Φόρος τιμής. Σε πρόσωπα και ιστολόγια. Και σε μια επέτειο (Πάλι και πάλι!)

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί, τρόπον τινά, συνέχεια των εξής αναρτήσεων:

• http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post.html [“Φόρος τιμής” του blog «Eagle»]
• http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/03/seagull-eagle.html [“Αποκλειστικό!... Αποκαλύπτω την ταυτότητα των Seagull και Eagle” του blog «Seagull»]
• http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/10/blog-post_17.html [“Γενέθλια ή Επέτειος” του blog «Seagull»]

και αναρτάται σε… “δια-ιστολογικό δίκτυο” (Eagle – Seagull)

Σας το ’πα κι άλλοτε, σας το ’χω αποκαλύψει:

Τα σύμφωνα της λέξης “seagull”, η ραχοκοκαλιά της, είναι τα αρχικά του ονόματός μου…

Και τα σύμφωνα της λέξης “eagle” [:το όνομα του δεύτερου ιστολογίου μου], η δική της ραχοκοκαλιά, συμβαίνει να είναι τα αρχικά του ονόματος του μακαρίτη του πατέρα μου…

Ο πατέρας μου μ’ έμαθε, παιδί ακόμα, όπως έγραψα κάπου, κάποτε, “να κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και ν’ αναζητώ”… “Οι ιδέες κινούν τον άνθρωπο”, συνήθιζε να λέει. “Οι ιδέες και το πνεύμα”…

[Παρεμπιπτόντως να επισημάνω κάτι, που στην οικογένειά μας έχει ιδιαίτερη σημασία: Μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία σε νοσοκομεία, ο πατέρας μου πέθανε, προ ετών, ανήμερα “του Αγίου Πνεύματος”. Μέρα σημαδιακή!....]

Σύμβολο πνευματικότητας (και δύναμης του πνεύματος –και όχι μόνον) είναι, από αιώνες, ο αετός. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, απ’ τα πολλά που θα μπορούσα, ίσως, ν’ αναφέρω, πως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο συγγραφέας του επονομαζόμενου “πνευματικού ευαγγελίου” (σε αντίθεση με τα άλλα τρία, τα “ιστορικά”), έχει ως σύμβολό του τον αετό…

Διόλου τυχαία, λοιπόν, αλλά συνειδητά και “επί τούτου”, ονόμασα το δεύτερό μου ιστολόγιο “Eagle”. Όχι μόνο και όχι τόσο για να τιμήσω τον πατέρα μου, όσο, κυρίως, για να τιμήσω αυτή του την τάση, που κληρονόμησα απ’ αυτόν, την πνευματικότητα που μου άφησε ως παρακαταθήκη… Γι’ αυτό και, όπως έχω επισημάνει σε παρόμοιες, σαν την παρούσα μου, αναρτήσεις “αναφοράς”, στο παρελθόν, περιεχόμενο αυτού μου του ιστολογίου είναι αυτά που εγώ και η δική μου η γενιά γενικότερα κληρονομήσαμε απ’ τον πατέρα μου και από τους πατεράδες μας, αντίστοιχα, κι εκείνοι, ίσως, απ’ τους δικούς τους…

Φράσεις, σκέψεις, σχόλια, κείμενα κ.λπ., που είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, διαχρονικά, και που συχνά μένουν και κιτρινίζουν και μουχλιάζουν μέσα σε μπαούλα και συρτάρια… Και μόνο με τον καιρό, ανάλογα και με τα βιώματά μας και τις εμπειρίες μας, καταλαβαίνουμε, κάποια στιγμή, την αξία τους…

Όλοι μας, όπως προείπα, θαρρώ, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, μπορεί κάποτε να θεωρήσουμε ή και να θεωρούμε ακόμα, ετούτα που γράφονται εδώ, σ’ αυτό το ιστολόγιο, ως “παρωχημένα”, “παλαιομοδίτικα”, “παράταιρα”, “ξεπερασμένα” και ανάξια λόγου. Και να πιστεύουμε, εγωιστικά και υπερφίαλα, πως τα δικά μας τα “πιστεύω”, οι δικές μας οι σκέψεις, τα δικά μας τα γραπτά, είναι ανώτερα απ’ αυτά και έχουν μεγαλύτερη αξία…

