήταν και κάποιοι που συνεχώς “Πάρτα Όλα” έφερναν!...

…Τα “πήραν όλα” κι έφυγαν…

Πήραν τις οικονομίες μας, τις καταθέσεις μας, τους φόρους που είχαμε “βάλει όλοι”, τις εισφορές μας στα ασφαλιστικά ταμεία (αφού προηγουμένως τις είχαν κάνει “δομημένα ομόλογα” για να διευκολυνθούν…), τις επενδύσεις κάποιων στο Χρηματιστήριο.

Τα πήραν όλα, λοιπόν, και μάλιστα ατιμώρητα!...

Και να ήταν μόνο αυτά;…

Και τις δουλειές κάποιων πήραν (αφού πρώτα τους είχαν πάρει τον ιδρώτα…) και τις ελπίδες κάποιων… και τα όνειρά τους…

Και λίγα λέω!...

Ποιοι;

Μήπως δεν τους γνωρίζετε;

Οι περίφημοι “γιοί του Πάρτα Όλα”…

Οι κύριοι (ή: “οι εγκληματίες”) των λευκών κολάρων, όπως είναι γνωστοί.

Των λευκών κολάρων και των μαύρων ψυχών…

Και ξέρετε ποιες είναι οι πιο ειδεχθείς περιπτώσεις, τα χειρότερα εγκλήματά τους;

Το ότι τα πήραν όλα τα συναισθήματα…

...και άφησαν πίσω άδειες, μαραμένες ψυχές...

…να σιγοτραγουδάνε, ίσως, το “Τα πήρες όλα κι έφυγες”…

A capella!....

Για κάποιες έννοιες που έγιναν “έγνοιες”…

“Έχω πολλά στο κεφάλι μου” αυτή την περίοδο.

[Όπως οι περισσότεροι, άλλωστε, φαντάζομαι. Όπως όλοι μας!...]

Όχι μόνο “έγνοιες”, όπως ίσως υποθέσατε.

Αλλά “έννοιες”! Και σκέψεις.

Για τι άλλο; Για την “χρηματο-οικονομική κρίση”.

Που μας φαίνεται να είναι “βουνό”!...

Που είναι, πράγματι, σύνθετη.

Ως έννοια, εννοώ!...

Ας την απλοποιήσουμε λίγο…

…εις τα εξ ών συνετέθη: “Χρήμα”, “Οικονομία” και “Κρίση”.

[Πριν να (μας) γίνουν “έγνοιες”, ήταν απλώς… απλές “έννοιες”!...]

Πολλά θα μπορούσα /-με να γράψω/-ουμε και να πω/πούμε για καθεμία απ’ αυτές.

Σ’ εμένα ειδικά (που όσοι με έχετε διαβάσει, θα έχετε αντιληφθεί το “κόλλημά” μου με την ετυμολογία, την οποία θεωρώ “αρχή σοφίας”) επιτρέψτε μου να αναφερθώ σήμερα στις έννοιες που κρύβονται πίσω από κάθε μία από τις λέξεις αυτές.

Συνοπτικά, βεβαίως, και επί τροχάδην, ως τροχιοδεικτικές βολές, προς περαιτέρω επεξεργασία και σκέψη από τον καθένα σας/μας…

[Διότι διαπιστώνω πως στην εποχή μας και ιδίως αυτή την κρίσιμη περίοδο (“της κρίσης”…) περισσεύουν τα συναισθήματα και δη τα αρνητικά (απαισιοδοξία, κατάθλιψη κ.λπ.) και υστερούμε σε σκέψη και δη σε λογική…]

Η λέξη – έννοια “οικονομία”, λοιπόν, θυμίζω, είναι σύνθετη: Οικο-νομία.

Ως “οίκο” δε μπορούμε να εννοήσουμε την οικογένεια, αλλά και την παρέα μας, τον περίγυρό μας, την γενιά (π.χ. στις αρχέγονες κοινωνίες), την “πόλη-κράτος” (αργότερα), την φυλή, το έθνος (ξέρετε… το “ανάδελφο”!...), το σύγχρονο (sic) “εθνικό κράτος” και (εάν… κάποτε… στο μέλλον… το δούμε έτσι και το αποδεχθούμε…) την γη ολόκληρη!...

Η κρίση που διερχόμαστε παγκοσμίως αυτή την εποχή δεν είναι τίποτα, εκτιμώ, εμπρός στην κρίση που θα διέλθει η ανθρωπότητα στο μέλλον από την ανεξέλεγκτη χρήση – κατάχρηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την α-λόγιστη καταστροφή του “οίκου” μας, της Γης!

Η κρίση που διέρχεται ειδικότερα η χώρα μας οφείλεται στο ότι δεν φροντίσαμε εμείς, και μάλιστα έγκαιρα, “τα του οίκου μας”.

