Η “Κλέφτρα Κίσσα”, το νέο μου ιστολόγιο, από σήμερα αρχίζει να σας “κλέβει” φανερά!

…Δεν πρόκειται ακριβώς για “γεννητούρια” ενός νέου ιστολογίου. Διότι αυτό προϋπήρχε από καιρό. Όχι μόνο ως ιδέα στο μυαλό μου, αλλά και ως φυσική ύπαρξη που απλά δεν είχε τη δυνατότητα να φτερουγίζει στο… μπλογκοχωριό.
…Από σήμερα αρχίζει να φτερουγίζει ελεύθερα στον ιστοχώρο ένα ακόμα πουλί: Η κίσσα. Και συγκεκριμένα: «Η Κλέφτρα Κίσσα»! [http://kleftrakissa.blogspot.com/]
[Όχι, μην πάει ο νους στο πονηρό, λόγω της εποχής που ζούμε, της εποχής των κάθε είδους κλεπτών και “λαμογιών”, αυτών που αρπάζουν ασύστολα κι αδιάντροπα, συχνά μάλιστα και νομότυπα. Μην το πάμε προς τα εκεί το θέμα… δεν είναι του παρόντος!...]
Η κίσσα, καθώς γνωρίζετε ίσως, έχει αυτή την χαρακτηριστική ιδιότητα, για την οποία και την επέλεξα ως ονομασία του νέου μου ιστολογίου: «Περιφερόμενη, κλέπτει διάφορα απαστράπτοντα μικρά αντικείμενα, υάλινα, μεταλλικά κ.λπ., τα οποία αποκρύπτει εις δυσπρόσιτα μέρη ή και εις την φωλιά της, την οποία διακοσμεί με αυτά».

Εδώ και ένα χρόνο περίπου, αφότου ανακάλυψα τον κόσμο των ιστολογίων, εκτός από το να τροφοδοτώ τρία από αυτά, των οποίων έχω την ευθύνη [τα ήδη γνωστά “Seagull”, “Eagle” και “Σπουργίτι”], που από σήμερα γίνονται τέσσερα [με την προσθήκη της “Κλέφτρας Κίσσας” (http://kleftrakissa.blogspot.com/)], διαβάζω αρκετά απ’ αυτά. Περιστασιακά και κατά καιρούς πρέπει να έχω επισκεφθεί πάνω από διακόσια. Συστηματικά ενημερώνομαι [χάρη στο σπουδαίο εργαλείο που λέγεται “Google Reader”!...] για τις νέες εγγραφές σε περίπου πενήντα απ’ αυτά. Μακάρι να είχα τον χρόνο να ψάχνω συνεχώς και να ανακαλύπτω και άλλα, καθώς είμαι βέβαιος πως υπάρχουν θαυμάσια “τοπία” και θησαυροί που δεν έχω ανακαλύψει…
Κανέναν (κανέναν απολύτως!) απ’ τους ιστολόγους αυτούς δεν γνωρίζω προσωπικά. [Ούτε ένας φίλος ή γνωστός μου απ’ την αληθινή ζωή μου δεν γνωρίζω να έχει ιστολόγιο! Τι παράξενο!...] Τους “γνώρισα” (εάν και όσο μπορεί να γίνει αυτό…) μέσα απ’ τα γραπτά τους. Βρήκα ανοιχτή την πόρτα τους και μπήκα. Απρόσκλητος. Κι ήταν φιλόξενος, πάντα, ο χώρος τους, το σπιτικό τους. Καθένας ό,τι είχε μου προσέφερε απλόχερα: Ζεστό φαϊ, μεζέ ή και απλό ψωμοτύρι. Ή ψωμί κι ελιά. Ανάλογα. Ό,τι του βρισκόταν. Και κρασί. Και γλυκό του κουταλιού, χειροποίητο. Ή, έστω, ένα λουκούμι. Ό,τι υπήρχε πρόχειρο. Και δροσερό νερό, απ’ το πηγάδι της ψυχής τους…
Πολλούς από αυτούς τους άκουσα (:τους διάβασα…) για λίγο κι έφυγα διακριτικά και αλαφροπατώντας, μην τυχόν τους ενοχλήσω. Σε άλλους έδωσα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μου. Με κάποιους πιάσαμε και κουβεντούλα. Κάποιοι δεν είχαν τη διάθεση για φλυαρία… τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή που τους απηύθυνα τον λόγο…
Περνώ και ξαναπερνώ από τα μέρη τους. Όποτε δω το φως αναμμένο και την πόρτα ανοιχτή. Διότι, βλέπεις, κάποιοι έφυγαν από τη γειτονιά για άλλα μέρη και κλειδαμπάρωσαν κι ούτε από τις γρίλιες και τις χαραμάδες δεν μπορείς πια να κρυφοκοιτάξεις… [Εκείνη που θυμάμαι έντονα, για παράδειγμα, ετούτη τη στιγμή, ίσως γιατί ξεκινήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα τα ιστολόγιά μας και συμπορευτήκαμε αρκετά, μέχρι που πριν από κάποιους μήνες αποφάσισε να το κλείσει, ελπίζω όχι οριστικά και αμετάκλητα, είναι η Vassia ή Παραφυάδα. Φίλη ψηφιακή, πού να βρίσκεσαι, άραγε, πού να… παραφύεσαι;…]

Σχεδόν από όλους κάτι πήρα, κάτι μου ’δωσαν!... [Διότι, βέβαια, αν το σκεφθείς, κάθε άνθρωπος μπορεί και έχει κάτι να σου δώσει!...] Τι πήρα; Τι μου χάρισαν; Ό,τι “μου γυάλισε”. Ό,τι μου φάνηκε, τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή που το είδα, πως ήταν πολύτιμο, αξιόλογο ή έστω απλά (απλά;…) αξιομνημόνευτο. Γνωρίζω, βέβαια, πως “ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός”. [Αν και νομίζω πως δεν λάθεψα και πως όλα αυτά που μου έδωσαν και πήρα ήταν χρυσός…] Γνωρίζω, ακόμα, πολύ περισσότερο, πως όλους αυτούς τους μήνες αναμφίβολα διέλαθαν της προσοχής μου, και ίσως έχασα για πάντα (για πάντα;…) ένα σωρό άλλους μικρούς ή μεγάλους θησαυρούς… Ίσως διότι δεν ήταν τόσο φανεροί, ίσως γιατί δεν έλαμπαν, δεν αστραποβολούσαν… Και αναμφίβολα φταίει γι’ αυτό και η διάθεσή μου της στιγμής εκείνης, η ψυχολογική και διανοητική μου κατάσταση όταν διάβαζα ή και η βιασύνη μου, ο χρόνος ο περιορισμένος που είχα στη διάθεσή μου για να εμβαθύνω σε κάποιο κείμενο…

Όλα ετούτα, λοιπόν, τα “μικρά απαστράπτοντα αντικείμενα”, δηλαδή τα κείμενα, που εγώ, η Κλέφτρα Κίσσα, είχα κρύψει, τόσον καιρό, σε μέρη απρόσιτα για όλους σας, από σήμερα θ’ αρχίσω να τα αποθέτω, ένα –ένα, σ’ αυτή την φωλιά μου, με τις ευχαριστίες μου σε όσους μου/μας τα χάρισαν. Κι από όποιους δεν πήρα κάτι, δεν νομίζω πως θα πρέπει να τους ζητήσω συγγνώμη. Διότι ξέρω πως ίσως εγώ να είμαι στην πραγματικότητα ο ζημιωμένος…