Έτσι κι εγώ, ως νέος αφελής και άμυαλος, έριξα πιότερο το βάρος στο “Seagull” ιστολόγιό μου και έδειξα λιγότερη προσοχή στο “Eagle” μου. Μέχρι που σήμερα, σήμερα που το “Eagle” έχει κι αυτό επέτειο (μια και κλείνει ένα χρόνο στον αέρα…), διαπίστωσα ετούτο: Πως παρότι o “Αετός” έχει μόλις 43 αναρτήσεις (δηλαδή 25 λιγότερες από τον “Γλάρο”) κι έχει ζωή, ως τώρα, ένα περίπου μήνα λιγότερο από εκείνον, έχει… “περισσότερες ώρες πτήσης” από εκείνον! Έχει δεχθεί, με άλλα λόγια, περισσότερες θεάσεις από εκείνον (και μάλιστα με μέσο όρο θέασης – ανάγνωσης αναρτήσεων, ανά επισκέπτη, ιδίως τον τελευταίο μήνα, 3,2 έναντι 1,7 του “Γλάρου”…)

[…Τα είδε ετούτα τα στοιχεία ο “Γλάρος”, διάβασε και τις στατιστικές, όμως… δεν “γλάρωσε”… Ούτε δα “ψάρωσε”!... Κάθε άλλο, μάλιστα. Άλλωστε ο… αετός πατέρας του, του είχε πει, και το ’χει ενστερνισθεί από καιρό κι ο ίδιος, πως δεν είναι κριτήρια της ποιότητας η ποσότητα, ή η αποδοχή του κόσμου και η επισκεψιμότητα… Πάνω στην ώρα, εντελώς επίκαιρα, κι ανήμερα σ’ ετούτη την επέτειο (μα εντελώς τυχαία, ειλικρινά!...), η “Κλέφτρα Κίσσα” ανάρτησε, στη δική της τη φωλιά, μια (ακόμα) ανάρτηση, κλεμένη από καιρό, με τίτλο “Γιατί δεν έχω μετρητή” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog-memoryland-gerasimos.html), γραμμένο απ’ τον “Γεράσιμο - Memoryland”. Και σας θυμίζω πως πριν από λίγο καιρό είχε αναδημοσιεύσει και μία άλλη, κάπως σχετική, ανάρτηση, με τίτλο “Η παγίδα με το τυράκι” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog_17.html), γραμμένη από την “Σοφία Κου”, που θα μπορούσε να λέγεται και… “Σοφή Κου-κουβάγια”….]

…Μια σοφή κουκουβάγια, πάντως, με τη σοφία και την πείρα της, θα πρότεινε, το δίχως άλλο, “και τούτο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι”…

Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να ξαναδώσω προσοχή και σημασία περισσότερη, όπως του αξίζει, και σε αυτό το άλλο ιστολόγιό μου, το “Eagle”, που σήμερα έχει γενέθλια και το είχα παραμελήσει…

[…Και, για να μην ξεχνιόμαστε, θα πρέπει να ξαναρχίσω, με την ευκαιρία, να ρίχνω πάλι, από καιρού εις καιρόν, λίγα ψιχουλάκια και στο “Σπουργιτάκι” μου… (http://spourgitistefanos.blogspot.com/)]

“Γενέθλια” ή “Επέτειος”

Ωφελούν τα μνημόσυνα; Κι αν ναι, ποιους ακριβώς; Τις ψυχές των νεκρών ή αυτές των ζωντανών;…

Μη μου απαντήσετε! [Αν θέλετε, σκεφτείτε το “κατά μόνας”…]. Άλλωστε δεν είναι αυτό το σημερινό μου θέμα. Μου προέκυψε αυθόρμητα (και… αυθαίρετα!...) όταν σκεφτόμουν το θέμα της ημέρας:

