Αισιοδοξία, βρε παιδιά! Κι ελπίδα!

8.5.2010

…Ποιος θα το ’λεγε…

Τι άνοιξη κι αυτή!...

…Χωρίς Αισιοδοξία, χωρίς Ελπίδα, χωρίς Χαμόγελα!...

Πιότερο για φθινόπωρο μου μοιάζει… αν όχι για χειμώνας…

Κρίμα!...

Δεν θα το ευχόμουν ούτε για τον εχθρό μου…

…πόσο δε μάλλον γι’ αυτούς που νιώθω φίλους μου…

…και τους e-φίλους απ’ τη γειτονιά των ιστολογίων…

…που τους διαβάζω και… “δεν τους αναγνωρίζω”!...

Μέχρι λίγο παλιότερα, κάποιος απ’ αυτούς ήταν, στα μάτια μου (της φαντασίας μου…), η προσωποποίηση του κεφιού και του γέλιου. Προχθές, σχολιάζοντας μια ανάρτησή μου, έγραψε: “Να φανταστείς ήμουν από αυτούς που παλιά, όποτε άκουγε κάποιον να παραπονιέται για τα κακά της χώρας αυτής, μου ερχόταν να του πω να αλλάξει χώρα αν δεν του αρέσει... Και τώρα... σκέφτομαι από μόνος μου να αλλάξω χώρα! Δυστυχώς, μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε μόνο τα στραβά και τα άσχημα με τα απανωτά χαστούκια τους...”.

Μια άλλη e-υπέροχη καλλιτέχνιδα – ιστολόγος, “σημείο αναφοράς” στο ιστοχωριό, όπως αποδεικνύει κι η μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει, δείχνει, τελευταία, σαφώς λιγότερο κεφάτη και δημιουργική…

Όχι, ρε παιδιά!...

Όχι έτσι!...

Μπορεί να φαίνονται όλα “μαύρα κι άραχνα”, μα είναι στο χέρι μας να φέρουμε την ξαστεριά… ν’ ανάψουμε με τα κεράκια μας τα άστρα… “να σηκώσουμε και πάλι τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα” (όπως λέει κι ο Ποιητής)!...

Αρκεί…

…“να κάνουμε ένα βήμα πιο γρήγορο απ’ την φθορά”!...

[………………..]

Εξάλλου δεν είναι, αν το καλοσκεφτούμε, όλα “μαύρα κι άραχνα” δα!...

Απόδειξη:

Στην εκπομπή “Στην υγειά μας” παρουσιάζεται, τούτη δα τη στιγμή που βάλθηκα να γράψω, το Μουσικό Σχολείο (Γυμνάσιο – Λύκειο) Βόλου. Χάρηκα να βλέπω παιδικά – εφηβικά πρόσωπα, γεμάτα κέφι, ζωντάνια, χαμόγελο!... Να συνυπάρχουν αρμονικά και δημιουργικά με τους καθηγητές τους, που κι αυτοί φαίνονταν με διάθεση να προσφέρουν. Τι υπέροχη θετική αλληλεπίδραση των μεν και των δε!...

Αυτή είναι Παιδεία, συν-Έλληνες!

(Έτσι την εννοούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες, άλλωστε, με την Μουσική απαραίτητη και, ίσως, σε πρώτη θέση…)

Παιδεία και Πολιτισμός.

(Πολιτισμός με συν-εργασία!...)

Μπράβο παιδιά!

“Στην υγειά σας, ρε παιδιά!”. Κυριολεκτικά!...

Και δεν είναι το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα που πήρα τις τελευταίες ημέρες:

Ένα νέο παλικάρι, μ’ ένα βλέμμα λαμπερό, μου έλεγε, τις προάλλες, για το σχέδιό του ν’ ανοίξει, στο άμεσο μέλλον, μια νέα επιχείρηση, δική του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί. Και θέλω να ελπίζω ότι ούτε εγώ, ούτε όποια άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του τον συμβουλέψαμε, καλοπροαίρετα πάντως, “να σταθμίσει την αβεβαιότητα των καιρών”, δεν θα τον αποτρέψουμε να τολμήσει να πετάξει!...

Καλή σου επιτυχία, Δημήτρη!...