Υ.Γ. Η επιλεκτική παράθεση κάποιων αναρτήσεων άλλων ιστολογίων, με αναφορά της πηγής προέλευσης και παραπομπή σε αυτήν, προφανέστατα δεν προσβάλλει τα πνευματικά δικαιώματα των ιστολόγων και αποδεικνύει περίτρανα πως δεν υπάρχει λογο-κλοπή, αλλά μάλλον δια-φήμιση συνιστά, αυτών που κατά τη γνώμη μου αξίζουν να δια-δοθούν, ώστε να συντελέσουν σε πνευματική οικο-δομή αλλά και διά-λογο. Εάν, όμως, κάποιος από τους συντάκτες και δημιουργούς των συγκεκριμένων ιστολογίων έχει διαφορετική άποψη, τον παρακαλώ να με ενημερώσει και θα επανορθώσω αμέσως και εμπράκτως, αφαιρώντας τη συγκεκριμένη ανάρτηση –εγγραφή.

Μήπως… να γράφαμε λιγότερο και να διαβάζουμε περισσότερο;

Μου κάνει καλό να διαβάζω: Με αποτρέπει από το να γράφω!…
Σας κάνει καλό να διαβάζω: Με αποτρέπει από το να γράφω κι έτσι, αντί να διαβάσετε τα δικά μου κείμενα, μπορείτε κάλλιστα (λέμε τώρα!...) να αφιερώσετε το χρόνο σας στο να διαβάσετε κείμενα που πραγματικά αξίζουν…
Αντίστοιχα θα μου έκανε καλό να διαβάζουν περισσότερο οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Τότε, πιστεύω, θα έγραφαν λιγότερο, θα έγραφαν αυτά που πραγματικά θα άξιζαν (και αξίζουν) να γραφτούν, και θα ήταν πολύ πιο εύκολο, πλέον, σε όλους, να επιλέξουμε κείμενα και βιβλία που πραγματικά αξίζουν να διαβαστούν…
Ώρες – ώρες αγανακτώ για τον μεγάλο αριθμό βιβλίων (και δη, ιδίως, λογοτεχνικών) που εκδίδονται και κυκλοφορούν στην ελληνική και διεθνή αγορά. Εύχομαι έναν αυτοπεριορισμό των “συγγραφέων” και “λογοτεχνών” (εμού συμπεριλαμβανομένου!...) [Θα μπορούσα να το επεκτείνω και σε άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες και εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα των διαφόρων μορφών «τέχνης», τάχα, αλλά το θέμα μου θα “άπλωνε” πολύ – δεν είναι του παρόντος!...]
Αναρωτιέμαι: Όλοι αυτοί οι επίδοξοι “λογοτέχνες”, Έλληνες και ξένοι, πριν αρχίσουν να γράφουν, έχουν διαβάσει; Και πόσο;…
Αν δεν γνωρίζω, δεν μπορώ, φυσικά, να κρίνω, να επικρίνω και να κατακρίνω τους άλλους. Δικαιούμαι, όμως, ν’ αναρωτιέμαι, να προβληματίζομαι… Κρίνοντας, προφανώς, και εξ ιδίων. Σας το είπα, άλλωστε, από την αρχή: “Μου κάνει καλό να διαβάζω. Με αποτρέπει από το να γράφω”!...
Πράγματι: Όσο περισσότερο διαβάζω (και δη βιβλία σημαντικά), τόσο περισσότερο νιώθω πως εγώ δεν έχω να πω και να γράψω κάτι που ν’ αξίζει περισσότερο να διαβαστεί σε σχέση μ’ αυτά που διάβασα. Το διάβασμα, η μελέτη, “με βάζουν στη θέση μου”. Αποδεικνύουν ποιος είμαι: Ένας απλός γλάρος είμαι (έστω και “γλάρος τύπου και χαρακτήρα Ιωνάθαν”…) πώς λοιπόν μπορώ να συγκριθώ ή να ανταγωνιστώ τους αετούς; (Γι’ αυτό και μαζί με το ιστολόγιο “seagull”, ένιωσα εξ αρχής την ανάγκη να υπάρχει κι ένα άλλο, το “eagle”…)

…Γράφουμε, γράφουμε, γράφουμε, εμείς οι νεώτεροι, και νιώθουμε καμάρι ή και κομπάζουμε, συχνά, για τα γραπτά μας. Μα αν αφιερώναμε χρόνο περισσότερο στο να διαβάζουμε [“και εκείνο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι”…], θα’ταν, νομίζω, καλύτερα για όλους μας τα πράγματα… Και περισσότερο για μας τους ίδιους! Δεν θα γινόμαστε, ίσως, καταγέλαστοι…
Γιατί μου μοιάζουμε, συχνά, εμείς οι άνθρωποι, ιδιαίτερα γελοίοι, όταν κομπάζουμε πως κατακτήσαμε, λέει, ωσάν σπουδαίοι ορειβάτες κι εξερευνητές κάποιο λοφάκι, την ώρα που άλλοι έχουν υψώσει τη σημαία της πνευματικότητας και της αξίας τους σε πανύψηλα και δυσπρόσιτα βουνά...
Νομίζω, λοιπόν [τουλάχιστον έτσι το νιώθω αυτή τη στιγμή που γράφω…] πως στο μέλλον οφείλω να είμαι πιο φειδωλός, πιο εκλεκτικός, πιο μετρημένος (και ταυτόχρονα πιο ταπεινός) όταν γράφω… Και να φροντίζω να αναφέρομαι περισσότερο σε βιβλία ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει και να σας προτείνω, ενδεχομένως, να αντλήσετε κι εσείς απ’ τη σοφία που περικλείουν…