Ωφελούν οι επέτειοι; Οι γιορτές; Τα γενέθλια;…

Τι ουσιαστικό νόημα έχει, για παράδειγμα, η επέτειος του Πολυτεχνείου; Της 28^ης Οκτωβρίου; Της 25^ης Μαρτίου; Η επέτειος της 1^ης του Μάη; Γιορτές ή πανηγυράκια; Ουσία ή κενός τύπος; Λόγοι καρδιάς παγωμένα και αποστεωμένα λογύδρια γεμάτα “τσιτάτα”;… Τι νόημα έχουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά; Απλές ευκαιρίες για αργίες, διακοπές και γιορτές; Τι νόημα έχει, πολύ περισσότερο, η προσωπική “πρωτοχρονιά” του καθενός, δηλαδή τα γενέθλιά του; Για εμάς τα… “όταν κάποτε ήμασταν” παιδιά, ήταν καλή ευκαιρία να μαζευτούν οι φίλοι, να παίξουμε, να μας χαρίσουν δώρα οι μεγαλύτεροι. Τώρα, όπως, που… μεγαλώνουμε, είναι καλό κι ωφέλιμο, νομίζω, να αποκτήσουν πια κάποια “ουσία”, κάποιο περιεχόμενο τα γενέθλιά μας… Να γίνονται, κάθε χρονιά, ευκαιρίες για απολογισμό (της χρονιάς που πέρασε), προγραμματισμό (της χρονιάς που ξεκινά), επανακαθορισμό στόχων και προτεραιοτήτων, απόρριψη των “βαριδιών” που ανούσια κουβαλάμε και μας κουράζουν και “ανεφοδιασμό” μας [διότι το μέλλον, όπως μας λέει και ο ποιητής, θα φέρει ξηρασία…]

Σε μια τέτοια φάση, απολογισμού – προγραμματισμού και ανεφοδιασμού, βρίσκομαι κι εγώ σήμερα. Διότι, βλέπετε, σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, γεννήθηκα στον κόσμο της blog-όσφαιρας!... Έχω γενέθλια, λοιπόν!... Ώρα για απολογισμό και αποτίμηση…

Τι ακριβώς θα μπορούσε να είναι ένας τέτοιος απολογισμός; Τι να περιλαμβάνει; Το να γράψω πως ανάρτησα “x” (66 για την ακρίβεια) κείμενα; Είναι πολλά ή λίγα; Κι αν ήταν λίγα, μήπως “ισορροπεί” το γεγονός ότι δεν ήταν δα και ολιγόλογα… μάλλον μακροσκελή (ή και “σχοινοτενή”) θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τα περισσότερα απ’ αυτά. Και πώς αξιολογούνται, άραγε, οι (όποιες!) αναρτήσεις; Από τις λέξεις που αποτελούνται; Ή μήπως παίρνουν αξία από τα σχόλια και τις συζητήσεις που προκαλούν; Μήπως, όμως, δεν είναι αυτό το ασφαλές κριτήριο, αλλά οι αναρτήσεις παίρνουν αξία από την επισκεψιμότητα ενός ιστολογίου; Κατά την εκτίμησή μου, όχι! [Και ευτυχώς, νομίζω, που παρότι –καλώς ή κακώς- υπέκυψα στον πειρασμό να βάλω “μηχανάκι” – μετρητή, ποτέ μου δεν τον έκανα εικόνισμα, ποτέ μου δεν τον προσκύνησα, δεν του έδωσα αξία… (Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να επισημάνω κι ένα σχετικό κείμενο που είχε γράψει, προ καιρού, η άγνωστη φίλη – blogger “Σοφία Κου”, στο ιστολόγιό της “Η ζωή είναι ωραία”, και είχε αναρτήσει με τίτλο “Η παγίδα με το τυράκι”, που μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://anatash.pblogs.gr/2008/07/h-pagida-me-to-tyraki-.html και θα το αναδημοσιεύσω, σήμερα κιόλας, στο άλλο μου ιστολόγιο, την “Κλέφτρα Κίσσα”)]