Και γι’ αυτό μας… “πίεσαν” οι “αγορές” να αναλάβουν κάποιοι άλλοι και να διαχειριστούν αυτοί, ανθ’ ημών, την κατάσταση…

Την οικο-νομία μας.

Διότι, θυμίζω, η Ελλάδα, ως “οίκος” μας, με τους νόμους έχει μια σχέση ιδιότυπη: Παράγει νόμους “αβέρτα” (και μάλιστα συχνά “αέρα-πατέρα”, κατά το κοινώς λεγόμενο, αν αντιλαμβάνεστε τι εννοώ…), τους αλλάζει “σαν τα πουκάμισα” (ειδικά δε αυτό, καθόσον αφορά στην φορολογία έχει, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, τραγικές συνέπειες για την Οικονομία καθεαυτή και για την Ανάπτυξη που όλοι ευχόμαστε…), αλλά, τελικά, δεν τους εφαρμόζει….

[Στο σημείο αυτό θυμίζω αφενός μεν την παροιμία “ο Μανώλης με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγεια”, αφετέρου δε την περίφημη σοφή ρήση “η Ελλάδα χρειάζεται, μέσα στους τόσους νόμους που ψηφίζει, να ψηφίσει και έναν επιπλέον, τον βασικό, περί εφαρμογής των νόμων”!...]

Διότι, περαιτέρω, μην μου πείτε ότι τόσα χρόνια που συζητούσαμε (“κουβεντιάζαμε”, για την ακρίβεια, και δη “μεταξύ τυρού και αχλαδίου”…) για τις απαραίτητες δομικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο κράτος και για τα απαραίτητα αναπτυξιακά μέτρα (που για όλα αυτά οι εκάστοτε μνηστήρες της εξουσίας, οι πολιτικοί και τα κόμματα, είχαν “έτοιμες λύσεις”…) δεν θα έπρεπε και δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει κάτι, να έχουμε οικο-νομήσει…

Η δεύτερη κρίσιμη λέξη – έννοια είναι η λέξη “χρήμα”.

“Χρήμα” σημαίνει, όπως γνωρίζουμε, αυτό που χρησιμοποιούμε.

[Χρειάζεται άραγε να το επαναλάβω, για να το θυμηθούμε και να του δώσουμε την δέουσα σημασία;]

Ήδη από καιρού, όμως, το χρήμα έχει γίνει αυτοσκοπός!

Ή τουλάχιστον του έχει δοθεί μεγαλύτερη αξία απ’ αυτήν που θα έπρεπε / θα του άξιζε να έχει…

Αξία πληθωριστική!... (για να μιλήσουμε και με οικονομικούς όρους…)

Αξία – φούσκα…

Με αντίστοιχη υποτίμηση όλων των υπόλοιπων αξιών!...

Πώς αλλιώς εξηγείται ότι το “να έχεις” είναι πιο σημαντικό από το “να είσαι”;

Αρκεί κάποιος να έχει χρήματα για να μας κάνει, ως κοινωνία, να “ξεχάσουμε” ότι (μπορεί να) έχει απαρνηθεί όλα αυτά που κάποτε θεωρούσαμε (ελληνικές) αξίες ζωής: Φιλότιμο, Τιμιότητα, Μέτρο, Ολιγάρκεια, Ειλικρίνεια, Ήθος, Ευγένεια κ.λπ. κ.λπ.

Το έχω ξαναγράψει: Ενώ κάποτε ίσχυε το “πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος”, ήδη από ετών έχουμε αποδεχθεί το “πάντων ανθρώπων μέτρο χρήμα”!...

Σκεφθείτε πόσο “γυμνοί” θα ήταν κάποιοι προβεβλημένοι σήμερα, εάν (σε ένα ουτοπικό μέλλον) αντικαθιστούσαμε το χρήμα και αξιο-λογούσαμε τους ανθρώπους με άλλα μέτρα και κριτήρια, παραδείγματος χάριν ανάλογα με το πόσο αυτοί είναι “πλούσιοι σε αισθήματα” ή “πλούσιοι σε κοινωνική προσφορά” κ.λπ.

[Θυμόμαστε και τιμούμε τους “Μεγάλους Ευεργέτες” της Ελλάδας όχι γιατί ήταν πλούσιοι σε χρήμα, αλλά διότι προσέφεραν στο κοινωνικό σύνολο, στην πατρίδα…]

Συνεπώς, για να έρθουμε στην τρίτη λέξη-έννοια:

Η κρίση που ήδη εκδηλώνεται ως (χρηματο-)οικονομική, ήταν αρχικώς και προεχόντως κρίση αξιών.

Η κρίση μας ήταν και είναι, κατ’ ουσίαν, κρίση της… κρίσης μας (υπό την έννοια της κριτικής και της διάκρισης).

Φταίει, με άλλα λόγια, ότι προ-κρίναμε την “μπάζα” και την “αρπαχτή” από την τίμια εργασία.

