Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

Επίμετρο στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις


Το… «τι καπνό φουμάρω» λίγο – πολύ το αντιλαμβάνεστε από τις αναρτήσεις μου.
Εάν και όποιος ενδιαφέρεται να μάθει και θέλει να με ρωτήσει «τι τρώς, τι πίνεις… και δεν μας δίνεις», μπορεί, πλέον, να έχει αμέσως και την απάντηση…
Σε συνέχεια των δύο τελευταίων αναρτήσεών μου, που αναφέρονται στα βιβλία που διαβάζουμε, αποφάσισα να παραθέσω τα βιβλία που έχω διαβάσει (ή/και ξαναδιαβάσει) τον τελευταίο περίπου χρόνο. Και καθώς το διάβασμα δεν τελειώνει ποτέ [αυτή την εποχή διαβάζω παράλληλα –όπως το συνηθίζω άλλωστε- τρία βιβλία διαφορετικής δυσκολίας, ανάλογα με τη στιγμή…] η σχετική κατάσταση θα υπάρχει και στο κάτω μέρος του ιστολογίου μου, όπου και –κατά καιρούς- θα ενημερώνεται.
«Καλά διαβάσματα» ή/και «Καλή μελέτη», σε όλους!

  • Bach Bach, Ο γλάρος Ιωνάθαν
  • Eco Umberto, Αναμνήσεις επί χάρτου
  • Launet Eduard, Στο βάθος του εργαστηρίου αριστερά
  • Perkins John, Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου
  • Sepulveda Luis, Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετά
  • Sharma Robin, Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του
  • Steiner George, Δέκα πιθανοί λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης
  • Von Schonburg Alexander, Ξοδέψτε λιγότερα, ζήστε καλύτερα. Η τέχνη να περνάς καλά σε οικονομικά δύσκολες εποχές
  • Αλιέντε Ιζαμπέλ, Η πόλη των θηρίων
  • Αναγνωστοπούλου Μαρία, Απάνω Σκάλα η Μυτιληνιά, η γειτονιά του ονείρου
  • Γιανναράς Χρήστος, Απέναντι στη θρησκεία
  • Γκαλλικο Πωλ, Η αγριόχηνα
  • Γρίβας Κλεάνθης, Αντίσταση στην εποχή του τίποτα
  • Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Η ψιλικατζού
  • Δημουλά Κική, Ποιήματα
  • Κοντοβά Μυρτώ, Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων
  • Κουμάντος Γιώργος, Προβλήματα βιοηθικής
  • Λουντέμης Μενέλαος, Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα
  • Μάρινοφ Λου, Πλάτωνας και όχι Πρόζακ
  • Μπουκάι Χόρχε, Ιστορίες να σκεφτείς
  • Μωραϊτης Δημήτρης, Το ευ ζην σε 300 ρητά
  • Ντε Μποττόν Αλαίν, Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας
  • Ντε Μποττόν Αλαίν, Η τέχνη του ταξιδιού
  • Ντε Μποττόν Αλαίν, Περί του κοινωνικού status
  • Παπαδάκη Αλκυόνη, Η μπόρα
  • Παπαδάκη Αλκυόνη, Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα
  • Παπαδάκη Αλκυόνη, Το ταξίδι που λέγαμε
  • Σακελλαρόπουλος Νίκος, Hellas Special Άφιλτρο
  • Σεριάτος Μάκης, Nothing Impossible
  • Σέτσινγκ Φρανκ, Το σμήνος
  • Τριανταφύλλου Σώτη, Συγχώρεση
  • Τσόμσκι Νοαμ, Αποτυχημένες πολιτείες, η κατάχρηση της εξουσίας και οι εχθροί της δημοκρατίας
  • Φαρασιώτης Διονύσιος, Ο γκουρού, ο νέος και ο γέροντας Παϊσιος
  • Φρόιντ Σίγκμουντ, Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας
  • Χάνλον Μάικλ, Δέκα άλυτα μυστήρια. Ερωτήματα στα οποία η επιστήμη δεν έχει βρει (ακόμα) την απάντηση
  • Χαριτόπουλος Διονύσης, Εγχειρίδιο βλακείας
  • Χριστιανόπουλος Ντίνος, Μικρά ποιήματα
  • Χριστιανόπουλος Ντίνος, Πεζά ποιήματα
  • Χριστογιαννόπουλος Νάσος, Μυθο-περπατήματα