Και τότε τι; Και τότε πώς; Με τι κριτήριο και πώς αξιολογώ, ίσως με ρωτήσετε, εγώ ο ίδιος το ιστολόγιό μου;

Νομίζω πως κριτήριο και “λυδία λίθος” θα πρέπει να αποτελέσει, εκ των πραγμάτων, ο λόγος που μου προκάλεσε την επιθυμία (ή την ανάγκη) να υπάρξω στον χώρο αυτό. Τον λόγο αυτό τον είχα εξηγήσει ήδη στην δεύτερη ανάρτησή μου, με τίτλο “Ιστολόγιο; Γιατί;” (http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_19.html). Έγραφα τότε:

«[…] Τα τελευταία χρόνια, κάποια από τα κείμενά μου δημοσιεύτηκαν σ’ ένα πολιτιστικό περιοδικό. Φίλοι, γνωστοί ή/και άγνωστοι εκφράστηκαν κολακευτικά. Δεν αξίζει να παινεύομαι γι’ αυτό: Ήταν και άλλοι αναγνώστες, πολλοί περισσότεροι, που δεν εξέφρασαν καμιά άποψη, ούτε θετική ούτε αρνητική. Ίσως να ήταν οι ίδιοι αδιάφοροι, ίσως να ήταν τα κείμενα τελείως αδιάφορα… Γι’ αυτό αποφάσισα να καταφύγω στην blog-όσφαιρα: Διότι είναι δυναμική και (ειδικότερα) διαδραστική. Διότι εδώ καθένας (σας) μπορεί να εκφράσει τις απόψεις του, είτε επώνυμα είτε ανώνυμα, ελεύθερα. Μπορεί να συμφωνήσει ή (ακόμη καλύτερα;!...) να διαφωνήσει. Να προκληθεί διάλογος, συζήτηση (συν+ζήτηση) για το αληθές και το ορθό. Το περιμένω, το ελπίζω, το εύχομαι…»

Τα σχόλια, λοιπόν, ήταν ο σκοπός μου, η επιδίωξή μου. Που ιδίως την περίοδο Δεκεμβρίου 2007 – Ιανουαρίου 2008 φάνηκε να έχουν την επιθυμητή δυναμική. Και ύστερα φυλλορρόησαν… Μέχρι που μετά πια από τις καλοκαιρινές διακοπές (και την αντίστοιχη διακοπή των αναρτήσεών μου), το τοπίο αποκαλύφθηκε τελείως φθινοπωρινό… συχνά χωρίς ούτε ένα φύλλο [διάβαζε: “χωρίς ούτε ένα σχόλιο”…] στα κλαδιά των αναρτήσεών μου… Υπό το πρίσμα αυτό προφανώς θα πρέπει να παραδεχθώ, όσο λυπηρό κι αν είναι αυτό, την αποτυχία της προσπάθειάς μου, πως δηλαδή οι αναρτήσεις μου δεν είναι ικανές να προκαλούν (ή να “προσελκύουν”) κάποια “comments”…

Για λόγους “ιστορικής πληρότητας”, πάντως, θα πρέπει να επισημάνω ότι οι φίλοι κι οι γνωστοί μου που διάβαζαν τις αναρτήσεις μου (ή τις αναδημοσιεύσεις τους στο πολιτιστικό περιοδικό “O Δημοφών”, όπου έγραφα και γράφω εδώ και οχτώ περίπου χρόνια), εξακολουθούσαν να με σχολιάζουν “διά ζώσης” και “κατά πρόσωπο”, συνήθως, όμως, και πάλι επαινετικά, κάτι που βέβαια καθόλου δεν με βοηθά να διορθώσω τόσο τον γραπτό μου λόγο όσο και, ιδίως, το περιεχόμενό του, δηλαδή τον εαυτό μου…