Φταίει το ότι προ-κρίναμε μια καλοπληρωμένη θεσούλα “αραχτού” στο Δημόσιο, από την μαγεία της δημιουργικότητας.

Φταίει το ότι προ-κρίναμε να ζήσουμε εγωιστικά το παρόν μας, με δανεικά, εις βάρος του μέλλοντος των παιδιών μας.

Φταίμε!...

Ας παραδεχτούμε τουλάχιστον αυτό, ως βάση της (συλλογικής) αυτογνωσίας μας, αρχικώς, και της… “ολικής επαναφοράς” μας, στη συνέχεια.

Διότι η εύκολη λύση είναι να πούμε (ήδη το λένε αρκετοί…) πως και πάλι φταίνε “οι άλλοι”!...

Και δη, εν προκειμένω, οι άθλιες “αγορές”, το “Δ.Ν.Τ.” κ.λπ.

Λες και αν δεν έβρισκαν μια τέτοια κατάσταση ή αν δεν τους είχαμε εμείς ανάγκη να τους καλέσουμε, θα μπορούσαν να μας επιβάλλουν μέτρα!

Υ.Γ.:

Καλό θα ήταν να θυμηθούμε και μερικούς σταθμούς του “πώς φτάσαμε ως εδώ”:

“….Δώσ’ τα όλα!”

“Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και τόσο μεγάλο”

“Πρέπει να αλλάξουμε το κράτος”, αλλά… “χαλαρά”!

“Λεφτά υπάρχουν”

[και πολλά άλλα, βεβαίως - βεβαίως…]

Η σήψη και η διαφθορά δεν ξεκινούν “από το κεφάλι”, αλλά από τις εκπτώσεις στη συνείδησή μας

Διαβάζω συχνά, ιδίως τον τελευταίο καιρό με/για την πολιτικο-κοινωνικο-οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα πως “το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι”. Φράση που κατά κυριολεξία προφανώς αποδίδει την πραγματικότητα και φαίνεται να έχει ισχύ, μεταφορικά πλέον, και στην κοινωνική πραγματικότητα. Επ’ αυτού, όμως, έχω κάποιες αντιρρήσεις, ικανές, κατά τη γνώμη μου, αν όχι να ανατρέψουν την ισχύ της, τουλάχιστον να θέσουν εν αμφιβόλω το “άλλοθι” που συχνά επιζητούμε οι ίδιοι επικαλούμενοι τη συγκεκριμένη φράση.

Το ψάρι, λοιπόν, βρωμάει απ’ το κεφάλι!... Όπερ σημαίνει ότι η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, το ότι δηλαδή “κολυμπάμε” [ψάρια γαρ!...] στα σκάνδαλα, οφείλεται στην διαφθορά των κρατούντων, των υψηλά ισταμένων!...

Φοβούμαι, όμως, ότι μας διαφεύγει ή ότι παραβλέπουμε το γεγονός ότι, σύμφωνα με μετρήσεις και έρευνες, δημοσκοπήσεις αλλά και αναφορές [νομίζω του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης], οι πιο διεφθαρμένοι θεσμοί είναι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι Πολεοδομίες, οι Εφορίες κ.λπ. Αυτά δεν είναι δα “μεγάλα ψάρια”!... Ούτε “το κεφάλι του ψαριού”!... Δεν είναι τα σημεία όπου λαμβάνονται οι “κεντρικές πολιτικές αποφάσεις”, δεν είναι τα λεγόμενα “μεγάλα κέντρα εξουσίας” των “υψηλά ισταμένων”… Οι “τοπικοί άρχοντες” είναι, λίγο – πολύ, άνθρωποι σαν εμάς. Είναι άνθρωποι “από εμάς”! Το ίδιο και οι υπάλληλοι των πολεοδομιών ή των εφοριών που (τυχόν) “τα πιάνουν”… Μπορεί, βεβαίως, να εκμεταλλεύονται την πραγματικότητα της ατιμωρησίας που εκπορεύεται από ψηλά [:“απ’ το κεφάλι”…], αλλά, πάντως, αυτή καθεαυτή η ηθική διαφθορά τους, η σήψη τους, δεν πηγάζει “απ’ το κεφάλι”!...