Η ζωή ανήκει σ’ αυτούς που τολμούν!

Ζωή σημαίνει να τολμάς!....

Αυτή η χώρα έχει ελπίδα…

Μπορεί και πρέπει να έχει ελπίδα…

Για να έχει μέλλον!...

Τρία νέα (μα στην πραγματικότητα παμπάλαια…) έμβια όντα, κρίκοι στην αλυσίδα της «εξέλιξης» και της «προόδου», του «πολιτισμού» μας…

Θα σου πω μια ιστορία, φίλε!

[Την ιστορία της ανθρωπότητας, ίσως…
Την ιστορία της ανθρωπιάς…
Το τέλος της δεύτερης…
…που μπορεί να οδηγήσει και στο τέλος της πρώτης…]

Λοιπόν…
…Λάθος στα είπαν, φίλε μου! Λάθος!... Σου είπαν ψέματα!... Για να σε κολακέψουν!... Πως είναι σπουδαίο, τάχατες, να είσαι άνθρωπος… Πως είμαστε ξεχωριστοί, καλύτεροι, ανώτεροι απ’ τ’ άλλα πλάσματα αυτής της γης… Το «ξεχωριστό δημιούργημα» της εξέλιξης…
Απόδειξη σ’ αυτό; Το ότι καταφέραμε να επιβιώσουμε από δεινόσαυρους, τυραννόσαυρους, βροντόσαυρους… [Σπουδαία απόδειξη… σπουδαίο επιχείρημα!... Και τι θα πεις άμα σταθμίσεις, τότε, πως σύμφωνα με όσα λένε κάποιοι επιστήμονες, τα τελευταία και τα μόνα πλάσματα που θα επιβιώσουνε σ’ αυτή τη γη, είναι… οι κατσαρίδες!... Ναι, στ’ αλήθεια!...]

Λοιπόν, φίλε μου, μόνο για τους βροντόσαυρους, τους τυραννόσαυρους και τους δεινόσαυρους έμαθες, έτσι δεν είναι;… […που, πλέον, δεν μας φοβίζουν, γιατί τους κάναμε κόμικς και ταινίες… κι ίσως μάλιστα να πιστέψουμε πως είναι απλά και μόνο δημιουργήματα του Χόλλυγουντ…]
Ξέχασαν, όμως, φίλε να σου πουν, ακόμα και να σου αναφέρουν…
…για τους βροντ-άνθρωπους, για τους τυρανν-άνθρωπους, για τους δειν-άνθρωπους!...
Μην κάνεις, φίλε, πως δεν καταλαβαίνεις! Μιλάω για υποείδη αυτού που αποκαλούμε «ανθρώπινο είδος»…
«Εξελιγμένο είδος»!...
Όχι φυτοφάγο (απλώς) βέβαια. Ούτε σαρκοφάγο (απλώς). Μα… είδος παμφάγο!...

Είμαστε οι... […εδώ που φθάσαμε, ας μου επιτραπεί η ακραία έκφραση:] «γαμάμε και δέρνουμε»!... Οι «εξουσιαστές της γης!... […που, μάλιστα, θέλουμε να εξουσιάσουμε και το σύμπαν όλο, τρομάρα μας!...]
«Δικτάτορες, αυτοκράτορες, εξουσιαστές; Για ποιους συγκεκριμένα μας μιλάς;», ίσως να με ρωτήσετε…
Μα εγώ δεν σας μιλώ (μόνο) για πρόσωπα συγκεκριμένα… Για τη νοοτροπία σας μιλώ πολλών προσώπων!... [Ξεκινήσαμε… ή ξεκίνησαν… ηγεμονίσκοι… επεκτάθηκαν… αυτοκράτορες… δικτάτορες… παντοκράτορες…]

Αυτή η γη, θαρρούμε, μας ανήκει!.. Και μπορούμε, νομίζουμε οι ανόητοι, να την κάνουμε ό,τι θέλουμε!...
…Ποιο άλλο όν μπορεί να μας αντισταθεί; Κανένα! Όλα στη δούλεψή μας, δηλαδή, ή για τροφή μας ή/και ως «παράπλευρες απώλειες» των πράξεών μας, της άκρατης επιθυμίας μας για κέρδη και πλούτο ή και, ακόμα ακόμα, εσχάτως, για ψευδεπίγραφη εκδήλωση της «καλλιτεχνικής μας έκφρασης»…

Σου μιλάω, λοιπόν, για τους «βροντ-άνθρωπους»…
…που βροντάνε και δέρνουνε… και σκοτώνουν… και γδέρνουν…
…ακόμα και ζώα που είναι ακόμα ζωντανά!...