Κι αν έμειναν και μένουν, όμως, έτσι οι αναρτήσεις μου, σαν δένδρα φθινοπωρινά, γυμνά από φύλλα –σχόλια, φαίνεται πως δεν έχουν πάψει να τα επισκέπτονται κάποια πουλιά... Όχι, βέβαια, για να “κουρνιάξουν” (…δεν το επιτρέπουν δα οι συνθήκες…), μα ίσα –ίσα, έστω, για να ξαποστάσουν λίγο… Ελάχιστα απ’ αυτά, κατά πως φαίνεται, ήταν και είναι “διαβατάρικα”, που ήρθαν και κάθισαν για δυο –τρεις αναρτήσεις… κι ύστερα πετάξαν μακριά… κατά τα μέρη του ενδιαφέροντός τους και του προορισμού τους…. Τα περισσότερα, πάντως, ήταν και είναι… από εδώ γύρω… της περιοχής… Και τα ευχαριστώ που επανέρχονται… και με συντροφεύουν…

Δεν υπάρχω γι’ αυτά, όμως, βέβαια! Δεν γράφω γι’ αυτά! Δεν γράφω αυτά που θα ήθελαν, ίσως, να διαβάσουν… Για μένα γράφω. Ανέκαθεν και τώρα. Νυν και (ελπίζω και) στο μέλλον [το “αεί” είναι μεγάλη κουβέντα, γι’ αυτό και την απέφυγα…] Γράφω γιατί το νιώθω. Γιατί θέλω να εκφραστώ. Γιατί υπάρχω και ζω και απ’ αυτό. Και ζω όπως το νιώθω ή όπως το φέρνουν οι συνθήκες, αναλόγως…

…Γι’ αυτό και το ιστολόγιό μου δεν απέκτησε ποτέ “ρυθμό”. Ποτέ μου δεν το θέλησα αυτό, ποτέ μου δεν το επεδίωξα, να γράφω δηλαδή συστηματικά, σε τακτά χρονικά διαστήματα, παρότι θα μπορούσα να το κάνω κι έτσι. Συνήθως γράφω κι αναρτώ ένα κείμενο την κάθε εβδομάδα, και μάλιστα συνήθως Σαββατοκύριακο, που μου το επιτρέπει ο ελεύθερος από την εργασία και τις υποχρεώσεις μου χρόνος. Έχουν υπάρξει, όμως, και περίοδοι, που έγραφα πολύ πιο συχνά, μέρα παρά μέρα, ή ακόμα και (μία φορά νομίζω) δύο αναρτήσεις μέσα σε μία μέρα. Μα έχουν υπάρχουν και περίοδοι “αναδουλειάς” και πλήρους απραξίας μέχρι και πάνω από μήνα. Αυτό συμβαίνει ακόμα περισσότερο με δύο απ’ τα άλλα ιστολόγιά μου, το “Σπουργίτι” και το “Eagle”, ενώ το τέταρτό μου, το… “στερνοπούλι” μου, κλέβει συστηματικά και κάθε μέρα!...

Και μια που αναφέρθηκα στην “Κλέφτρα Κίσσα”, σ’αυτά δηλαδή που κλέβω απ’ τ’ άλλα ιστολόγια που διαβάζω, οφείλω, νομίζω, σ’ ετούτη την επέτειο… έτσι το νιώθω… σ’ ετούτο το επετειακό “λογύδριο” μου, να ευχαριστήσω, για άλλη μια φορά, κάποιους συν-bloggers που μου έκανα και εξακολουθούν να μου κάνουν (και να τους κάνω…) παρέα. Έχω αναφερθεί ξανά σ’ αυτούς, τόσο προσφάτως, όταν, προ μηνός περίπου, έκανα την αναγγελία για το ξεπέταγμα (“απ’ τ’ αυγό”…) και το πρώτο φτερούγισμα της “Κλέφτρας Κίσσας” [http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html], όσο και παλαιότερα, από ετούτο εδώ το ιστολόγιο, και μάλιστα σε μια ανάρτηση αντίστοιχη με την παρούσα, τότε δηλαδή που έκανα, με την είσοδο της χρονιάς που διανύουμε, τον απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς [Είχε τίτλο “Απολογισμός μιας χρονιάς (ή: Το γεώργιον)” και, για όσους θα ήθελαν να τη θυμηθούν, για να μη δυσκολευτούν στο ψάξιμο, μπορούν να την βρουν εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/01/blog-post_04.html]

Λοιπόν… Καλή μου νέα blogo-χρονιά!...