-Μα… συγκρίνεται αυτού του είδους η μικρή [αλλά εκτεταμένη, τονίζω!...] διαφθορά με τα μεγάλα σκάνδαλα που ταλανίζουν την χώρα; Όχι μεν, αλλά η μόνη διαφορά της κατά περίπτωση διαφθοράς είναι ποσοτική και όχι ποιοτική: Ο μικρο-υπαλληλάκος που χρηματίζεται με ένα μικρό ποσό [σε σύγκριση με τα εκατομμύρια των προμηθειών, που ακούμε, για τα νοσοκομεία, ή για τους εξοπλισμούς –που έχουμε καιρό να ακούσουμε…], το κάνει μόνο και μόνο διότι ως “εκ της θέσεώς του” και “εκ των περιστάσεων” [… “κακούργα κοινωνία” και “κακούργα ζωή”, που “με ρίξατε σ’ αυτήν εδώ τη ρημαδοδουλειά”!...] είναι σε θέση να λάβει μόνο αυτό το μικρό χρηματικό ποσό και όχι πολύ περισσότερα.... [“Μωρέ να γινόμουν εγώ υπουργός για μια ημέρα και θα σου έλεγα”!...]

Είμαστε, λοιπόν, όλοι μας, εν δυνάμει διεφθαρμένοι. Η κύρια ευθύνη των κρατούντων είναι που δεν “βάζουν πάγο” στη διαφθορά. Η προσωπική ευθύνη, όμως, ενός εκάστου από εμάς είναι που δεν έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις ηθικές, δηλαδή εσωτερικές, εκούσιες, συνειδητές, απέναντι στη διαφθορά…

Περί “λευκών” ψήφων

Σε μια περίοδο που τα πράγματα κι οι καταστάσεις θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν “μαύρα”, επιτρέψτε μου ν’ ασχοληθώ με κάτι λευκό: Τα λευκά ψηφοδέλτια, την αξία τους και τη σημασία – βαρύτητα που (θα έπρεπε να) τους δίνεται…

Είναι γνωστό σε όλους ότι κατά τη διαλογή των ψήφων, μετά από κάθε εκλογική διαδικασία, αρχικώς αριθμούνται χωριστά οι λευκές και χωριστά οι άκυρες ψήφοι, στη συνέχεια, όμως, αυτές προστίθενται και το άθροισμά τους αφαιρείται από τον συνολικό αριθμό των ψηφισάντων, ώστε να προκύψει ο αριθμός των “έγκυρων” ψήφων, αυτών δηλαδή που, τελικώς, πρακτικά έχουν “αξία” και βαρύτητα. Προκύπτει σαφώς, λοιπόν, ότι κατ’ ουσία τα λευκά ψηφοδέλτια εξισώνονται – εξομοιώνονται με τα άκυρα ψηφοδέλτια.

Είναι αυτή, όμως, άραγε, η ουσία τους; Μπορεί να είναι αυτή; Και, σε τελική ανάλυση, μήπως αξίζει και θα πρέπει να δώσουμε στις λευκές ψήφους μια διαφορετική αξία και σημασία; Και μάλιστα όχι απλά και μόνο “στα λόγια” και στις (ενδεχομένως) “κούφιες” πολιτικές αναλύσεις και τα “μηνύματα” που υποκρύπτουν, αλλά και πρακτικά – ουσιαστικά πολιτικό;

Ιδού τι εννοώ:

Καλώς ή κακώς κάποιοι πολίτες ψηφίζουν “δαγκωτό” το ψηφοδέλτιο συγκεκριμένων κομμάτων ή, έστω, επιλέγουν “το μη χείρον βέλτιστον”.

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες εκφράζονται “ακυρώνοντας” συνειδητά τα ψηφοδέλτια. [Η περίπτωση των ακουσίως άκυρων ψηφοδελτίων είναι σαφώς διαφορετική].

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες αποφασίζουν, συνειδητά, “να ρίξουν λευκό”. Και προφανώς δεν θέλουν να θεωρηθεί “άκυρη” η ψήφος τους [δεδομένου μάλιστα ότι το λευκό ψηφοδέλτιο τους δίδεται, μαζί με τα κομματικά ψηφοδέλτια, από την εφορευτική επιτροπή!] Σε διαφορετική περίπτωση θα ακύρωναν, εξίσου συνειδητά, τα ψηφοδέλτια. Είναι προφανές ότι οι πολίτες αυτοί, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, θέλουν να στείλουν κάποια συγκεκριμένα μηνύματα προς τους υποψηφίους βουλευτές ή/και τα κόμματα, ότι δηλαδή τους απορρίπτουν όλους για τις πολιτικές επιλογές ή για τις συμπεριφορές τους, για την κούφια γλώσσα τους, για την ανικανότητά τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ολόκληρης της χώρας ή της συγκεκριμένης εκλογικής περιφέρειας, για την ανάμειξή τους σε σκάνδαλα κ.λπ.

Οι εκλογείς αυτοί δεν είναι, βέβαια, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν “μη ενεργοί” ή “μη συνειδητοποιημένοι” πολίτες. Εάν ήταν τέτοιοι, άλλωστε, προφανώς δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να έρθουν να ψηφίσουν, αλλά θα επέλεγαν να κάνουν κάτι άλλο, για παράδειγμα… να πάνε για μπάνιο!...