Φερόμαστε στα ζώα τυραννικά…
[Σε όποια δυνατή έκφανση. Και με παραλλαγές πολλές… Που ταιριάζουν στην… «επινοητικότητά» μας, διότι είμαστε άνθρωποι με «φαντασία»…]
Οι «τυρανν-άνθρωποι»!...

Έτσι φερόμαστε, γενικότερα, ακόμα και στη γη, που μας φιλοξενεί…
…γι’ αυτό κι έχουμε προκαλέσει και στο περιβάλλον μας, τόσα δεινά…
[…μα εμείς, στο μεταξύ, ήδη προετοιμάζουμε και την ενδεχόμενη αποχώρησή μας απ’ αυτήν, για άλλους πλανήτες, για να «εποικήσουμε το σύμπαν», μόλις την καταντήσουμε τη γη «κρανίου τόπου», πλανήτη ακατοίκητο…]
Οι «δειν-άνθρωποι»!...

Θέλεις να καταλάβεις σε ποιους αναφέρομαι; Ποιους αποκαλώ «τυρανν-άνθρωπους» των ζώων [που θα γίνουν –ή είναι ήδη- οι «δειν-άνθρωποι» της γης, γιατί όλοι «το ίδιο μυαλό κουβαλάνε», εκείνο του εξουσιαστικού,, του δυνατού, του «εξελιγμένου όντος»…]

Αυτούς για τους οποίους έγραψε τις προάλλες η Βάσσια μια ανάρτηση, για το πώς κάποιοι φέρονται στα ζώα…

(http://parafyada.blogspot.com/2008/04/blog-post_02.html)

Ή/Και αυτόν για τον οποίο έγραψε και η Roadartist, τον τάχα καλλιτέχνη που βασάνισε μέχρι θανάτου ένα ζωντανό…

(http://roadartist.blogspot.com/2008/04/blog-post.html)

Μα και αυτούς που είχα δει, λίγο παλιότερα, σ΄ ένα βίντεο (που θα βρείτε σ’αυτή τη διεύθυνση:

http://www.furisdead.com/feat/ChineseFurFarms/)

και που, μόνο που το θυμάμαι, αγανακτώ και αρρωσταίνω [μα και θλίβομαι, ταυτόχρονα, για το είδος μας…], αυτούς που γδέρνουν ζώα, ζωντανά ακόμα, για τη γούνα τους!...

Υ.Γ.-1: «Homo hominis lupus», δηλαδή «ο άνθρωπος στον άνθρωπο (φέρεται σαν) λύκος», έλεγαν οι ρωμαίοι. Τι να πούμε, τότε, για το πώς φέρονται οι άνθρωποι στα ζώα;…
Υ.Γ.-2: …Υπ’ όψιν ότι υπάρχουν ζώα (και δη από αυτά που αποκαλούμε και τα κατατάσσουμε στα «θηρία»!...) που φέρονται με… «ανθρωπιά»!...
Υ.Γ.-3: «Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ζώα» έλεγε κάποιος σοφός. Μην το παρακάνουμε, όμως! Υπάρχουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι (κι όχι μονάχα στην μακρινή Αφρική, μα πιο σιμά μας…), που «πεθαίνουν σαν τα σκυλιά», για να χρησιμοποιήσω τη λαϊκή έκφραση, την ώρα που κάποιοι πολυεκατομμυριούχοι αφήνουν, καθώς μαθαίνουμε, τις τεράστιες περιουσίες τους στα σκυλιά τους!...