Ξαναγράφοντας και ξαναμιλώντας [“χαλαρή καλοκαιρινή κουβέντα να γίνεται!..”] για βιβλία και για διάβασμα


«Μπαγιάτικο φαγητό (:θέμα). Ξαναζεσταμένο!...» ίσως να σχολιάσουν κάποιοι. Και δικαίως! Μα τι να κάνω που αφενός μεν κάποιοι θέλουν τη τροφή… «μασημένη» κι εύπεπτη, αφετέρου δε μου αρέσει το συγκεκριμένο θέμα; [«Είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε;», που λέει κι ο άλλος… «Είμαι λάτρης των βιβλίων και βιβλιοφάγος… γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;…», που λέω κι εγώ…] Α, και μια παρατήρηση αυτοκριτική: Τόσο η σημερινή, όσο και η προηγούμενη ανάρτησή μου, ήταν ιδιαίτερα «βιαστικές» [«Γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι», όμως…] Τις κατέγραψα και τις ανάρτησα έτσι ακριβώς όπως μου βγήκαν, χωρίς να τις ξαναδιαβάσω καν, χωρίς να προσθέσω… «μπαχαρικά» και χωρίς να τις «γαρνίρω» για να είναι ευπαρουσίαστες. Συγχωρέστε με, αν νομίζετε, γι’ αυτό…


Ξαναγράφοντας και ξαναμιλώντας [“χαλαρή καλοκαιρινή κουβέντα να γίνεται!..”] για βιβλία και για διάβασμα


«….Είμαστε, λέει, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε… Περίπου… Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.»
«Είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε!...»


Εξυπακούεται (ή… υποτίθεται) ότι ως έξυπνοι άνθρωποι, που θέλουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας, για το μέλλον μας, για την πρόοδό μας, για την πνευματική μας καλλιέργεια, έχουμε καταλήξει ή αποδεχθεί, μόνοι μας και εκούσια, κάποιους κανόνες… «υγιεινής διατροφής».
[«Δεν χάφτουμε εμείς ό,τι μας δίνουν»… Ή «δεν μασάμε» γενικώς!... «Δεν τρώμε κουτόχορτο»!... κ.λπ.]