…Κι ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ευχές σας [χμ… κι αναμένω, πάλι, τα σχόλιά σας!... :-)]

Απολογισμός μιας χρονιάς (ή: Το “γεώργιον”)

«Αποχαιρετισμός μιας χρονιάς…
Απολογισμός…
Λογισμός…
Λογαριασμός…
Συλλογισμός…
Αποτίμηση…

…Συλλογίζομαι… τι άξιζε… Τι δείχνει το «ταμείο»… Προχώρησα καθόλου;… Κατάφερα τίποτα;… Τι ήθελα να πράξω και δεν έπραξα;… Τι έπρεπε να πράξω και δεν έπραξα;… Πώς όφειλα να πολιτευτώ, να δράσω, να ενεργώ, να συμπεριφερθώ και δεν εκπλήρωσα στο ακέραιο το χρέος μου αυτό;…

Λογίζομαι… Λογαριάζομαι με τον ίδιο μου τον εαυτό… Αποτιμώ το φετινό μου έργο…
Εξ απόψεως οικονομικής, το εισόδημά μου πιο ισχνό απ’ ό,τι πέρσι… Όταν το ένιωσα, μεσοχρονίς, «μου φάνηκε κάπως», ενοχλήθηκα… Αργά ή γρήγορα το πήρα απόφαση… Το σκέφθηκα… Κι έκανα περικοπές στα τόσα «θέλω» μου… Που δεν ήτανε, τελικά, δικά μου… Μου τα’χε φορτώσει, άθελά μου, η κοινωνία. Οι έμποροι και οι διαφημιστές. Το πνεύμα της εποχής. Της εποχής του καταναλωτισμού. Βαρίδια που με δυσκόλευαν στο διάβα μου… Ξεσκαρτάρισα και πέταξα τα άχρηστα… Περιόρισα τις «ανάγκες» μου… Κι ένιωσα (πιο) πλούσιος… Ποικιλοτρόπως!...

…Ένα χωραφάκι το κυριότερο το βιός μου… Μερικά στρέμματα ψυχής… Δύσκολο που αποφάσισα να ασχοληθώ με το «γεώργιον», μα ήταν η επιλογή μου και δεν βαρυγκωμώ. Αντίθετα μ’ ευχαριστεί…
…Χρόνια πασχίζω να ξεβοτανίσω τα παράσιτα. Το ίδιο έκανα και φέτος… Με πόνεσε η μέση από το σκύψιμο… (…στον εσώτερο εαυτό μου…)
…Μα και το σκάψιμο είναι επίπονο… (το «ένδον σκάπτε»…). Γεμίζουν ρόζους και φουσκάλες που πυορροούν, τα χέρια μου, απ’ την αξίνα…

…Αυτό που, πάντως, κι εγώ παρατηρώ, είναι πως από χρονιά σε χρονιά, το κλίμα αλλάζει δραματικά προς το χειρότερο… (Το «κλίμα της εποχής»… Η κοινωνία της εποχής…). Άλλοτε εισπράττω ξηρασία… Κι άλλοτε πλημμύρες… Πώς θα εξελιχθεί τούτη η κατάσταση, εγώ δεν ξέρω (Ρωτήστε τους ειδικούς… τους μετεωρολόγους, τους «κλιματολόγους»… ρωτήστε τους ψυχολόγους, τους κοινωνιολόγους…) Λυπάμαι γι’ αυτό… (Λυπάμαι που τα δάκρυα και ο ιδρώτας μου δεν μπορούν να βοηθήσουν στο μαλάκωμα της ξηραμένης γης… Λυπάμαι που οι αξίες και οι αρχές μου δεν μπορούν να γίνουν ανάχωμα στις πλημμύρες….) Λυπάμαι και κουράζομαι… (…είναι που περνούν και τα χρόνια… από την πλάτη μου κι απ’ το μυαλό μου… μόνο η καρδιά μου τους αντιστέκεται… κι αυτό μου δίνει δύναμη κι ελπίδα να συνεχίζω…)
…Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να συνεχίζω… Με όποιο κόστος (θα μπορέσω να αντέξω…). Το κάνω για μένα. Το έχω ανάγκη…. Το κάνω και για άλλους λόγους… Ως καθήκον…. (Καθήκον και τρόπος ζωής πλέχτηκαν σφιχτά, με τον καιρό, αδύνατο πια να τα ξεχωρίσω…. Η εκπλήρωση του καθήκοντος είναι πια η χαρά μου… Θυμάμαι αυτό που μου διάβασε, κάποτε, ένα παιδί γραμματιζούμενο, και σφράγισε από τότε τη ζωή μου: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες πως αυτόν τον κόσμο θα τον αλλάξω εγώ. Κι αν δεν αλλάξει, θα φταίω εγώ»!...