De Profundis: Περί Πολιτισμού (Γ')

De profundis…
Περί ‘πολιτισμού’ συνέχεια… / Τα ‘καθ’ ημάς’!…/ Μέρος Τρίτο

Περί πολιτισμού μέρος τρίτο. “Τρίτο και φαρμακερό”, που λένε!… [Μωρέ… και “φαρμακερό” και “φαρμακόγλωσσο” είναι, αν το αισθανθείς και το γευθείς πραγματικά και το χωνέψεις!…]
Περί πολιτισμού μέρος τρίτο. “Τρίτο που τρίζει”, κατά πως λένε, επίσης!… [Και που πραγματικά μπορεί να προκαλέσει, ίσως, κάποιους “τριγμούς” στο καβούκι που η ύπαρξή σου κουβαλά και να αλλάξει η στάση της ζωής σου, αρκεί να σταθείς και να σκεφθείς πάνω σ’ αυτά…]


· Εγώ είμαι πάλι, με θυμάσαι; Εγώ που την προηγούμενη φορά “τους τα ‘πα και ησύχασα”, που λένε! “Τους τα ‘πα και ξαλάφρωσα! Το ‘φχαριστήθηκα!”
· Και, το πιο σπουδαίο απ’ όλα: Ρίχνοντας στους άλλους τις ευθύνες, έμεινα ‘ικανοποιημένος’ για την δική μου την ‘ποιότητα’ και την αυτάρκεια, για το δικό μου το αλάθητο!…
· Για όλα φταίνε οι άλλοι κι όχι εγώ!
· … “Τρομάρα μου!”…
· [“Να γινόμουνα εγώ έστω για μια μέρα πρωθυπουργός… άντε, έστω… υπουργός πολιτισμού και θα βλέπατε το τι θα έκανα!”: Ο αιώνιος κρυφός πόθος του κάθε Ελληνα, το ‘απωθημένο’ του!… Τρομάρα του/μας! Που θέλουμε να γίνουμε φορείς ή και πηγές – παραγωγοί πολιτισμού, ενώ δεν έχουμε καν φτειάξει τον δικό μας μικρο-πολιτισμό… Γιατί τελικά “ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής”!…]
· Πόσο εύκολο μου είναι να ρίχνω τις ευθύνες στους άλλους!… (…και να μην αναγνωρίζω τις δικές μου τις ευθύνες…)
· [Α! Και να λέω τους άλλους ‘απολίτιστους’, μόνο και μόνο επειδή η συμπεριφορά τους δεν ταιριάζει (ίσως! και όχι πάντα!…) με τις επιθυμίες μου, με τις ιδέες μου, τα ‘πιστεύω’ μου, με τον δικό μου τον ‘πολιτισμό’]
· Πώς το είπε Κάποιος, κάπου, κάποτε;…
· …για την ακίδα που βλέπουμε στο μάτι του άλλου, ενώ την ίδια στιγμή δεν βλέπουμε καν το δοκάρι(!) στο μάτι το δικό μας!…
· Ασχολούμαστε με τον άλλο, με τον γείτονα, γιατί ίσως δεν έχουμε το θάρρος να ασχοληθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό!…
· …διότι “τρέχα και γύρευε” τί θα βρούμε μέσα σ’ αυτόν!…
· Δεν έχουμε την δύναμη να ξεκινήσουμε αυτό το “ένδον σκάπτε”, γιατί τρομάζουμε στην ιδέα τι θα βρούμε “σκάβοντας” μέσα μας…
· …γιατί τρομάζουμε να κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας στον καθρέφτη…
· …να αποκτήσουμε αυτογνωσία…
· Είμαστε εύκολοι να κατηγορήσουμε κάποιους αθλητές για τις μειωμένες αποδόσεις τους…
· …αλλά δεν αφήσαμε στιγμή τις κερκίδες (απ’ όπου παρακολουθούμε νωχελικά…) για να κατέβουμε στους στίβους…
· Σχολιάζουμε αρνητικά την φωνή κάποιων τραγουδιστών…
· …αλλά ποτέ δεν πιάσαμε να τραγουδήσουμε…
· Περιμένουμε απ’ τους άλλους να κάνουν την αρχή…
· …ενδεχομένως δε να κάνουνε τα πάντα…
· …αλλά εμείς δεν είμαστε πρόθυμοι ούτε καν να τους ακολουθήσουμε…
· …πόσο μάλλον να ξεκινήσουμε έναν αγώνα!
· Δηλώνουμε συγκλονισμένοι για την αδικία που υπάρχει γύρω μας…
· …για την φτώχεια, για την πείνα…
· …μ’ απλώσαμε ποτέ ένα χέρι βοηθείας σ’ όλους αυτούς που το έχουν ανάγκη;