Νόμος και Ηθική

Τις προάλλες «είχαμε φασαρίες»: Κάποιος μεγαλόσχημος κύριος είχε φερθεί κατά τρόπο ανάρμοστο στους υπόλοιπους και αυτοί τον αποδοκίμασαν, ενώ πολλοί (μάλλον οι περισσότεροι) του έλεγαν να φύγει, του έδειχναν την πόρτα ή/και τον «έσπρωχναν» αγανακτισμένοι προς αυτήν.
Η ανάρμοστη συμπεριφορά του περί ού ο λόγος αφορούσε και εμένα. Συνεπώς κανείς δεν μπορούσε να μου πει “εσένα δεν σου πέφτει λόγος” για το ζήτημα. Και λόγος μου πέφτει, και άποψη έχω… απλά δεν θεώρησα πως ήταν του παρόντος ιστολογίου (που σκοπός του είναι να αναφέρεται σε θέματα με διαχρονική αξία και σημασία, όσο κι αν, ίσως, κάποιες φορές μπορεί να μου ξεφεύγει ο έλεγχος…) και πως, σε τελική ανάλυση, ελάχιστα μπορεί να σας ενδιαφέρει ή να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία η δική μου άποψη, γνώμη και αντίδραση επί του θέματος.
Αυτό που έχει ιδιαίτερη και διαχρονική σημασία, όμως, είναι το παρακάτω: Κάποια στιγμή, ο περί ού ο λόγος κύριος, την ώρα που, κατά τα προλεχθέντα, οι περισσότεροι του έλεγαν «να σηκωθεί να φύγει», έκανε κάτι εξίσου αν όχι και περισσότερο άπρεπο κι ανάρμοστο με ό,τι είχε κάνει (τουλάχιστον κατά τη δική μου αντίληψη): Σήκωσε το πόδι του και μου πάτησε… τον κάλο! Κι όχι μόνο τον δικό μου, μα κι ένα σωρό άλλων! [Βεβαίως, οφείλω να πω, για να είμαστε δίκαιοι, πως πολλοί απ’ αυτούς που τον κάκισαν και που διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτό που έκανε, είτε δεν έχουν –τέτοιο- κάλο και δεν τους τον πάτησε, φυσικά, κανείς, είτε από μέσα τους σκέφθηκαν «καλά τους έκανες», αφού και οι ίδιοι αναμφίβολα το ίδιο θα έκαναν κι αυτοί, διότι αυτό πρεσβεύουν, αυτό τους υπαγορεύει η παιδεία και ο χαρακτήρας τους και έτσι φέρονται συνήθως, ακόμη κι αν δεν το κάνουν φανερά, αλλά το κρύβουν…]

Λοιπόν, όπως ίσως θα καταλάβατε, αυτό που «μου πάτησε τον κάλο» ήταν η περίφημη φράση «Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό»… Διότι όσοι με γνωρίζετε προσωπικά ή από παλιότερα κείμενά μου, θα έχετε αντιληφθεί πως έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία σ’ αυτόν τον… κάλο, σ’ αυτό το θέμα!...
Κι όποιος θίγει αυτό το θέμα «άγαρμπα»… «με κάνει Τούρκο»!...
[Τούρκος από τη μια… Βουλγαρ-άκης από την άλλη… είναι πιθανό να έχουμε έντονο “διπλωματικό επεισόδιο”. Για την ώρα, πάντως, θα περιοριστώ σε μια “αυστηρή διπλωματική νότα”, όπως συνηθίζεται να λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις]:

Όχι, λοιπόν, κύριοι!
[Διότι, βεβαίως, η παραπάνω άποψη δεν είναι μεμονωμένη, αλλά εκφράζει πολλούς και μάλιστα όχι μόνο εκ των κρατούντων (και αυτών που αγωνίζονται να γίνουν κρατούντες…), αλλά και των “υπό” –υπηκόων, υποστηρικτών κ.λπ.-, που είτε φιλοσοφούν είτε “σοφιστούν” (αλήθεια, υπάρχει τέτοια έκφραση, έστω και αδόκιμη, που να αφορά στους σοφιστές;…)]
Νόμος και Ηθική είναι δύο έννοιες τελείως διαφορετικές και είναι τουλάχιστον άσοφο και πάντως επικίνδυνο να τις συγχέουμε. Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να “ανοίξει τον ασκό του Αιόλου” κι ύστερα “θα θερίσουμε θύελλες”…
Κι εμείς οι Έλληνες, ιδίως, λόγω πείρας, ιστορίας, δεινών και παθών, θα έπρεπε να έχουμε τη σοφία να το αντιληφθούμε.
Όποιος έχει την εξουσία και τη δύναμη να νομοθετεί, είναι αυτομάτως, λοιπόν [κατά τη γνώμη τους], δηλαδή μετατρέπεται σε “ηθικό”;
Τα βασανιστήρια του Γκουαντανάμο και οι θανατικές καταδίκες στις ΗΠΑ είναι ηθικές, επειδή επιτρέπονται από τους αμερικανικούς νόμους;
Όλα τα πεπραγμένα της δικτατορίας των συνταγματαρχών, από το 1967 ως το 1974, βαφτίστηκαν στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» και βγήκαν απ’ αυτήν ηθικά, επειδή το πραξικόπημα επικράτησε και άρχισε να παράγει (ηθικούς, παρακαλώ!...) νόμους;
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν ανήθικη επειδή αντιστρατευόταν την κρατούσα νομοθεσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
…Έχω κι άλλα τέτοια παραδείγματα, κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις (με σχεδόν αυτονόητη, πιστεύω, απάντηση), αλλά προφανώς δεν χρειάζεται να συνεχίσω, αφού προφανώς έγινε σαφές τι εννοώ, έτσι δεν είναι;…

Τα θέματα, βεβαίως, του Νόμου και της Ηθικής, αφενός μεν μεμονωμένα, αφετέρου δε συνδυαζόμενα, είναι τεράστια και (σχεδόν) ανεξάντλητα… Νομικοί, Κοινωνιολόγοι, Θεολόγοι και Φιλόσοφοι ασχολούνται επί αιώνες με τα θέματα αυτά. Άλλοι με περισσότερη και άλλοι με λιγότερη επιτυχία. [Κι οφείλουμε, πιστεύω, να σκύψουμε με προσοχή και να διαβάσουμε ό,τι έχουν γράψει ή πει σχετικώς, τουλάχιστον οι διανοητές της Αναγέννησης και οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς και φιλόσοφοι!]
Το σημαντικό είναι να μη διαγράψουμε απ’ το λεξιλόγιό μας, απ’ τις πράξεις μας κι απ’ τη συνείδησή μας, τον όρο “Ηθική”. Ή ακόμα (που μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο…) να μην εξευτελίσουμε την έννοια αυτή, είτε (όπως εν προκειμένω) ταυτίζοντάς την με τον Νόμο, είτε ταυτίζοντάς την με το προσωπικό ίδιον όφελος (:«Ηθικό είναι ό,τι –νομίζω πως- με συμφέρει»...) Διότι τότε είναι σαν να ρίχνουμε “τα Άγια τοις Κυσί”, τα μαργαριτάρια για τροφή των χοίρων…
…Και τότε λίγο θ’ απέχει ο άνθρωπος απ’ την κτηνοποίηση, κι οι κοινωνίες μας από τις ζούγκλες…

Καλοκαίρι τέλος. Καλό φθινόπωρο!

Καλό φθινόπωρο…
…οπότε «φθίνουν οι οπώρες».
Δηλαδή τα φρούτα!
Αμ δε!
Υπάρχουν κάτι «φρούτα» εδώ στην Ελλάδα, που δεν φθίνουν πότέ!...
Δυστυχώς!...
Φρούτα «κάθε εποχής». Δηλαδή «παντός καιρού», που λένε. Με κάθε «κατάσταση»!...
Κι όχι μονάχα φρούτα, βεβαίως!
Το ίδιο ισχύει και με διάφορα ζωύφια, παράσιτα, βακτήρια κ.λπ.
Τι κι αν λένε πως, τάχα, όλα αυτά δεν αντέχουν , μα σκοτώνονται, είτε στο υπερβολικό ψύχος, είτε στην υπερβολική ζέστη; Παραμύθια!... Όλ’ αυτά επιβιώνουν, επίσης, σε κάθε «κατάσταση», με κρύο ή ζέστη, χειμώνα ή καλοκαίρι... Και, αναλόγως (διαλέξτε εσείς την παρομοίωση που σας ταιριάζει…) μολύνουν την πατρίδα μας ή λαθροβιούν εις βάρος της ή απομυζούν απ’ αυτήν ή ό,τι άλλο νομίζετε…
«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» λένε…
Αμ δε!
Η Ελλάδα που εγώ λογίζω για Ελλάδα, φαίνεται να έχει πεθάνει προ πολλού, όσο κι αν εγώ εύχομαι κι ελπίζω πως κάποτε θ’ αναστηθεί, θ’ αναγεννηθεί. Κάποιοι «Ελληναράδες» μόνο ζουν. (Και βασιλεύουν!...) Κι ένα σωρό άλλοι, κατ’ όνομα «Έλληνες», που φαίνεται να έχουν ξεχάσει την ταυτότητά τους και την καταγωγή τους και κοιτούν να επιβιώσουν όπως – όπως, μόνο «για πάρτη τους»!...