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα βιβλία που παράγονται (:γράφονται και εκδίδονται), αλλά και πωλούνται, είναι περισσότερα από κάθε άλλη εποχή. Τα βιβλιοπωλεία (και όχι μόνο, παρακαλώ!...) έχουν γίνει «super markets βιβλίων» (ή έχουν αποτελέσει τμήμα των super market –και όχι μόνο, επαναλαμβάνω!...).
Διότι ο καθένας, πλέον, είναι εύκολο να εκδώσει ένα βιβλίο. Αυτό, κατ’ αρχάς, είναι, βεβαίως, θετικό. Και κανείς δεν θα μπορούσε, βεβαίως, να ζητήσει, στην εποχή μας, να υπάρχει οποιοσδήποτε (και δη προληπτικός!) έλεγχος στο τι εκδίδεται.
Όμως, ενώ ως καταναλωτές τροφίμων είμαστε, πλέον, αρκετά «ψυλλιασμένοι» και «ψαχνόμαστε» για ό,τι μας πωλούν τα super markets [ελέγχοντας τα διάφορα «Ε» των συσκευασιών, αποφεύγοντας π.χ. τα γιαούρτια με 2% λιπαρά, αλλά όχι αυτά με 0%, γιατί είναι ανθυγιεινά και επικίνδυνα, προσέχοντας τις χρωστικές και τα πρόσθετα κ.λπ.] και στα καταστήματα εστίασης [απαιτώντας να μην είναι, για παράδειγμα, προτηγανισμένες οι πατάτες που μας σερβίρουν, να έχουν τηγανισθεί σε σπορέλαιο και όχι σε… ορυκτέλαιο κ.λπ.] και μάλιστα αναλαμβάνουμε προσωπικά την ευθύνη του ελέγχου του ελέγχου αυτού, παρότι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αγορανομικές, αστιατρικές και άλλες ελεγκτικές υπηρεσίες [λέμε τώρα… εάν και όσο λειτουργούν επαρκώς!...], φοβούμαι πως στο διάβασμα ελάχιστη σημασία δίνουμε…
Αλήθεια, όπως έγραψα ήδη, θα δίναμε στα παιδιά μας να τρώνε, ανεξέλεγκτα, μπισκότα, καραμέλες, τσίχλες, σνακς κ.λπ., μόνο και μόνο διότι χαρακτηρίζονται και προωθούνται ως «παιδικές τροφές»; Τότε γιατί τα αφήνουμε, ανεξέλεγκτα, να διαβάζουν κόμικς ή κάθε είδους «παιδικό» βιβλίο, χωρίς να ενδιαφερόμαστε καν για το περιεχόμενό τους;
Και αν αυτό είναι αυτονόητο για εσάς, εάν δηλαδή συμφωνείτε ως προς αυτό μαζί μου… καλώς ή κακώς το επόμενο ερώτημά μου αφορά όχι μόνο τα παιδικά, αλλά και τα δικά μας, δηλαδή των ενηλίκων, τα αναγνώσματα: Θα τρώγατε, αλήθεια, μονίμως και καθημερινώς σε ένα εστιατόριο γρήγορης εστίασης (κοινώς «φαστφουντάδικο») τύπου “McDonald’s”; Σίγουρα μπορεί να είναι αυτή η εύκολη λύση… «Γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι»… Τάχα! «Το απαιτούν ή το επιβάλλουν οι συνθήκες, ο τρόπος της ζωής μας», θα μου πείτε ίσως, όπως έχω ακούσει, άλλωστε, από πολλούς. Είτε «λόγω κούρασης απ’ την δουλειά και τον φόρτο της καθημερινότητας», είτε διότι [από δικαιολογίες είμαστε, εμείς οι άνθρωποι, εφευρετικότατοι και ανεξάντλητοι…] «το καλοκαίρι απαιτεί κάτι ελαφρό ως ανάγνωσμα» κ.λπ., η εύκολη και διαδεδομένη επιλογή των περισσότερων είναι η λογοτεχνία και δη η πεζογραφία: διήγημα ή μυθιστόρημα. Και μάλιστα συχνά από τα πιο εύκολα και ελαφριά (ακόμα κι αν πρόκειται για δράματα) τύπου όχι πια «Βίπερ» ή «Άρλεκιν» μα επιπέδου σεναρίου για τηλεοπτική σειρά…
Τουλάχιστον να ήταν Ποίηση!...