· Δηλώνουμε, μεγαλόστομα, έτοιμοι ‘ν’ αλλάξουμε τον κόσμο’…
· (…να βοηθήσουμε, έστω, προς την κατεύθυνση αυτή…)
· …μα δεν κοιτάξαμε στιγμή να αλλάξουμε, να διορθώσουμε τον εαυτό μας…
· [Γιατί από τί αποτελείται ο ‘κόσμος’, παρά από πολλούς επιμέρους ‘εαυτούς’;… Πόσο πιο εύκολο θα ήταν αν ο καθένας ασχολείτο πρώτα και κυρίως με τον δικό του εαυτό… Κάποια μέρα θα διαπιστώναμε με έκπληξη (;) πως είχε αλλάξει όλη η κοινωνία μας, χωρίς καν να το καταλάβουμε…]
· “Εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα;”
· “Εγώ θα βγάλω τα κάστανα απ’ την φωτιά;”
· “Τι να κάνω εγώ, όταν το κράτος αδιαφορεί;”…
· Ω! υποκριτική δικαιολόγηση της αδιαφορίας και της απραξίας μας!…
· “Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα λάμψουν τα σκοτάδια;!…”
· Ναι, εγώ είμαι πάλι, λοιπόν!… Αυτός που την προηγούμενη φορά τα έρριχνα όλα στους άλλους! Εγώ, λοιπόν, σου λέω τώρα πως φταίχτης είμαι (και) εγώ…
· [“Εικόνα μου είναι η κοινωνία, και μου μοιάζει”!…]
· (Και) εγώ φταίω, λοιπόν!…
· Εγώ φταίω! Που δεν έσκυψα ποτέ μου να διαβάσω το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα μου ο Θεός και το άφησα να κιτρινίζει σ’ ένα μικρό συρταράκι της ψυχής μου!…
· Εγώ φταίω! Που έδωσα αντιπαροχή το πατρικό μου σπίτι, και στερήθηκα τον κήπο μου, για λίγα χρήματα και… “μια καλύτερη ζωή”!…
· Εγώ φταίω! Που έδωσα αντιπαροχή και την ψυχή μου, για ένα δυαράκι κοινωνικής αναγνώρισης!…
· Εγώ φταίω! Που πούλησα τα πρωτοτόκια μου “αντί πινακίου φακής”!
· Εγώ φταίω! Που ανέχτηκα απ’ τον άλλο το κάθε τι να το μετράει με το χρήμα και δεν τον έστειλα ‘από κει που ήρθε’!… Και συντέλεσα έτσι, και εγώ, στην παγίωση αυτής της κατάστασης!…
· Εγώ φταίω! Που αποχαυνωμένος, αφήνω ανοιχτή την τηλεόραση και χαύω τα σκουπίδια που μου προσφέρονται, κι αυξάνω έτσι το ποσοστό της τηλεθέασης στα μηχανάκια της AGB, παίζοντας το παιχνίδι τους και “ταϊζοντας” αλόγιστα αυτόν τον φαύλο – κύκλο του θεάματος!
· Που ανέχομαι “μια έγχρωμη Τι-Βι και μια ασπρόμαυρη ζωή”!…
· Που έχω πια “γεμάτη τσέπη”, μα… άδεια καρδιά!…
· …“Ζωντανά γιαούρτια”, μα… πεθαμένα όνειρα!…
· Εγώ φταίω! Που αφήνω την ονειροφαντασία να ξεψυχάει!…
· Που βγαίνω το πρωί απ’ το σπίτι μου και δεν χαρίζω ούτε ένα τόσο δα χαμόγελο στον διπλανό μου, για να του δώσει και αυτού την δύναμη να χαμογελάσει και αυτός… μπας και μας χαμογελάσει ποτέ αυτή η πόλη!
· Εγώ φταίω! Που δεν φυτεύω ένα λουλούδι, για ν’ ανθίσει, και να χρωματίσει την γκρίζα μας πόλη!
· Εγώ φταίω! Που δεν ανάβω ένα κερί, που δεν γίνομαι ο ίδιος ένα κερί, μπας και φωτίσει λίγο αυτό το μαύρο το σκοτάδι!…
· Εγώ φταίω! Που αστόχαστα, παρότι δεν αυτοκτονώ, ανέχομαι και να μην ζω!
· Εγώ φταίω!
· [Μα… δεν στο κρύβω… πως έχω ακόμα μέσα μου τέσσερα – πέντε πράγματα, που δεν τα πούλησα! Δεν τα έβαλα υποθήκη! Δεν τα διαπραγματεύομαι καν! Κι αν κάθομαι ακόμα εδώ, ξεκομμένος απ’ το πλήθος, είναι γιατί φρουρώ αυτά τα πέντε πράγματά μου!…]