Καλό φθινόπωρο έγραψα, μα ήδη θα το καταλάβατε πως το καλοκαίρι «δεν μου έκανε καλό», δεν εξολόθρευσε το… «μικρόβιο» της μουρμούρας μου, όπως θα είχατε, ίσως, ευχηθεί, ούτε με έσωσε από την (έλλογη, πιστεύω) μελαγχολία ή και θλίψη που με χαρακτηρίζει (απότοκο, προφανώς, του ότι δεν παύω να είμαι σε εγρήγορση, να βλέπω γύρω μου, να σκέπτομαι, να διαβάζω, να συλλογίζομαι, να συζητώ, να συνδιαλέγομαι, να αποφεύγω τον ιδιωτικό – ανόητο «διαλογισμό» εξ Ανατολής κ.λπ.)
«Δεν φταίω εγώ», όμως! Ή μάλλον «φταίω!». Κι αναλαμβάνω την ευθύνη μου γι’ αυτό. (Και γι’ αυτά που γράφω…) Ευχόμενος να αναλάβουν και άλλοι την ευθύνη… να αναλάβουμε όλοι μας την ευθύνη που μας αναλογεί για το κατάντημα…

Να τα πάρω με τη σειρά, από την αρχή, με ηρεμία και ψυχραιμία… (Αμφίβολο, διότι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, δεν νομίζω πως πρέπει να μας αφήνει «ήρεμους και ψύχραιμους»…)
Οι «καλοκαιρινές διακοπές» για μένα δεν είναι συνώνυμο αυτού που λένε «τα μπάνια του λαού»… Να πας δηλαδή κάπου αλλού, μεταφέροντας, πάντως, αυτούσιο τον εαυτό σου, με όλες τις κακές συνήθειες, σε περιοχές της υπόλοιπης Ελλάδας που έχουν την τάση να… μοιάσουν με την Αθήνα (σε όλα της τα άσχημα) κι εκεί, είτε να… «απλώσεις την κορμάρα σου» με τις ώρες στην αμμουδιά (ή να χώσεις το κεφάλι σου στο χώμα, όπως η στρουθοκάμηλοι, αδιαφορώντας για όλα όσα εξακολουθούν να συμβαίνουν γύρω, παρά τις καλοκαιρινές διακοπές…) και να ξεροψήσεις τον εγκέφαλό σου, είτε, κατά τη διάρκεια ατέλειωτων νυχτερινών εξόδων, να «πνίγεις το πνεύμα σου στο οινόπνευμα» κάθε είδους και μορφής και ν’ αφήνεσαι να σκέπτεσαι με άλλο κεφάλι… Συγχωρέστε με!
Για μένα, επαναλαμβάνω, δεν είναι αυτό «καλοκαίρι» (Πώς μπορούμε να μιλάμε και να ζούμε «καλοκαίρι», όταν γενικώς έχουμε «τον κακό μας τον καιρό»;…) Καλοκαίρι είναι, κατά τη γνώμη μου (μεταξύ πολλών άλλων που θα παραλείψω γιατί δεν είναι του παρόντος) το να προσπαθείς να αναδείξεις τον «καλό» σου εαυτό, να διαβάσεις βιβλία που θα σου ανοίξουν νέους ορίζοντες σκέψης και προβληματισμού, θα σου δώσουν νέες οπτικές γωνίες θεώρησης των πραγμάτων, θα σε βοηθήσουν να γίνεις καλύτερος, μα και, βεβαίως, να έρθεις σε επαφή με τη φύση σε όλες τις εκφάνσεις και τις ομορφιές της, να έρθεις σε επικοινωνία με φίλους, συγγενείς, γνωστούς κι αγνώστους, να συζητήσεις, να ακούσεις, να αισθανθείς, μα και να νιώσεις τι αισθάνονται οι άλλοι…
Χμμ!... ναι!... ακόμα κι αυτοί που περνούν το καλοκαίρι που «αποδοκιμάζω»…
Λοιπόν, κύριοι Ελληναράδες, χαλάλι σας τι έγινε (δηλαδή… τι κάνατε!) όλο το καλοκαίρι, προσβάλλοντας κατ’ επανάληψη, είτε την ελληνική αισθητική ή την εικόνα και την ελπίδα μας για μια καλύτερη ελληνική πραγματικότητα… λοιπόν, χαλάλι σας το καλοκαίρι!...
Καλό φθινόπωρο!
…Αλλά το νού σας, έτσι;…

Προσθήκη σε ένα Επίμετρο / Αναφορά σε κάποια βιβλία

Η τελευταία μου ανάρτηση, πριν από τις καλοκαιρινές μου διακοπές, ήταν μια καταγραφή των βιβλίων που διάβασα τον τελευταία περίπου χρόνο…
…Σκέφθηκα, λοιπόν, στην πρώτη μου ανάρτηση μετά το καλοκαίρι, να αναφερθώ στα βιβλία που διάβασα κατά τη διάρκειά του:

• Berry Steve, Αλεξάνδρεια – Ο φύλακας της βιβλιοθήκης, εκδ. Platypus
• Salmon Christian, Storytelling – Η μηχανή που κατασκευάζει ιστορίες και χειραγωγεί τα πνεύματα, εκδ. Πολύτροπον
• Shermer Michael, Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
• Άλπερ Μάθιου, Ο Θεός στον εγκέφαλο – Μια επιστημονική ερμηνεία του Θεού και της θρησκευτικότητας, εκδ. Αβγό
• Δημητρίου Σταυρούλα, Η χώρα του κασσίτερου, εκδ. Λιβάνη
• Κακαβάνης Ηρακλής, Ο δαίμων του τυπογραφείου, εκδ. Προσκήνιο
• Μπερι-Ντι Κρίστοφερ & Μόρις Στίβεν, www.dolofonia.com – Τα σκοτεινά μονοπάτια του ηλεκτρονικού εγκλήματος, εκδ. Lector
• Πεπόνης Γιώργος, οι τοίχοι ανήκουν στο πλήθος, εκδ. Το Ποντίκι
• Σεπουλβεδα Λουις – Απαραϊν Μάριο Δελγαδο, Τα χειρότερα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, εκδ. Opera