Και όχι μόνο, βεβαίως… Μα βιβλία, ει δυνατόν, κάθε είδους: Ψυχολογίας, Κοινωνιολογίας, Δοκίμια, Φιλοσοφίας, Επιστημονικά, Ενημερωτικά, Ιστορικά… και άλλα… ένα σωρό είδη και κατηγορίες υπάρχουν!...
Θα επιλέγατε, άραγε, ποτέ, για τη διατροφή σας, μια τροφή, την ίδια πάντα, και μάλιστα «σκέτη»; Θα μπορούσατε να «καταπιείτε» (και μάλιστα σε κάθε σας γεύμα!...) μια σκέτη μπριζόλα, χωρίς τη συνοδεία γαρνιτούρας (πατάτες, για παράδειγμα) ή/και σαλάτας; Ή δεν θα πίνατε μαζί κάτι, ως συνοδευτικό;…
Ο οργανισμός μας [το ξέρετε ήδη προ πολλού, το είπαμε, το γράψαμε…] θέλει, απαραίτητα, όλες τις βιταμίνες και όλα τα μέταλλα και τα ιχνοστοιχεία, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν, αργά ή γρήγορα, επιπτώσεις: «Στομαχικές διαταραχές», και όχι μόνο, βέβαια, μα και γενικότερα προβλήματα υγείας. Αυτό καθ’ όσον αφορά στην φυσική διατροφή μας.
«Διανοητική κατάπτωση και εκφυλισμός», εν προκειμένω, καθ’ όσον αφορά την πνευματική διατροφή μας…
Μα… «για όλα αυτά, τα βασικά, τα σπουδαία, τα απαιτούμενα, ενημερωνόμαστε και παίρνουμε τα αναγκαία “ιχνοστοιχεία” από την τηλεόραση», ίσως μου πουν κάποιοι. Ή και «από την ίδια τη ζωή» ή «από συζητήσεις», ίσως να «μου την πούν» κάποιοι περισσότερο «μαγκίτες» και (τάχα μου!) «ψαγμένοι». Και αν δεν μου κάνετε, βεβαίως, πλάκα, αλλά μιλάτε στ’ αλήθεια σοβαρά, επιτρέψτε μου να επισημάνω πως (κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον…) δεν νοούνται και δεν λογίζονται ως ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι όλες εκείνες οι «τηλε-περσόνες» που στριμώχνονται στα κανάλια (σε όποια «ζώνη»!...), όσο γνωστοί και καταξιωμένοι και αν είναι… […ως «τηλεπερσόνες», βεβαίως, και όχι ως επιστήμονες, ειδικοί ή εμπειρογνώμονες… ή ακόμη «παντογνώστες φωτεινοί», δημοσιογράφοι…]

Γράφοντας, τις προάλλες, για τους κανόνες υγιεινής διατροφής, αναφέρθηκα, μεταξύ άλλων, και στη μεγάλη σημασία της καλής μάσησης… Αν καταπίνουμε, αμάσητα και βιαστικά και άκριτα, ό,τι διαβάζουμε, τότε… αλλοίμονό μας! Θα έχουμε, το δίχως άλλος, προβλήματα είτε στομαχικά, είτε και πάχους… «Διανοητικά…εμφράγματα» και «εγκεφαλικές συμφορήσεις» είναι, επίσης, ιδιαίτερα πιθανές σε τέτοιες περιπτώσεις, αν όχι σε βαθμό βεβαιότητας…