Υστερόγραφο
· Τ’ ακούς; Μ’ ακούς; Δεν (με) πειράζει! Δεν έχει τόσο σημασία το να ακούσεις την δική μου την φωνή και τα δικά μου λόγια. Μα… Εσένα σ’ ακούς; Στάθηκες ποτέ ν’ αφουγκραστείς τον εαυτό σου; Ν’ ακούσεις της καρδιάς σου την φωνή;

De Profundis: Περί Πολιτισμού (Β')

De profundis…
Μέρος δεύτερον: Περί ‘πολιτισμού’ συνέχεια / Τα ‘καθ’ υμάς’!…

“Σύλλογος ποιοτικής και πολιτιστικής αναβάθμισης”!
“Πολιτισμός”!…
Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;
Μια πινακοθήκη; Μια ‘γκαλερί’; Μια βιβλιοθήκη; Ένα ‘Μέγαρο Μουσικής’;
Αυτό είναι πολιτισμός;
Πολιτισμό λέτε τον αέρα που αναπνέω κάθε μέρα;
Τα καυσαέρια των εργοστασίων;
Πολιτισμό λέτε την δυσοσμία που αναδίδουν τα σκουπίδια…
…της κοινωνίας της ευμάριας και του καταναλωτισμού!;
[Πολιτισμό λέτε την δυσωδία που αναδίδει η ζωή σας;]
Πολιτισμό λέτε τα νοσοκομεία σας; Τα σχολεία σας;
Πολιτισμό λέτε την φύση που πληγώσατε;
Tις πόλεις που δημιουργήσατε;
Πολιτισμό λέτε τους γέρους στα παγκάκια;
…τα νεογέννητα στα σκουπίδια;
…τα παιδιά στα ιδρύματα;
…τους νέους που πεθαίνουν στα παρκάκια;
Είναι πολιτισμός η τηλεόρασή σας;
…και τα σκουπίδια που μας δίνετε μ’ αυτήν;
“Ελα μια μέρα, στην πλατεία Βάθης, ελα να μάθεις τι ζωή περνώ”
Ελα να μάθεις τον πολιτισμό της καθημερινότητας.
Κι όχι των σαλονιών και της καλοπέρασης!
Εκεί, στην πλατεία Βάθης, νομίζεις πως δεν υπάρχει πολιτισμός;
[Ζωντανός ή εν σπέρματι – εν δυνάμει;…]
Εκεί, στην Δραπετσώνα, νομίζεις πως δεν υπάρχει πολιτισμός;
Εκεί “στην Δραπετσώνα που δεν έχουμε πια ζωή”…
…που δεν έχουμε όνειρα!…
Δεν είναι πολιτισμός, στην κρίση σας, το να μπορεί κάποιος να εργάζεται;
Να δημιουργεί!..
Τέχνη για λίγους;
Γιατί να μπορούν να δημιουργούν τέχνη μόνο οι λίγοι;
Μήπως νομίζεις πως τόσοι και τόσοι άλλοι δεν έχουν ιδέες;..
..Οι ‘απόκληροι’ της ζωής…
Νομίζεις πως δεν έχουν ‘πνευματικότητα’;
Είναι που δεν έχουν χρόνο!
Είναι που θέλουν πρώτα να φάνε.
Είναι που πρέπει πρώτα να ζήσουν.
Ο πολιτισμός σας…
Εχει ψυχή ο πολιτισμός σας;
Σας γεμίζει;
Κι αν είναι έτσι, γιατί τα παιδιά σας καταλήγουν στα ναρκωτικά;
Εσείς πιο κενό σας πάτε να καλύψετε στα πάρτυς των οργίων και των ναρκωτικών;
Κι εγώ μπορώ να κάνω τέχνη!
Κι εγώ μπορώ να ζωγραφίσω!
Δεν έχω, όμως, χρώματα!
Δεν έχω πινέλλα!
Ξέρετε…
…δεν έχω ούτε χέρια!
Ξέρετε…
…γι’ αυτό… εγώ ζωγραφίζω στην ψυχή μου!