…Τα χρόνια πέρασαν. Ο κόσμος, έτσι που τον εννοούσα τότε, όχι μόνο δεν άλλαξε, μα τραβά (κατά πως νιώθω…) «απ’ το κακό στο χειρότερο»… [Μπορεί, πάλι, να φταίει η οπτική μου… Ο «στραβός γιαλός» και το «στραβό αρμένισμα»…] Μα η «ωριμότητα» των χρόνων που διάβηκαν, στο μεταξύ, μου χάρισαν, δώρο – πολύτιμο, την σοφία της συνειδητοποίησης, πως «κόσμος» (μας) νοείται (και) το κοντινό μας περιβάλλον…
…Ξεβοτανίζω, λοιπόν, και τσαπίζω… Κλαδεύω και μπολιάζω… Επίμονα και επίπονα… Το μόνο βιός μου, τον χαρακτήρα μου… Ελπίζοντας κι αγωνιζόμενος για το καλύτερο…
…Κάποιοι παλιοί μου γείτονες ξεπούλησαν αυτό το βιός τους, ή το παρατήσαν χέρσο, και ξενητεύθηκαν…
…Άλλοι θεώρησαν καλό, να καταφύγουν σε σύγχρονες μεθόδους, σε νέες ιδέες, που τους υπέδειξαν οι ειδικοί: «Για πλουσιότερη και καλύτερη παραγωγή», καθώς τους έταξαν, για ευκολότερη ζωή, κατέφυγαν σε… μηχανήματα γεωργικά, μοντέρνα, σε φυτοφάρμακα χημικά και σε λιπάσματα…
…Εγώ, καλώς ή κακώς, ήμουν επιφυλακτικός σε όλα ετούτα (Όχι πως αντιδρώ και αντιστέκομαι σε κάθε «νέο», πως είμαι κανένας «συντηρητικός», μονόχνωτος και γερασμένος πριν την ώρα μου… Απλά δεν μπορώ ν’ αποδεχθώ, άκριτα, πως κάθε τι νέο είναι, εξ ορισμού, και το καλύτερο….). Και, να σας πω, δεν το μετάνιωσα… Κάθε άλλο!... Ήδη κάποιοι άλλοι «ειδικοί», μα και οι ίδιοι οι γείτονές μου, το κατάλαβαν, πως δηλαδή τα φυτοφάρμακα τα χημικά έχουν παρενέργειες, πως επιδρούν (συχνά «μη αναστρέψιμα»…) στην οικολογική αλυσίδα (…της ζωής και της ψυχής, εννοούμε πάντα…) και πως, σε τελική ανάλυση, κανένα λίπασμα δεν μπορεί να δώσει τη νοστιμιά που δίνει στα προϊόντα η φυσική παραδοσιακή η κοπριά…