…Υπάρχουν κι άλλοι κίνδυνοι, σαφώς, απ’ το διάβασμα… Να «καβαλήσει κάποιος το καλάμι» και να νομίζει, ο δόλιος, πως οι γνώσεις που απέκτησε, σημαίνουν και «σοφία»… Ή, πάλι, ένα άλλο σύμπτωμα, μια άλλη ασθένεια (μάλλον κατά τι ελαφρύτερη περίπτωση) να θεωρήσει κάποιος, ημιμαθής, πως είναι «παντογνώστης». Αν θα μπορούσε να διαγνωσθεί μια τέτοια προδιάθεση, αναμφίβολα ο «γιατρός» θα συνιστούσε «παντελή αποχή απ’ τα βιβλία»! Διότι, βέβαια, ο ημιμαθής είναι σαφώς χειρότερος του αμαθούς…
‘Έγραψα, μόλις παραπάνω, για «προδιάθεση» και για σχετική «διάγνωση» και… ο νούς μου πέταξε, συνειρμικά, στα τόσο διαδεδομένα, εσχάτως, διατροφικά «τεστ δυσανεξίας». Αναφέρομαι, καθώς ήδη καταλάβατε, στις περιπτώσεις που κάποιοι έχουν πρόβλημα αλλεργίας. Όχι, εν προκειμένω, με κάποιες συγκεκριμένες τροφές, μα με συγκεκριμένα είδη βιβλίων ή συγκεκριμένων συγγραφέων ή συγκεκριμένης θεματολογίας. Και δεν μιλάμε εδώ για την παιδική και παιδιάστικη «αντίδραση» που είχαμε, ενδεχομένως, όλοι μας, σε κάποια (παιδική) «φάση της ζωής μας» και ευτυχώς αργά ή γρήγορα την ξεπεράσαμε με τον καιρό [εγώ προσωπικά, για παράδειγμα, όταν ήμουν μικρός δεν μπορούσα καν να δοκιμάσω μελιτζάνες και γιαούρτι, γιατί «μου έφεραν –πώς αλλιώς να το πώ- αλλεργία»… Τώρα, μεγαλύτερος και (διατροφικά) ωριμότερος πια, τρώω και μ’ αρέσουν και τα δύο… Κι αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να εύχομαι να μεγαλώσει (ή ίσως όχι;…) κι η μικρή Μαφάλντα, για ν’ αρχίσουν να της αρέσουν οι σούπες…] Ούτε αναφέρομαι σε φαινόμενα είτε παλιμπαιδισμού είτε «γεροντικής άνοιας» κάποιων μεγάλων στη στάσητους προς κάποιες... «τροφές».
Αναφέρομαι σε περιπτώσεις ανθρώπων που σου λένε (και το εννοούν, το νιώθουν) πως «δεν μπορώ να διαβάσω Νίκο Καζαντζάκη ή Χρήστο Γιανναρά ή Νίκο Δήμου ή όποιον άλλο» (λιγότερο ή περισσότερο αμφιλεγόμενο) ή, ακόμη, «αυτό που δεν αντέχω να διαβάσω είναι (ας πούμε!) μαρξιστικά ή (στην άλλη άκρη) θεολογικά βιβλία». [«Διαβάζω για Χριστιανισμό και βγάζω σπυράκια» μου είπε ο άλλος…]
Όλοι αυτοί, φοβούμαι και νομίζω πως «θα πρέπει να το ψάξουν, να το κοιτάξουν»… Διότι είναι, άλλωστε, προς όφελός τους, για το καλό τους [Και –σίγουρα!- υπάρχει λύση…] Διότι «κλείνοντας έξω απ’ το μυαλό τους το (κατά τη γνώμη τους) λάθος, κλείνουν, ταυτόχρονα, έξω απ’ αυτό, και την αλήθεια»

Δεν τελειώνουν εδώ, βεβαίως, οι κανόνες…
Ούτε, φυσικά, κι οι παραλληλισμοί. Ανάμεσα στην υλική και στην πνευματική τροφή…

Θα μου επιτρέψετε μερικούς ακόμα;
Συμβουλεύουν, μεταξύ άλλων, οι διατροφολόγοι, να αποφεύγουμε την υπερβολή στην κατανάλωση χυμών, ακόμα και φρεσκοστυμμένων, και να προτιμούμε την κατανάλωση φρούτων. Για λόγους που, βεβαίως, είναι αυτονόητοι… Λοιπόν, ίσως το ισότιμο αντίστοιχο που αφορά στα βιβλία είναι πως μάλλον θα πρέπει να αποφεύγουμε την απλή ανάγνωση αποσπασμάτων από βιβλία, «τσιτάτων» κ.λπ., επιλεγμένων από άλλους… διότι τότε ελοχεύει, και πάλι, ο κίνδυνος της παχυσαρκίας…
«Η υπέρμετρη κατανάλωση κρέατος έχει ως αποτέλεσμα, κατά πως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, και την αύξηση της επιθετικότητας και της βιαιότητας των ανθρώπων», έγραφα επίσης τις προάλλες. Και όλοι γνωρίζουμε, βεβαίως, πως η κατανάλωση μολυσμένων κρεάτων (ή/και κάθε άλλου τροφίμου) έχει επίσης σοβαρές παρενέργειες… Έτσι συμβαίνει, νομίζω, και με τα βιβλία: Η μονομέρεια στην ανάγνωση π.χ. μόνο μαρξιστικών ή μόνο θρησκευτικών κ.λπ. βιβλίων είναι πιθανό να προκαλέσει… «σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια»

…Μπορούν ακόμα να λεχθούν κι άλλα, πολλά και διάφορα…
«Δικό σας!»… όπως έκλεισα και τις προάλλες..