Κι αυτό τον πολιτισμό μου, εγώ αρνούμαι να τον εκθέσω στα μάτια σας, μέσα στις πινακοθήκες και στις γκαλλερί σας…
Γιατί το βλέμμα σας θα τον λερώσει.
Γιατί όταν δείτε αυτό τον πίνακα της ψυχής μου, ίσως τον λοιδωρίσετε…
Και τα Μέγαρά σας…
…τα μέγαρα της μουσικής σας
…δεν τα θέλω!
Κι εγώ ξέρω να φτειάχνω μουσική!
Κι εγώ πλέκω νότες…
…κι υφαίνω τραγούδια…
…και τα σφυρίζω στους φίλους μου…
Γι’ αυτούς τραγουδάω!..
…γι’ αυτούς που μπορούν να με νοιώσουν!…
…όχι για σας και το χειροκρότημά σας…
Εσείς ίσως μου κρίνετε, τεχνικά, ‘το μέτρο’…
…ίσως μου πείτε πως δεν έχει ομοιοκαταληξία ο στίχος μου…
…πως δεν έχει ειρμό η ποίησή μου…
…ή πώς δεν είναι ‘ώριμη’ ακόμα η φωνή μου για να τραγουδάω!
Δεν σας μπορώ!
Αυτή η προκρούστεια λογική σας περί τέχνης και περί πολιτισμού…
…με αρρωσταίνει!..
Και μην μου πείτε πως είστε ‘ανοιχτοί’ σε νέες ιδέες…
…σε νέους τρόπους έκφρασης..
Ξεχνάτε τι έγινε με το ρεμπέτικο;
Ξεχνάτε ότι κάποτε το μπουζούκι μου το είχατε απαγορευμένο;
(…κι ας το βάζετε, τώρα, με καμάρι, μέσα στα Μέγαρά σας!…)
Θυμάστε πώς αντιδράσατε στην επανάσταση των λουλουδιών;
Το ξέρετε καλά το παιχνίδι!
Όταν δεν μπορείτε κάτι να το καταστείλετε,…
…προσπαθείτε να το ‘καταπιείτε’…
…να το ‘αφομιώσετε’΄…
...να το κάνετε μέρος δικό σας!…
Πολιτισμός δεν σημαίνει αφομοίωση!
Πολιτισμός σημαίνει διαφορετικότητα!
Γι’ αυτό δεν σας χαρίζω τον πολιτισμό μου!
Γι’ αυτό δεν θέλω να χάσω την μοναδικότητά μου, την ιδιαιτερότητά μου!
Σιγά μην ξεκρεμάσω εγώ τους πίνακες απ’ την ψυχή μου!
…κι ύστερα, ίσως, να τους αναπαραγάγω, σε πολλά αντίτυπα…
…να τους εμπορευθώ…
Σιγά μην ξεκρεμάσω εγώ τους πίνακες απ’ την καρδιά μου
…για να τους εκθέσω στα μουσεία σας…
…ή για να τους κρεμάσω στα υπουργεία σας..
…και στα γραφεία σας…
…και στα σαλόνια σας…
…για ν’ ‘αποκτήσουν’ αξία…
…να ‘καταξιωθώ’…
…και να πετύχω, ίσως, μια ‘επιχορήγηση’…
Θέλετε, λέτε, τον πολιτισμό;
…Νοιάζεστε γι’ αυτόν;…
…Τον προωθείτε;!…
Δώστε μου, τότε, χρώματα να ζωγραφίζω…
…στην καρδιά μου!..
Δώστε μου υλικά…
…για να σμιλεύω την ψυχή μου!
Δώστε μου χρόνο!
Θα σας ζητούσα να μου δώσετε κι αξίες…
…μα δεν το κάνω…
Όχι τόσο γιατί αμφιβάλλω αν έχετε άλλες αξίες…
…πέρα απ’ το χρήμα…
…την ‘καταξίωση’…
…και τον εξουσιασμό!
Μα περισσότερο γιατί τις αξίες αυτές…
…κάλλιο μου πρέπει να τις αναζητήσω μόνος μου!