…ό,τι συνέβη δηλαδή πέρσι, κατά τις Ευρωεκλογές. [Και όχι μόνο τότε, βεβαίως]. Θεωρείτε, άραγε, και δη a priori, ότι όλοι αυτοί που επέλεξαν ή γενικότερα επιλέγουν αυτή τη λύση της μη συμμετοχής στην ψηφοφορία, είναι “αδιάφοροι” και “ανενεργοί” πολίτες, που δεν έχουν πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές ανησυχίες; Ή μήπως ωθήθηκαν σε μια τέτοια συμπεριφορά, δηλαδή στην επιλογή της αποχής, ακριβώς διότι εάν πήγαιναν να ψηφίσουν λευκό, αυτή τους η ψήφος θα συνυπολογιζόταν στις “μη έγκυρες”;!...

Η πρότασή μου;

Στον εκλογικό νόμο που θα ψηφιστεί σε λίγο, αλλά και σε κάθε μελλοντικό εκλογικό νόμο, να προβλέπεται ρητά ότι τα λευκά ψηφοδέλτια προσμετρώνται στα έγκυρα και μάλιστα επηρεάζουν τον ακριβή αριθμό των εκλεγόμενων βουλευτών!

Ιδού πώς:

Ο συνολικός αριθμός των εκλεγόμενων βουλευτών είναι 300. Υπάρχουν προτάσεις για μείωση του αριθμού αυτού, αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτός παραμένει ίδιος. Ο αριθμός αυτός των εκλεγόμενων βουλευτών, κατά την πρότασή μου, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος, αλλά θα αντιστοιχεί στο 100% των έγκυρων ψήφων και να μειώνεται –για παράδειγμα- κατά 3 ή 5 βουλευτές για κάθε 1% λευκών ψηφοδελτίων. Ένα 10% λευκών ψηφοδελτίων θα σήμαινε, αυτομάτως, μείωση των εκλεγόμενων βουλευτών κατά 30 ή 50. Και φυσικά οι τελικώς μη-εκλεγόμενοι βουλευτές θα ήταν από τις εκλογικές περιοχές με το υψηλότερο ποσοστό λευκών ψήφων.

Υποθέτω ότι η προτεινόμενη αλλαγή θα ωφελούσε ποικιλοτρόπως. Ενδεικτικώς:

Τα κόμματα και οι πρόεδροί τους θα ήταν πολύ πιο προσεκτικοί στις επιλογές των υποψηφίων βουλευτών.

Οι ίδιοι οι υποψήφιοι βουλευτές, ομοίως…

Το σύνολο των πολιτικών θα ήταν επίσης περισσότερο προσεκτικοί στις σχέσεις τους με τους πολίτες.

Οι εκλογείς – πολίτες δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να επιλέξουν τον “μη χείρονα” ως “βέλτιστο”, αλλά, αντιθέτως, εμμέσως θα μπορούσαν να επιβάλουν, και μάλιστα με το πέρασμα του χρόνου, πιο άξιους υποψήφιους, αφού οι παλαιότεροι θα είχαν υποστεί ένα ιδιότυπο “μαύρισμα” [κατ’ ακρίβεια… “λεύκασμα”]

κ.λπ. κ.λπ.

Υ.Γ.:

Η ιδέα δεν είναι αποκλειστικά και μόνο δική μου, αλλά προέκυψε μετά από σχετικές συζητήσεις μου σε συγγενείς και φίλους. Σκέφτομαι να την προωθήσω και με e-mail ακόμα και σε αυτούς που γνωρίζω ότι δεν παρακολουθούν το blog μου όπου την ανάρτησα (http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html), με την ελπίδα να έχω περισσότερο feedback απ’ ό,τι συνήθως και, γενικότερα, να διαδοθεί, μήπως και [εάν βεβαίως διαπιστωθεί ότι συγκεντρώνει γενικότερη αποδοχή] προωθηθεί και σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και νομοθετούν… Εν γνώσει μου, βεβαίως, ότι μπορεί να πρόκειται για “ώτα μη ακουόντων” [πολύ δε περισσότερο που υπό κοντόφθαλμη θεώρηση “δεν τους συμφέρει”!...]

Περί της Ηθικής, της Ποινικής και της Πολιτικής διάστασης της ΕΥΘΥΝΗΣ

6.5.2010

Ένα από τα ρητά που μ’ έχει “σφραγίσει” για τα καλά, ήδη από την εφηβεία μου, είναι αυτό:

“Να αγαπάς την ευθύνη! Να λες: Εγώ θ’ αλλάξω τον κόσμο! Κι αν δεν αλλάξει ο κόσμος, την ευθύνη θα την φέρνω εγώ!...”

[Νομίζω, αν δεν λαθεύει η μνήμη μου, πως αποδίδεται στον Ναζίμ Χικμέτ. Μπορεί σ’ αυτόν, μπορεί και σ’ οποιονδήποτε άλλον. Μικρή σημασία έχει ποιος το είπε. Αξία και σημασία έχει αυτό που λέει!...]