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008

Γράφοντας και μιλώντας [τα φαινόμενα απατούν!] για…βιβλία και για διάβασμα


….Είμαστε, λέει, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε…
…Περίπου…
Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.

Ένας που τρώει ακατάπαυστα, αυτονοήτως θα καταντήσει παχύσαρκος. Κι ας λέει μετά ότι φταίει, τάχα, ο κακός μεταβολισμός του… Αν μάλιστα δεν κινείται, δεν γυμνάζεται κι απλώς «στρώνεται» εμπρός στην τηλεόραση και χαζεύει με τις ώρες… τότε… αργά ή γρήγορα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ειδήσεως στην τηλεόραση, να κερδίσει, έτσι, τα 5-7 λεπτά δημοσιότητας που «δικαιούται» στη ζωή του…
Ένας που δεν προσέχει τους συνδυασμούς των τροφών, την ικανοποιητική πρόσληψη βιταμινών και ιχνοστοιχείων κ.λπ., αργά ή γρήγορα θα έχει προβλήματα υγείας. Καλύτερη απορρόφηση σιδήρου επιτυγχάνεται όταν οι τροφές που τον περιέχουν συνδυάζονται με τροφές που έχουν βιταμίνη C. Αντενδείκνυνται δε οι τροφές που περιέχουν ασβέστιο, π.χ. το γάλα. Η μη κατανάλωση γάλακτος και άλλων γαλακτοκομικών στην παιδική και νεανική ηλικία, ιδίως, θα έχει ως συνέπεια έλλειψη ασβεστίου, τότε αλλά και αργότερα… Η κατανάλωση γάλακτος και όχι γιαουρτιού, όμως, ιδίως σε μέση και μεγάλη ηλικία, μπορεί να έχει για πολλούς ως συνέπεια προβλήματα με το στομάχι του… Η συχνή και «μονοδιάστατη» κατανάλωση κρεάτων, χωρίς να συνδυάζεται με λαχανικά ή/και φρούτα, αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει τουλάχιστον προβλήματα κακή πέψης (και κακή πέψη σημαίνει κακή υγεία…). Πέραν του ότι αυτή η υπέρμετρη κατανάλωση κρέατος θα έχει ως αποτέλεσμα, κατά πως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, και την αύξηση της επιθετικότητας και βιαιότητας των ανθρώπων. Διότι, όπως πλέον έχει αποδειχθεί, η τροφή επηρεάζει και ψυχικά αλλά και διανοητικά. Και φυσικά επηρεάζει, όπως γνωρίζουν ιδίως οι γυναίκες, και την ομορφιά, την ποιότητα της επιδερμίδας κ.λπ.
Εκτός απ’ το περιεχόμενο, την ποιότητα και την ποσότητα της διατροφής, ιδιαίτερη σημασία έχουν κι άλλοι παράγοντες, λένε οι υγιεινολόγοι. Για παράδειγμα: Η ψυχική ηρεμία όταν τρως… Ή, πάλι (κι είναι ιδιαίτερα σημαντικό κι αυτό!) η καλή μάσηση της τροφής: «Καλή μάσηση σημαίνει καλή πέψη» λένε. «Και καλή πέψη σημαίνει καλή υγεία». Αλλά για την καλή μάσηση είναι απαραίτητα τα… καλά δόντια. Που, συνεπώς, οφείλουμε (…δηλαδή είναι προς όφελός μας!) να διατηρούμε υγιή, ακολουθώντας τις σχετικές εντολές – συμβουλές που λάβαμε σε μικρή ηλικία, ως παιδιά. Συχνό βούρτσισμα, λέει, και οδοντικό νήμα και, ίσως, ειδικό υγρό διάλυμα. Και, βεβαίως, «ορθοδοντική αντιμετώπιση» όποτε οι ειδικοί κρίνουν απαραίτητο, με «σιδεράκια» κ.λπ. Γράφοντας αυτά, θυμήθηκα πως όλοι μας, ως βρέφη, ανέκαθεν, και (φυσικά…) τώρα ακόμη τα νήπια, πρωτο-γυμνάζουν τα δοντάκια τους προσπαθώντας να μασήσουν σκληρά αντικείμενα (κάτι που κάνουν, άλλωστε, και τα ζώα, σκύλοι και γάτες κ.λπ., και δη, απ’ ό,τι ξέρω, εφόρου ζωής…). Κι αν «εγκαταλείψεις» τα δόντια σου και την φροντίδα τους, αργά ή γρήγορα θα σε «εγκαταλείψουν» κι αυτά… Και θα καταντήσεις να τρως, όπως οι γέροντες, υδαρείς τροφές, πολτοποιημένες…