Επειδή, όμως, θεωρώ ότι η απλή παράθεση τίτλων βιβλίων τίποτα (ή, έστω, ελάχιστα) προσφέρει [και αναγνωρίζω ότι ως προς αυτό έπασχε η προηγούμενη ανάρτησή μου…], επιτρέψτε μου να κάνω μια σύντομη «κριτική» αναφορά:

• Το “Η χώρα του κασσίτερου”, είναι ένα μέτριο, κατά τη γνώμη μου λογοτέχνημα, αλλά αξίζει να αναφερθεί ότι η συγγραφέας είναι μία ελληνίδα δικαστής (εν ενεργεία εφέτης, νομίζω) και αυτό είναι ελπιδοφόρο…
• Το μυθιστόρημα “Αλεξάνδρεια – Ο φύλακας της βιβλιοθήκης”, είχε ενδιαφέρον (και λόγω θεματολογίας) και παρότι ογκώδες (500σελ. περίπου), όπως πάρα πολλά διηγήματα και μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων, διαβάζεται εύκολα (Εγώ το «κατάπια» σε δύο μόλις ημέρες…)
• Αντίθετα το “Τα χειρότερα παραμύθια των αδελφών Γκριμ”, παρότι μικρό, με κούρασε και δεν μου άρεσε, ίσως και εξαιτίας του ότι άλλα έργα του συγκεκριμένου συγγραφέα μου άρεσαν (και, συνεπώς, είχα «απαιτήσεις» και «προσδοκίες»…), ιδίως δε το “Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης”.
• Και μια που είπαμε για “ιστορίες”: Το “Storytelling – Η μηχανή που κατασκευάζει ιστορίες και χειραγωγεί τα πνεύματα” είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που το συνιστώ. Διαβάζοντάς το μπορεί κάποιος να καταλάβει καλύτερα τα της σύγχρονης διαφήμισης, τα του σύγχρονου πολιτικού marketing, καθώς και το πώς προσπαθούν κάποιοι να μας χειραγωγούν (Και αν γνωρίζουμε, μπορούμε, βεβαίως, να αποφύγουμε –ευκολότερα- τη χειραγώγησή μας αυτή!...)
• Ιδιαίτερα ενδιαφέρον βρήκα και το βιβλίο του Άλπερ Μάθιου “Ο Θεός στον εγκέφαλο –Μια επιστημονική ερμηνεία του Θεού και της θρησκευτικότητας”, ανεξαρτήτως του ότι διαφωνώ με διάφορες απόψεις του συγγραφέα, που πιστεύει πως η θρησκευτικότητα και η “ύπαρξη” του Θεού οφείλεται στον εγκέφαλο και στη βιοχημεία του. Παρ’ όλες τις αντιρρήσεις μου, πάντως, χάρηκα ιδιαίτερα τη μελέτη αυτού του βιβλίου (Σε τελική ανάλυση, άλλωστε, αξίζουν τα βιβλία που έχουν να προσφέρουν κάτι νέο, να σε προβληματίσουν, να σε κάνουν να σκεφθείς κ.λπ.) Τόσο που ίσως εν καιρώ να σας παραθέσω και κάποια αποσπάσματά του, προς σχολιασμό και ανταλλαγή απόψεων.
• Το ίδιο θα κάνω, ίσως, και για το βιβλίο “Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα”, που και μόνο ο τίτλος του είναι αρκετά ελκυστικός. Συγγραφέας του είναι ο εκδότης ή διευθυντής του περιοδικού “Sceptic” (του οποίου κυκλοφορούσε και ελληνική έκδοση, αλλά δεν γνωρίζω εάν συνεχίζεται). Υπέθετα ότι ασχολείτο με το θέμα αυτό μόνο γενικά (:Επιστήμη και Ψευδοεπιστήμη), κάτι που πράγματι κάνει με τρόπο ιδιαίτερα πετυχημένο. Πέραν αυτού, όμως, πραγματεύεται (και δίνει αρκετά σχετικά στοιχεία) και με τρία επιμέρους θέματα: α)Τις επαφές με εξωγήινους και τις απαγωγές γήινων από αυτούς, β)Τη σύγκρουση υποστηρικτών της εξελικτικής θεωρίας και δημιουργιστών και γ)Τη διαφωνία περί του εάν υπήρξε ή όχι Ολοκαύτωμα. Ανεξαρτήτως του ότι κάποιοι μπορεί να έχουν διαμορφώσει άποψη επί όλων αυτών των θεμάτων, δεν θα έβλαπτε να διαβάσουν σχετικά (εκτός αν είναι «κολλημένοι» στις απόψεις τους και δεν θέλουν να τις αλλάξουν, οπαδοί της αρχής «ου με πείσεις καν με πείσεις»!...)
• Το “Ο δαίμων του τυπογραφείου”, γραμμένο από έναν διορθωτή κειμένων, είναι προφανές (από τον τίτλο του) σε τι αναφέρεται. Το βρήκα αρκετά έως πολύ ενδιαφέρον
• Αρκετά ενδιαφέρον βρήκα και το φωτογραφικό λεύκωμα “Οι τοίχοι ανήκουν στο πλήθος”, που, όπως γίνεται αντιληπτό, περιλαμβάνει φωτογραφίες συνθημάτων από τοίχους της Αθήνας. Η προσπάθεια δεν είναι πρωτότυπη, βεβαίως (έχει προηγηθεί τουλάχιστον ένα βιβλίο του Δημαρά, νομίζω, και ένα της Κατερίνας Χριστοδούλου), αλλά μου θύμισε και τη δική μου “συλλογή” συνθημάτων (που, βεβαίως, παραμένει ανέκδοτη!...)
• Το βιβλίο “www.dolofonia.com – Τα σκοτεινά μονοπάτια του ηλεκτρονικού εγκλήματος”, είναι αυτονόητο πού αναφέρεται. Πολλές από τις (αληθινές) ιστορίες που περιλαμβάνει είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες. Σίγουρα θα ήταν χρήσιμο να διαβαστούν από άπειρους στο Internet, αλλά και από αμύητους γονείς που θα πρέπει να προστατέψουν τα παιδιά από τους κινδύνους που συνεπάγεται το Internet (και εμείς τους γνωρίζουμε, βεβαίως, έτσι;…)

Αυτή την εποχή διαβάζω, παράλληλα, τα εξής τρία:

• Βεργόπουλος Κώστας, Το μεγάλο ρήγμα – Η αποδόμηση του κόσμου, εκδ. Λιβάνη
• Ρουπ Ρεμπέκα, Τα τέσσερα στοιχεία: Νερό – Αέρας – Φωτιά – Γη, εκδ. Αβγό και
• Πόρτσια Αντόνιο, Φωνές, εκδ. Ίνδικτος [αυτό το διαβάζω, σιγά – σιγά, εδώ και περίπου ένα δίμηνο…]

Αλλά περί αυτών θα σας γράψω εν καιρώ…

Γύρισα και σας περιμένω... από βδομάδα!...

Καλημέρα!
Καλή βδομάδα!
Καλό μήνα!
Καλό φθινόπωρο!

…Μόλις επέστρεψα από τις διακοπές, αλλά… δεν είμαι ακόμα έτοιμος να “αναρτήσω” κάτι στο ιστολόγιό μου. Παρακαλώ περάστε από βδομάδα… Να προλάβω να οργανωθώ!...