Ευθύνη, λοιπόν!

Στην ύψιστη μορφή της: Την Ηθική διάσταση της Ευθύνης. Με την έννοια ότι πράττουμε, ως ελεύθερα βουλόμενοι άνθρωποι, κι αναλαμβάνουμε αυτή την ευθύνη των πράξεών μας [ή/και της απραξίας μας!...] και τις όποιες συνέπειες των πράξεών μας [ή/και της απραξίας μας, επαναλαμβάνω και τονίζω…] αυτών. “Αντρίκια” ή “παλικαρίσια”, όπως λέγαμε, όπως νιώθαμε, όπως γαλουχηθήκαμε…

Στην πορεία, στην καθημερινότητά μας, όμως, ήρθα και ήρθαμε σε (περισσότερη) επαφή με τη λεγόμενη “Ποινική Ευθύνη”. Που, καλώς ή κακώς, την έχει ανάγκη η Κοινωνία (μας). Εάν και εφόσον θέλει να ευ-νομείται και να ευ-ημερεί…

[Παρότι έχω να πω και να γράψω πολύ περισσότερα επ’ αυτών, δεν θέλω να μακρηγορήσω και, συνεπώς, εστιάζω κατ’ ευθείαν στον βασικό σημερινό στόχο μου:]

Η χώρα μας, τουλάχιστον εσχάτως, κάθε άλλο παρά ευημερεί.

Κι ο λόγος είναι (για ν’ ακολουθήσουμε αντίστροφη πορεία, σε όσα αμέσως παραπάνω έγραψα) πως εδώ και χρόνια πολλά δεν ευνομείται!

Κι αυτό διότι χάθηκε / χάσαμε, αρχικά μεν την ηθική διάσταση της Ευθύνης, στη συνέχεια δε (και ως αποτέλεσμα αυτού…) και την ποινική έκφανση της ευθύνης!...

Στη θέση της, κάποιοι καλοθελητές πολιτικάντηδες, κάποιοι ταχυδακτυλουργοί –δημαγωγοί ή κάποια “λαμόγια”, έβαλαν, λέει, άδειο πουκάμισο, ουσιαστικά, την έννοια της “πολιτικής ευθύνης”…

Να σας θυμίσω, βιαστικά κι επί τροχάδην, πώς προέκυψε η “ταχυδακτυλουργική” αντικατάσταση της ουσιαστικής έννοιας της ευθύνης με το “κούφιο” υποκατάστατό της;

“Δεν υπάρχουν θεσμοί!...” είπε κάποτε ο “Μέγας Μάγος” της Φυλής και της Αγέλης, ο Πολιτικός – Δημαγωγός. “Μόνος θεσμός είναι ο λαός!” μας πέταξε την καραμέλα, συνεχίζοντας τη φράση του… Κι ήταν η καραμέλα γλυκιά, πανάθεμά της! [“πανάγκασμά της”, που θα ’λεγε, νησιώτικα, μια φίλη μου αγαπημένη…]. Γλυκιά σαν κολακεία [εκεί στόχευε, άλλωστε, στο να μας κολακεύσει!...]. Γλυκιά σαν φρούτο της χώρας των λωτοφάγων, που μας έκλεψε την μνήμη και την κρίση… Και την “γλύψαμε” για τα καλά [όπως μας είχε “γλύψει”, με την κολακεία του, ο δημαγωγός πολιτικός…]. Και “την πατήσαμε”!...

Και έτσι, από τότε, ο κάθε λαμογιο-πολιτικός, άπαξ και κατάφερνε να ξεγελάσει τον λαό, τον ευκολόπιστο, και να επανεκλεγεί, ήταν σαν να έβγαινε, άσπιλος και εξαγνισμένος, από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ!...

Και καταλήξαμε έτσι να πιστέψουμε, όλοι, τόσον εκείνοι (:οι πολιτικοί) όσο κι εμείς (:οι πολίτες), πως η υπέρτατη Τιμωρία για κάποιον πολιτικό είναι το να μην έχει αξίωμα ή/και το να μην επανεκλεγεί…

…Κι ύστερα, από “Υπέρτατη Τιμωρία” έγινε, ουσιαστικά, “η μόνη τιμωρία”!...

[“Σε τελική ανάλυση”, κατά το κοινώς λεγόμενο, “σκασίλα του”, του λαμογιού, αν δεν επανεκλεγεί ή αν δεν πάρει και πάλι αξίωμα, αν είχε ήδη καταφέρει να κερδίσει “ένα σκασμό” οφέλη!...]

“Πολιτική Τιμωρία”, λοιπόν…

…και, αντίστοιχα, “Πολιτική Ευθύνη”…

Η πιο “ξεφτιλισμένη”, κυριολεκτικά, και ουσιαστικά τελείως κενή περιεχομένου, έννοια ευθύνης!

“Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη”, σου λέει ο “πάσα είς” πολιτικός, “με στόμφο χιλίων καρδιναλίων” ή και Πάπα, και μάλιστα [παγκόσμια πρωτοτυπία και ετούτη, στην Ελλάδα!...] ούτε καν παραιτείται!... Τόσο καλά!...

Ο e-φίλος ο Γεράσιμος, blogger του ιστολογίου “Memoryland”, έθιξε και αυτός, πρόσφατα, το θέμα και μάλιστα δύο φορές, γράφοντας για την “Ώρα ανευθυνότητας” (http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2010/05/blog-post_06.html) αλλά και “Όχι άλλη “πολιτική ευθύνη” (http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2010/04/blog-post_29.html). Σε αυτή τη δεύτερη ανάρτηση επισημαίνει, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, πως το ίδιο “ανώδυνα” ανέλαβαν, πρόσφατα, την “πολιτική ευθύνη” των πράξεών τους και οι συλληφθέντες για τρομοκρατικές ενέργειες.

Γι’ αυτό προτείνω, ορθά – κοφτά:

Φτύστε αυτή την άγευστη πια τσίχλα της “Πολιτικής ευθύνης”.

[Είναι άλλωστε και κακόγουστο να την μασάμε… μα και χαζό για εμάς που λέμε και καυχιόμαστε πως, τάχα, “δεν μασάμε”!...]

Επαναφέρετε, επειγόντως, στο πολιτικό προσκήνιο και την Ποινική ευθύνη!

Και πάμε, όλοι μαζί, ν’ αναζητήσουμε, πάλι, την αρχετυπική έννοια της Ευθύνης, την Ηθική!...

[Προτείνω και πάλι, σχετικώς, την ανάρτηση “Περί Ηθικής (κατά τον Ε. Παπανούτσο”, στο άλλο μου ιστολόγιο, το Eagle, με αποσπάσματα από το βιβλίο “Ο νόμος και η αρετή”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/12/blog-post.html]

Τις λες; Συνεχίζουμε σκεπτόμενοι και συζητώντας και το “τί είναι η δημοκρατία;”

[Και το κείμενο της ανάρτησής μου αυτής, όπως και αυτό της προηγουμένης (της οποίας, άλλωστε, αποτελεί συνέχεια), γράφτηκε προ αρκετών ημερών και συγκεκριμένα στις 14.3.2010]:

Τις λες; Συνεχίζουμε σκεπτόμενοι και συζητώντας και το “τί είναι η δημοκρατία;”

[Συνέχεια εκ του προηγουμένου…]:

Γράφοντας, παραπάνω, σχετικά με την ψευδεπίγραφη δημοκρατία, θυμήθηκα (και σας θυμίζω) τον πολύ έξυπνο (για το μήνυμα που θέλει να περάσει) ορισμό της δημοκρατίας:

“Δημοκρατία είναι το να ψηφίζουν όλοι, τρεις λύκοι κι ένα πρόβατο, για το ποια (απ’ τα τέσσερα αυτά ζώα) θα φαγωθεί απ’ τα υπόλοιπα”!...

Χονδροειδές; Ίσως! [Γι’ αυτό υπάρχει και το σύγχρονο marketing, για να μας τα παρουσιάζει διαφορετικά…]

…Για σκέψου: Ποια είναι, στην ουσία, η σύγχρονη πραγματικότητα της υφιστάμενης δημοκρατίας μας [τρομάρα μας!...] που όλοι μας αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε:

Οι πολλοί ψηφίζουμε κάθε τέσσερα (ή/και λιγότερα) χρόνια, αυτούς που θέλουμε να μας (τα) φάνε!...

Τα εκατομμύρια των προβάτων – ψηφοφόρων ψηφίζουμε – επιλέγουμε [όχι παίζουμε!...] από έναν περιορισμένο αριθμό λύκων, ποιους θέλουμε να μας… διαφεντέψουν!...

[Καλά, καλά!... Αντιλαμβάνομαι ότι έχετε πάμπολλες αντιρρήσεις, όπως κι εγώ ο ίδιος, άλλωστε, αλλά θα τις συζητήσουμε στη συνέχεια…]

“Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι”, θα μου πείτε.

Τι μου θύμισε αυτό; Α, ναι! Θυμήθηκα:

“Δεν είμαστε όλοι οι πολιτικοί ίδιοι”, ακούω κάθε τόσο από όλους [Ναι! Από όλους, ανεξαιρέτως!...] τους πολιτικούς.

Τι (άλλο) μου θύμισε αυτό;

Εκείνο το ανέκδοτο που λέει πως “το 99% των δικηγόρων δίνει, δυστυχώς, κακό όνομα και στους υπόλοιπους”!...