Θέμα κι αυτό! «Τι σ’ έπιασε σήμερα;» θα με ρωτήσετε. «Να μιλήσεις και να γράψεις για τη διατροφή, για την υγεία και τα λοιπά»…
Ε, λοιπόν, τα φαινόμενα απατούν! Δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Σήμερα σκέφτηκα και γράφω για τα βιβλία και το διάβασμα!...
[«Από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα»… Και τούμπαλιν!... (Η οποία κανέλα, σημειωτέον, εκτός από το υπέροχο άρωμά της, είναι, λένε, πολύ ωφέλιμη για... χμμμμ… ξεχνάω!...)]

Είμαστε, λοιπόν [για να ξεκινήσουμε από κάπου!], είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε!...

[«Τι; Τώρα θα “ξεκινήσουμε”; Όλα τα προηγούμενα ήταν πρόλογος; Εισαγωγή; Δεν σου ’μαθαν (δεν μου ’μαθαν;!...) μικρό, οι δάσκαλοί σου, στοιχειώδεις κανόνες μιας έκθεσης; Πως είναι ανούσιος και κουραστικός ένας τόσο μακροσκελής πρόλογος;… Και, απ’ την άλλη, εαν ήταν τόσο μακροσκελής ο πρόλογος, πόσο θα πρέπει να είναι το “κυρίως θέμα”;… Θα βραδυάσουμε!....»]

…Ε, λοιπόν, για να μην νυχτώσουμε…
…αλλά και για να μην παραμένουμε «βαθειά νυχτωμένοι»…
…δεν έχω σκοπό να σας κουράσω πολύ ακόμα!
«Θα σας το δώσω εργασία για το σπίτι», όπως μας έλεγαν οι δάσκαλοί μας, όταν ήμασταν παιδιά…
«Δικό σας», όπως λένε, επίσης, οι διάφοροι τραγουδιστές, στις συναυλίες… «Δικό σας!» ή… «Πάμε να το τραγουδήσουμε μαζί!....»
Εγώ απλώς θα σας δώσω τον τόνο…
…και θα σας τραγουδώ, πού και πού, κάποιες σκόρπιες λέξεις ή φράσεις ή σκέψεις…

Είμαστε, που λέτε, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε…
Είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε…
Περίπου… [όπως είπα, ήδη, απ’ την αρχή…]
Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε… χμ… πώς το διαβάζουμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.
…Λοιπόν…
… «δικό σας!»….