... Λίγα στρέμματα γης μου αναλογούν… Λίγα στρέμματα ψυχής… Που προσπάθησα να έχουν, μέσα, ποικιλία… Και χόρτα και λαχανικά και δένδρα, μα και λουλούδια…
…Ένα μποστάνι για μένα… για τους φίλους μου… για τους γνωστούς μου… για τους περαστικούς… (Προχθές, μονάχα, συνάντησα δυό άγνωστους… Στον ένα χάρισα ένα χαμόγελο… Στον άλλο ένα λόγο καλό… Απ’ το μποστάνι μου κομμένα και τα δυό…)
…Και δένδρα… Οπωροφόρα. Και από τα άλλα. Για το πράσινο και τη σκιά τους… Τα χαίρομαι κι εγώ… Τα χαίρονται κι οι άνθρωποι… Μα πιότερο, θαρρώ, τα χαίρονται τα πουλιά…
…Το ίδιο και τα λουλούδια μου… Όλοι τα χαίρονται κι αυτά… Μα πιότερο, ίσως, οι μέλισσες κι οι πεταλούδες… (Χθες ήτανε, θαρρώ, που έκοψα ένα κλαδάκι γιασεμί και το χάρισα σ’ ένα κοριτσόπουλο, να το στηρίξει πίσω απ’ τ’ αυτί… έτσι… μόνο και μόνο γιατί κάποτε μου’χε πει «σ’αγαπώ»...)

…Ήταν καλή χρονιά, θαρρώ, κι ετούτη που μας πέρασε… Είχε ο κήπος μου απ’ όλα: Και φρούτα, και λουλούδια… και πουλιά… και πεταλούδες… και περαστικούς….
…Χαλάλι, λοιπόν, κι οι κόποι και οι μόχθοι κι ο ιδρώτας και οι δυσκολίες…»


Αυτά μου είπε, τις προάλλες, ένας αγράμματος – σοφός γεωργός. Τον ρώτησα αν μπορώ να τα δημοσιοποιήσω.

«Να το κάνεις!», μου απάντησε. «Και πες στους φίλους σου τους καρδιακούς, στην Στέλλα, στον Μιχάλη, στον Χρήστο, στην Μαρία, στην Άννα… και σ’ όσους μου έχεις πει και τώρα δεν θυμάμαι τα ονόματά τους, πως είναι όλοι καλεσμένοι, εάν και όποτε το θέλουν, στο περιβόλι μου… Μετά χαράς θα τους ανοίξω την καρδιά μου… Και φρούτα θα τους κόψω κι ό,τι θέλουνε ας πάρουν. Κι αν ίσως λείπω, μη διστάσουν, ας μπουν κι ας κόψουνε ό,τι λουλούδια θέλουν… Μα και οι άλλοι, οι γνωστοί ή άγνωστοι περαστικοί, κι αυτοί που, όπως μου είπες, συνάντησες τελευταία, η Βάσια η Παραφυάδα, η Αναστασία, η Άννα, ο Adonios, η «Εκ των ένδον», ο Ανήσυχος, η Καλλιτέχνιδα του δρόμου (Roadartist),o Syneas και ο Synas, o Δικηγόρος του διαβόλου (Advocatus Diaboli), o Raslowbap- Radicalist, η Φερενίκη, ο Locus Publicus, η Aqua, ο Καιάδας, η Καρπουζένια, ο Μικρός Πρίγκιπας, η Νιόβη, το Xotiko, ο Ασυμβίβαστος κι Αληθινός, ο Πελώριος Ουρανός, το Καλντρερίμι, η Rakunenta, η Φεγγαραγκαλιά κι οι άλλοι («επώνυμοι» κι «ανώνυμοι»)… [..Αλήθεια, γιέ μου, πες μου, κυκλοφορεί ακόμα η «Διάπλασις των Παίδων» -όλα ετούτα τα παράξενα ονόματα μου την θύμισαν…] …όλοι ετούτοι, το λοιπόν, να ξέρουν πως επίσης είναι ευπρόσδεκτοι! Ας απολαύσουν και αυτοί, όποτε θέλουν, τον ίσκιο των δένδρων, το κελάηδημα των πουλιών… το περισσότερο που, απ’ ό,τι ξέρεις, μπορώ να τους προσφέρω…»

Και του χρόνου!...