:-)

Επίμετρο στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις

Το… «τι καπνό φουμάρω» λίγο – πολύ το αντιλαμβάνεστε από τις αναρτήσεις μου.
Εάν και όποιος ενδιαφέρεται να μάθει και θέλει να με ρωτήσει «τι τρώς, τι πίνεις… και δεν μας δίνεις», μπορεί, πλέον, να έχει αμέσως και την απάντηση…
Σε συνέχεια των δύο τελευταίων αναρτήσεών μου, που αναφέρονται στα βιβλία που διαβάζουμε, αποφάσισα να παραθέσω τα βιβλία που έχω διαβάσει (ή/και ξαναδιαβάσει) τον τελευταίο περίπου χρόνο. Και καθώς το διάβασμα δεν τελειώνει ποτέ [αυτή την εποχή διαβάζω παράλληλα –όπως το συνηθίζω άλλωστε- τρία βιβλία διαφορετικής δυσκολίας, ανάλογα με τη στιγμή…] η σχετική κατάσταση θα υπάρχει και στο κάτω μέρος του ιστολογίου μου, όπου και –κατά καιρούς- θα ενημερώνεται.
«Καλά διαβάσματα» ή/και «Καλή μελέτη», σε όλους!

• Bach Bach, Ο γλάρος Ιωνάθαν
• Eco Umberto, Αναμνήσεις επί χάρτου
• Launet Eduard, Στο βάθος του εργαστηρίου αριστερά
• Perkins John, Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου
• Sepulveda Luis, Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετά
• Sharma Robin, Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari του
• Steiner George, Δέκα πιθανοί λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης
• Von Schonburg Alexander, Ξοδέψτε λιγότερα, ζήστε καλύτερα. Η τέχνη να περνάς καλά σε οικονομικά δύσκολες εποχές
• Αλιέντε Ιζαμπέλ, Η πόλη των θηρίων
• Αναγνωστοπούλου Μαρία, Απάνω Σκάλα η Μυτιληνιά, η γειτονιά του ονείρου
• Γιανναράς Χρήστος, Απέναντι στη θρησκεία
• Γκαλλικο Πωλ, Η αγριόχηνα
• Γρίβας Κλεάνθης, Αντίσταση στην εποχή του τίποτα
• Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Η ψιλικατζού
• Δημουλά Κική, Ποιήματα
• Κοντοβά Μυρτώ, Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων
• Κουμάντος Γιώργος, Προβλήματα βιοηθικής
• Λουντέμης Μενέλαος, Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα
• Μάρινοφ Λου, Πλάτωνας και όχι Πρόζακ
• Μπουκάι Χόρχε, Ιστορίες να σκεφτείς
• Μωραϊτης Δημήτρης, Το ευ ζην σε 300 ρητά
• Ντε Μποττόν Αλαίν, Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας
• Ντε Μποττόν Αλαίν, Η τέχνη του ταξιδιού
• Ντε Μποττόν Αλαίν, Περί του κοινωνικού status
• Παπαδάκη Αλκυόνη, Η μπόρα
• Παπαδάκη Αλκυόνη, Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα
• Παπαδάκη Αλκυόνη, Το ταξίδι που λέγαμε
• Σακελλαρόπουλος Νίκος, Hellas Special Άφιλτρο
• Σεριάτος Μάκης, Nothing Impossible
• Σέτσινγκ Φρανκ, Το σμήνος
• Τριανταφύλλου Σώτη, Συγχώρεση
• Τσόμσκι Νοαμ, Αποτυχημένες πολιτείες, η κατάχρηση της εξουσίας και οι εχθροί της δημοκρατίας
• Φαρασιώτης Διονύσιος, Ο γκουρού, ο νέος και ο γέροντας Παϊσιος
• Φρόιντ Σίγκμουντ, Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας
• Χάνλον Μάικλ, Δέκα άλυτα μυστήρια. Ερωτήματα στα οποία η επιστήμη δεν έχει βρει (ακόμα) την απάντηση
• Χαριτόπουλος Διονύσης, Εγχειρίδιο βλακείας
• Χριστιανόπουλος Ντίνος, Μικρά ποιήματα
• Χριστιανόπουλος Ντίνος, Πεζά ποιήματα
• Χριστογιαννόπουλος Νάσος, Μυθο-περπατήματα

Ξαναγράφοντας και ξαναμιλώντας [“χαλαρή καλοκαιρινή κουβέντα να γίνεται!..”] για βιβλία και για διάβασμα

«Μπαγιάτικο φαγητό (:θέμα). Ξαναζεσταμένο!...» ίσως να σχολιάσουν κάποιοι. Και δικαίως! Μα τι να κάνω που αφενός μεν κάποιοι θέλουν τη τροφή… «μασημένη» κι εύπεπτη, αφετέρου δε μου αρέσει το συγκεκριμένο θέμα; [«Είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε;», που λέει κι ο άλλος… «Είμαι λάτρης των βιβλίων και βιβλιοφάγος… γιατί να το κρύψουμε άλλωστε;…», που λέω κι εγώ…] Α, και μια παρατήρηση αυτοκριτική: Τόσο η σημερινή, όσο και η προηγούμενη ανάρτησή μου, ήταν ιδιαίτερα «βιαστικές» [«Γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι», όμως…] Τις κατέγραψα και τις ανάρτησα έτσι ακριβώς όπως μου βγήκαν, χωρίς να τις ξαναδιαβάσω καν, χωρίς να προσθέσω… «μπαχαρικά» και χωρίς να τις «γαρνίρω» για να είναι ευπαρουσίαστες. Συγχωρέστε με, αν νομίζετε, γι’ αυτό…

Ξαναγράφοντας και ξαναμιλώντας [“χαλαρή καλοκαιρινή κουβέντα να γίνεται!..”] για βιβλία και για διάβασμα

«….Είμαστε, λέει, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε… Περίπου… Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.»
«Είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε!...»

Εξυπακούεται (ή… υποτίθεται) ότι ως έξυπνοι άνθρωποι, που θέλουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας, για το μέλλον μας, για την πρόοδό μας, για την πνευματική μας καλλιέργεια, έχουμε καταλήξει ή αποδεχθεί, μόνοι μας και εκούσια, κάποιους κανόνες… «υγιεινής διατροφής».
[«Δεν χάφτουμε εμείς ό,τι μας δίνουν»… Ή «δεν μασάμε» γενικώς!... «Δεν τρώμε κουτόχορτο»!... κ.λπ.]