…δηλαδή όχι τόσο «δικό σας», όσο, κυρίως, για τα παιδιά σας, αφού εμείς, οι μεγάλοι, καλώς ή κακώς, έχουμε «διαμορφώσει» χαρακτήρα και συνήθειες και συμπεριφορά [και μένουμε συνήθως προσκολλημένοι σ’ αυτά… δύσκολα αλλάζουμε… ακόμα κι αν είναι για το συμφέρον μας…]
Κατ’ αρχάς [αυτό δεν χρειαζόταν να το πω! Το αντιλαμβάνεστε μόνοι!...] στα παιδιά μας δεν δίνουμε ευθύς εξαρχής να φάνε (:να διαβάσουν) τα πάντα! Όπως ακριβώς υπάρχουν τροφές πρώτης ή δεύτερης βρεφικής ηλικίας κ.λπ. κ.λπ.
[Κάτι που, σημειωτέον, ισχύει και γι’ αυτά που βλέπουν στο video, στα DVDs και στην τηλεόραση…]
Εξ άλλου, γονείς εσείς, μητέρες… και χωρίς να σας το έλεγα εγώ… μόνοι σας… δεν ελέγχετε μήπως είναι πολύ ζεστό ή καυτό το φαγητό, πριν το δώσετε να το φάει ο «κανακάρης» σας; Γιατί να μην το εφαρμόζετε αυτό και στα βιβλία;… [και στα θεάματά τους!...]
Κι αργότερα, πάλι, δεν φροντίζετε να τρώνε ισορροπημένα, κάθε είδους τροφή; Και φρούτα και λαχανικά και όσπρια… κι όχι μονάχα κρέας;!...

«Μην τρως σοκολάτα τώρα, θα σου κόψει την όρεξη για το φαγητό» ακούω κάποιες από εσάς… Κι έχετε δίκιο, το δίχως άλλο. Αλλά το εφαρμόζετε και εν προκειμένω;…
«Μην του δίνετε καραμέλες, σας παρακαλώ. Χαλάνε τα δόντια» ακούω κάποιες άλλες (ή είστε οι ίδιες;…) από εσάς.
«Στα κυλικεία και στις καντίνες, ψυχή μου, δεν προσέχουν! Βάζουν ό,τι θέλουν! Άσε δε από καθαριότητα!...» ηχεί ακόμα, στ’ αυτιά μου, η φωνή της μάνας. Κι έχει δίκιο κι αυτή, το δίχως άλλο…
…Ήδη όλοι οι υγιεινολόγοι, οι φορείς, οι ειδικοί, οι καταναλωτικές οργανώσεις, «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου»: «Προσοχή σε τσιπς, σνακς, έτοιμα βιομηχανικά προϊόντα, προτηγανισμένα κ.λπ.» Οι εταιρείες, για να κερδίσουν χρήματα ή/και να κερδίσουν / προσηλυτίσουν πελάτες, χρησιμοποιούν ένα σωρό γλυκαντικά, ενισχυτικά γεύσης, χρωστικές, αρωματικές ουσίες… Για πολλά απ’ αυτά υπάρχουν αποδείξεις πως είναι επικίνδυνα, καρκινογόνα κ.λπ.

Δεν λέω να «απαγορεύσεις» στα παιδιά. Όμως συμβούλεψέ τα, ενημέρωσέ τα, δώσε του τα εφόδια να είναι έξυπνοι και υπεύθυνοι καταναλωτές. Προς όφελος των ιδίων!...

…Α, και για άλλη μια φορά, για να μην ξεχνιόμαστε:
Τα όσα έγραψα, παραπάνω, για τις τροφές και τις διατροφικές συνήθειες κ.λπ. δεν αφορούν, βεβαίως, μόνο τα μικρά παιδιά, αλλά και εμάς τους ίδιους, τους μεγάλους…

«Δικό σας» είπαμε!
«Δικό σας!»…
…Για να σκεφθείτε «τι εννοεί ο ποιητής»
…Ξεχάστε τι εννοώ εγώ. Σημαντικό είναι το τι σκέπτεστε εσείς σχετικά. Άλλωστε αυτή είναι η αξία και η σημασία των «ποιημάτων». Ότι ο καθένας τα ερμηνεύει διαφορετικά…
Θα χαιρόμουν, πάντως, να μου γράφατε τη δική σας ερμηνεία…