De Profundis: Περί Πολιτισμού (Α')

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε το 1999, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στο Βελιγράδι]



De profundis….
· "Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στο Βελιγράδι έμεινε"!…
· Γι' αυτό και φοράω μονίμως, στο μέρος της καρδιάς, το σύμβολο της αντίδρασης ενός ολόκληρου λαού, τον στόχο.
· Ετσι κι αλλιώς "είμαστε όλοι στόχοι"
· Και, σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε κανένα φόβο: Οι "ανθρωπιστές" δεν χτυπούν παρά μόνο πισώπλατα!…
· [Μιλώ γι' αυτούς που… πετάνε τον ανθρωπισμό τους από τα αεροπλάνα…]
· Πέστε μου: Είναι νοητός ανθρωπισμός χωρίς καρδιά;
· Ισως να είναι, γι' αυτούς που πιστεύουν ότι το μόνο που διακρίνει τους ανθρώπους από τα ζώα είναι η λογική.
· [Αν και αυτή τους … έλειψε, τελευταία!…]
· Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή την "ικανοποίησή" μας ότι διαφέρουμε από τα ζώα.
· [Αν και ούτε αυτή η διαφοροποίηση ήταν εμφανής στα γεγονότα των τελευταίων τριών μηνών…]
· Για μένα πάντα είχε σημασία η διάκριση των ανθρώπων από τους "ανθρώπους".
· [Που, σε κάθε περίπτωση, "υπάνθρωποι" ή "υπεράνθρωποι", είναι απάνθρωποι]
· Ως κριτήριο προκρίνω αυτό της καρδιάς.
· Και άνθρωπο εννοώ αυτόν εκ του άνω + θρώσκω.
· Η, έστω, αυτόν που έχει όψη, πρόσωπο.
· Στο παρελθόν ο εχθρός είχε πρόσωπο. Είχε και "πρόσωπο".
· Και ο πόλεμος είχε "μπέσα", είχε κανόνες.
· Τώρα ο εχθρός δεν τολμά να εμφανισθεί.
· Αρκείται στο να βομβαρδίζει.
· Αλλού με βόμβες και αλλού με παραπληροφόρηση…
· …και ανοησίες!
· Περί "δυτικού πολιτισμού" και "σερβικής βαρβαρότητας"…
· Εγινα κατανοητός, ή να σας μιλήσω και περί πολιτισμού;
· "Ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής".
· Εχει ψυχή ο δικός τους πολιτισμός;
· [Ρώτησαν, λέει, κάποτε τον Γκάντι: "Τι γνώμη έχετε για τον δυτικό πολιτισμό" κι εκείνος απάντησε: "Nομίζω πως θα ήταν μια πάρα πολύ καλή ιδέα"…]
· Μίλησα περί πολιτισμού και θυμήθηκα το "πας μη Ελλην βάρβαρος"…
· Και Ελληνας, βεβαίως, δεν νοείται καθένας που από τύχη συνδέθηκε με τον τόπο αυτό (ίσως μόνο και μόνο γιατί γεννήθηκε εδώ), αλλά αυτός που είναι κοινωνός των ελληνικών αξιών.
· Μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η ελευθερία, η αξιοπρέπεια κ.λπ.
· Αυτές που, μέσα στην χρηματιστηριακή (και όχι μόνο) ευδαιμονία μας, μας θύμισε ο σέρβικος λαός.
· Σας ευχαριστούμε που μας δείξατε τις Θερμοπύλες.
· Τιμή σας που στη ζωή σας τάξατε να τις προασπίζετε!