Είναι γνωστό σε όλους ότι τα βιβλία που παράγονται (:γράφονται και εκδίδονται), αλλά και πωλούνται, είναι περισσότερα από κάθε άλλη εποχή. Τα βιβλιοπωλεία (και όχι μόνο, παρακαλώ!...) έχουν γίνει «super markets βιβλίων» (ή έχουν αποτελέσει τμήμα των super market –και όχι μόνο, επαναλαμβάνω!...).
Διότι ο καθένας, πλέον, είναι εύκολο να εκδώσει ένα βιβλίο. Αυτό, κατ’ αρχάς, είναι, βεβαίως, θετικό. Και κανείς δεν θα μπορούσε, βεβαίως, να ζητήσει, στην εποχή μας, να υπάρχει οποιοσδήποτε (και δη προληπτικός!) έλεγχος στο τι εκδίδεται.
Όμως, ενώ ως καταναλωτές τροφίμων είμαστε, πλέον, αρκετά «ψυλλιασμένοι» και «ψαχνόμαστε» για ό,τι μας πωλούν τα super markets [ελέγχοντας τα διάφορα «Ε» των συσκευασιών, αποφεύγοντας π.χ. τα γιαούρτια με 2% λιπαρά, αλλά όχι αυτά με 0%, γιατί είναι ανθυγιεινά και επικίνδυνα, προσέχοντας τις χρωστικές και τα πρόσθετα κ.λπ.] και στα καταστήματα εστίασης [απαιτώντας να μην είναι, για παράδειγμα, προτηγανισμένες οι πατάτες που μας σερβίρουν, να έχουν τηγανισθεί σε σπορέλαιο και όχι σε… ορυκτέλαιο κ.λπ.] και μάλιστα αναλαμβάνουμε προσωπικά την ευθύνη του ελέγχου του ελέγχου αυτού, παρότι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αγορανομικές, αστιατρικές και άλλες ελεγκτικές υπηρεσίες [λέμε τώρα… εάν και όσο λειτουργούν επαρκώς!...], φοβούμαι πως στο διάβασμα ελάχιστη σημασία δίνουμε…
Αλήθεια, όπως έγραψα ήδη, θα δίναμε στα παιδιά μας να τρώνε, ανεξέλεγκτα, μπισκότα, καραμέλες, τσίχλες, σνακς κ.λπ., μόνο και μόνο διότι χαρακτηρίζονται και προωθούνται ως «παιδικές τροφές»; Τότε γιατί τα αφήνουμε, ανεξέλεγκτα, να διαβάζουν κόμικς ή κάθε είδους «παιδικό» βιβλίο, χωρίς να ενδιαφερόμαστε καν για το περιεχόμενό τους;
Και αν αυτό είναι αυτονόητο για εσάς, εάν δηλαδή συμφωνείτε ως προς αυτό μαζί μου… καλώς ή κακώς το επόμενο ερώτημά μου αφορά όχι μόνο τα παιδικά, αλλά και τα δικά μας, δηλαδή των ενηλίκων, τα αναγνώσματα: Θα τρώγατε, αλήθεια, μονίμως και καθημερινώς σε ένα εστιατόριο γρήγορης εστίασης (κοινώς «φαστφουντάδικο») τύπου “McDonald’s”; Σίγουρα μπορεί να είναι αυτή η εύκολη λύση… «Γρήγορα ναι, πρόχειρα όχι»… Τάχα! «Το απαιτούν ή το επιβάλλουν οι συνθήκες, ο τρόπος της ζωής μας», θα μου πείτε ίσως, όπως έχω ακούσει, άλλωστε, από πολλούς. Είτε «λόγω κούρασης απ’ την δουλειά και τον φόρτο της καθημερινότητας», είτε διότι [από δικαιολογίες είμαστε, εμείς οι άνθρωποι, εφευρετικότατοι και ανεξάντλητοι…] «το καλοκαίρι απαιτεί κάτι ελαφρό ως ανάγνωσμα» κ.λπ., η εύκολη και διαδεδομένη επιλογή των περισσότερων είναι η λογοτεχνία και δη η πεζογραφία: διήγημα ή μυθιστόρημα. Και μάλιστα συχνά από τα πιο εύκολα και ελαφριά (ακόμα κι αν πρόκειται για δράματα) τύπου όχι πια «Βίπερ» ή «Άρλεκιν» μα επιπέδου σεναρίου για τηλεοπτική σειρά…
Τουλάχιστον να ήταν Ποίηση!...

Και όχι μόνο, βεβαίως… Μα βιβλία, ει δυνατόν, κάθε είδους: Ψυχολογίας, Κοινωνιολογίας, Δοκίμια, Φιλοσοφίας, Επιστημονικά, Ενημερωτικά, Ιστορικά… και άλλα… ένα σωρό είδη και κατηγορίες υπάρχουν!...
Θα επιλέγατε, άραγε, ποτέ, για τη διατροφή σας, μια τροφή, την ίδια πάντα, και μάλιστα «σκέτη»; Θα μπορούσατε να «καταπιείτε» (και μάλιστα σε κάθε σας γεύμα!...) μια σκέτη μπριζόλα, χωρίς τη συνοδεία γαρνιτούρας (πατάτες, για παράδειγμα) ή/και σαλάτας; Ή δεν θα πίνατε μαζί κάτι, ως συνοδευτικό;…
Ο οργανισμός μας [το ξέρετε ήδη προ πολλού, το είπαμε, το γράψαμε…] θέλει, απαραίτητα, όλες τις βιταμίνες και όλα τα μέταλλα και τα ιχνοστοιχεία, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν, αργά ή γρήγορα, επιπτώσεις: «Στομαχικές διαταραχές», και όχι μόνο, βέβαια, μα και γενικότερα προβλήματα υγείας. Αυτό καθ’ όσον αφορά στην φυσική διατροφή μας.
«Διανοητική κατάπτωση και εκφυλισμός», εν προκειμένω, καθ’ όσον αφορά την πνευματική διατροφή μας…
Μα… «για όλα αυτά, τα βασικά, τα σπουδαία, τα απαιτούμενα, ενημερωνόμαστε και παίρνουμε τα αναγκαία “ιχνοστοιχεία” από την τηλεόραση», ίσως μου πουν κάποιοι. Ή και «από την ίδια τη ζωή» ή «από συζητήσεις», ίσως να «μου την πούν» κάποιοι περισσότερο «μαγκίτες» και (τάχα μου!) «ψαγμένοι». Και αν δεν μου κάνετε, βεβαίως, πλάκα, αλλά μιλάτε στ’ αλήθεια σοβαρά, επιτρέψτε μου να επισημάνω πως (κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον…) δεν νοούνται και δεν λογίζονται ως ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι όλες εκείνες οι «τηλε-περσόνες» που στριμώχνονται στα κανάλια (σε όποια «ζώνη»!...), όσο γνωστοί και καταξιωμένοι και αν είναι… […ως «τηλεπερσόνες», βεβαίως, και όχι ως επιστήμονες, ειδικοί ή εμπειρογνώμονες… ή ακόμη «παντογνώστες φωτεινοί», δημοσιογράφοι…]

Γράφοντας, τις προάλλες, για τους κανόνες υγιεινής διατροφής, αναφέρθηκα, μεταξύ άλλων, και στη μεγάλη σημασία της καλής μάσησης… Αν καταπίνουμε, αμάσητα και βιαστικά και άκριτα, ό,τι διαβάζουμε, τότε… αλλοίμονό μας! Θα έχουμε, το δίχως άλλος, προβλήματα είτε στομαχικά, είτε και πάχους… «Διανοητικά…εμφράγματα» και «εγκεφαλικές συμφορήσεις» είναι, επίσης, ιδιαίτερα πιθανές σε τέτοιες περιπτώσεις, αν όχι σε βαθμό βεβαιότητας…