Αυτό ακριβώς ισχύει και για τους πολιτικούς: “Το 99% των πολιτικών δίνει, δυστυχώς, κακό όνομα και στους υπόλοιπους”.

Όχι βέβαια! Και βέβαια δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Αλλά φοβούμαι πως τελικά γίνονται ίδιοι! Αν θέλουν να παραμείνουν στην πολιτική ή να αναδειχθούν, το όλο “σύστημα” τους αναγκάζει να γίνουν… Διαφορετικά δεν τους παρέχεται βήμα ν’ ακουστούν, αποκλείονται από τα ΜΜΕ και από τα όργανα του κόμματος, προκαλούν τη δυσμένεια του αρχηγού και των περί αυτόν, δεν περιλαμβάνονται ξανά στα ψηφοδέλτια ή τις λίστες των (επόμενων) εκλογών, δεν βρίσκουν χρηματοδότες…

Σας το είπα ήδη: Είναι μεγάλη και βαθιά η παγίδα στην οποία έχουμε πέσει!... Και την σκάψαμε οι ίδιοι, με τα χεράκια μας… “Βγάλαμε τα ματάκια μας”!... Εμείς οι πολίτες, μόνοι μας!...

Κι απέναντί μας οι πολιτικοί… Που ο καθένας τους “μας κοιτάζει θαρρετά στα μάτια”, κατά πως λέει [και θέλει να μας υπνωτίσει…], “μας μιλάει με ειλικρίνεια, στη γλώσσα μας”, όπως συμπληρώνει, “γιατί είμαι ένας από σας”, όπως μας λέει για “φινάλε γκράντε”!... Επισημαίνοντας έτσι, ίσως, από άλλη οπτική γωνία, βεβαίως, εκεί που πιθανόν να βρίσκεται το πρόβλημα: Ότι είτε είμαστε ίδιοι, είτε θέλουμε να του μοιάσουμε, με την κακή έννοια πάντα, δηλαδή σ’ αυτά που δεν θα έπρεπε να θέλουμε να του μοιάσουμε…

Οι πολιτικοί μας έχουν πείσει (και ίσως να το έχουν πιστέψει και οι ίδιοι!...) ότι είναι οι κατάλληλοι, οι “ειδικοί” για να αναλάβουν τις τύχες μας, να τους αναθέσουμε τα προβλήματά μας και να μας βρουν και να μας δώσουν λύσεις. Από πού πηγάζει η εξειδίκευσή τους και η καταλληλότητά τους, άραγε; Από το ότι γεννήθηκαν στο κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον (όπως παλαιότερα οι κληρονομικοί βασιλείς… έτσι και τώρα πολλοί περισσότεροι κληρονομικοί βουλευτές ή πολιτευτές…) ή ανατράφηκαν στο αντιστοίχως κατάλληλο περιβάλλον κάποιων κολεγίων ή πανεπιστημίων ή… οιονεί εργαστηριακών δοκιμαστικών σωλήνων; [Διότι, βεβαίως, είναι γνωστό “τοις πάσι”, ότι πάμπολλοι αυτών είναι άεργοι ή ανεπάγγελτοι ή με επιδόσεις κάτω του μετρίου στα επαγγέλματά τους…]

Και αυτοί μεν έχουν προσωπικό συμφέρον να θέλουν να μας πείσουν για την “αναγκαιότητά” τους… Εμείς, όμως, γιατί έχουμε συμφέρον να πεισθούμε;… Αναμφίβολα δεν είναι προς το συμφέρον μας! Αλλά είναι, ίσως, η ανθρώπινη ροπή προς την αδράνειά μας, προς την μαλθακότητα. Αντί να πράττουμε, αντί δηλαδή να είμαστε δραστήριοι και ενεργοί πολίτες, να “αναθέτουμε” σε κάποιους άλλους να ενεργούν “ανθ’ ημών”…

Θυμίζω σε όλους σας, αυτό που γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας αλλά το ξεχνάμε, πως δηλαδή η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν αντιπροσωπευτική, αλλά άμεση. Και είχαν ένα σωρό άλλους δημοκρατικούς θεσμούς και “δικλείδες ασφαλείας” που έχουμε ξεχάσει. Ίσως διότι μας “βολεύει” να τα έχουμε ξεχάσει… [Αποκαλούμε “βολευτές” τους βουλευτές, αλλά νομίζω πως έχουμε “βολευτεί” κι εμείς στην υπάρχουσα κατάσταση!...] Και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, του οποίου τον θάνατο θρηνήσαμε πρόσφατα [Αλήθεια, ξέρουμε γιατί; Αλήθεια, ξέραμε τι είχε πει;], προσπάθησε μεν να μας διαφωτίσει, αλλά τον νιώθαμε, ίσως, πολύ μεγάλο και πολύ μακρινό ή/και ουτοπικό για να τον μελετήσουμε…

[Συνεχίζεται….]