…Υπάρχουν κι άλλοι κίνδυνοι, σαφώς, απ’ το διάβασμα… Να «καβαλήσει κάποιος το καλάμι» και να νομίζει, ο δόλιος, πως οι γνώσεις που απέκτησε, σημαίνουν και «σοφία»… Ή, πάλι, ένα άλλο σύμπτωμα, μια άλλη ασθένεια (μάλλον κατά τι ελαφρύτερη περίπτωση) να θεωρήσει κάποιος, ημιμαθής, πως είναι «παντογνώστης». Αν θα μπορούσε να διαγνωσθεί μια τέτοια προδιάθεση, αναμφίβολα ο «γιατρός» θα συνιστούσε «παντελή αποχή απ’ τα βιβλία»! Διότι, βέβαια, ο ημιμαθής είναι σαφώς χειρότερος του αμαθούς…
‘Έγραψα, μόλις παραπάνω, για «προδιάθεση» και για σχετική «διάγνωση» και… ο νούς μου πέταξε, συνειρμικά, στα τόσο διαδεδομένα, εσχάτως, διατροφικά «τεστ δυσανεξίας». Αναφέρομαι, καθώς ήδη καταλάβατε, στις περιπτώσεις που κάποιοι έχουν πρόβλημα αλλεργίας. Όχι, εν προκειμένω, με κάποιες συγκεκριμένες τροφές, μα με συγκεκριμένα είδη βιβλίων ή συγκεκριμένων συγγραφέων ή συγκεκριμένης θεματολογίας. Και δεν μιλάμε εδώ για την παιδική και παιδιάστικη «αντίδραση» που είχαμε, ενδεχομένως, όλοι μας, σε κάποια (παιδική) «φάση της ζωής μας» και ευτυχώς αργά ή γρήγορα την ξεπεράσαμε με τον καιρό [εγώ προσωπικά, για παράδειγμα, όταν ήμουν μικρός δεν μπορούσα καν να δοκιμάσω μελιτζάνες και γιαούρτι, γιατί «μου έφεραν –πώς αλλιώς να το πώ- αλλεργία»… Τώρα, μεγαλύτερος και (διατροφικά) ωριμότερος πια, τρώω και μ’ αρέσουν και τα δύο… Κι αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να εύχομαι να μεγαλώσει (ή ίσως όχι;…) κι η μικρή Μαφάλντα, για ν’ αρχίσουν να της αρέσουν οι σούπες…] Ούτε αναφέρομαι σε φαινόμενα είτε παλιμπαιδισμού είτε «γεροντικής άνοιας» κάποιων μεγάλων στη στάσητους προς κάποιες... «τροφές».
Αναφέρομαι σε περιπτώσεις ανθρώπων που σου λένε (και το εννοούν, το νιώθουν) πως «δεν μπορώ να διαβάσω Νίκο Καζαντζάκη ή Χρήστο Γιανναρά ή Νίκο Δήμου ή όποιον άλλο» (λιγότερο ή περισσότερο αμφιλεγόμενο) ή, ακόμη, «αυτό που δεν αντέχω να διαβάσω είναι (ας πούμε!) μαρξιστικά ή (στην άλλη άκρη) θεολογικά βιβλία». [«Διαβάζω για Χριστιανισμό και βγάζω σπυράκια» μου είπε ο άλλος…]
Όλοι αυτοί, φοβούμαι και νομίζω πως «θα πρέπει να το ψάξουν, να το κοιτάξουν»… Διότι είναι, άλλωστε, προς όφελός τους, για το καλό τους [Και –σίγουρα!- υπάρχει λύση…] Διότι «κλείνοντας έξω απ’ το μυαλό τους το (κατά τη γνώμη τους) λάθος, κλείνουν, ταυτόχρονα, έξω απ’ αυτό, και την αλήθεια»…

Δεν τελειώνουν εδώ, βεβαίως, οι κανόνες…
Ούτε, φυσικά, κι οι παραλληλισμοί. Ανάμεσα στην υλική και στην πνευματική τροφή…

Θα μου επιτρέψετε μερικούς ακόμα;
Συμβουλεύουν, μεταξύ άλλων, οι διατροφολόγοι, να αποφεύγουμε την υπερβολή στην κατανάλωση χυμών, ακόμα και φρεσκοστυμμένων, και να προτιμούμε την κατανάλωση φρούτων. Για λόγους που, βεβαίως, είναι αυτονόητοι… Λοιπόν, ίσως το ισότιμο αντίστοιχο που αφορά στα βιβλία είναι πως μάλλον θα πρέπει να αποφεύγουμε την απλή ανάγνωση αποσπασμάτων από βιβλία, «τσιτάτων» κ.λπ., επιλεγμένων από άλλους… διότι τότε ελοχεύει, και πάλι, ο κίνδυνος της παχυσαρκίας…
«Η υπέρμετρη κατανάλωση κρέατος έχει ως αποτέλεσμα, κατά πως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, και την αύξηση της επιθετικότητας και της βιαιότητας των ανθρώπων», έγραφα επίσης τις προάλλες. Και όλοι γνωρίζουμε, βεβαίως, πως η κατανάλωση μολυσμένων κρεάτων (ή/και κάθε άλλου τροφίμου) έχει επίσης σοβαρές παρενέργειες… Έτσι συμβαίνει, νομίζω, και με τα βιβλία: Η μονομέρεια στην ανάγνωση π.χ. μόνο μαρξιστικών ή μόνο θρησκευτικών κ.λπ. βιβλίων είναι πιθανό να προκαλέσει… «σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια»…

…Μπορούν ακόμα να λεχθούν κι άλλα, πολλά και διάφορα…
… «Δικό σας!»… όπως έκλεισα και τις προάλλες..

Γράφοντας και μιλώντας [τα φαινόμενα απατούν!] για…βιβλία και για διάβασμα

….Είμαστε, λέει, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε…
…Περίπου…
Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.

Ένας που τρώει ακατάπαυστα, αυτονοήτως θα καταντήσει παχύσαρκος. Κι ας λέει μετά ότι φταίει, τάχα, ο κακός μεταβολισμός του… Αν μάλιστα δεν κινείται, δεν γυμνάζεται κι απλώς «στρώνεται» εμπρός στην τηλεόραση και χαζεύει με τις ώρες… τότε… αργά ή γρήγορα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ειδήσεως στην τηλεόραση, να κερδίσει, έτσι, τα 5-7 λεπτά δημοσιότητας που «δικαιούται» στη ζωή του…
Ένας που δεν προσέχει τους συνδυασμούς των τροφών, την ικανοποιητική πρόσληψη βιταμινών και ιχνοστοιχείων κ.λπ., αργά ή γρήγορα θα έχει προβλήματα υγείας. Καλύτερη απορρόφηση σιδήρου επιτυγχάνεται όταν οι τροφές που τον περιέχουν συνδυάζονται με τροφές που έχουν βιταμίνη C. Αντενδείκνυνται δε οι τροφές που περιέχουν ασβέστιο, π.χ. το γάλα. Η μη κατανάλωση γάλακτος και άλλων γαλακτοκομικών στην παιδική και νεανική ηλικία, ιδίως, θα έχει ως συνέπεια έλλειψη ασβεστίου, τότε αλλά και αργότερα… Η κατανάλωση γάλακτος και όχι γιαουρτιού, όμως, ιδίως σε μέση και μεγάλη ηλικία, μπορεί να έχει για πολλούς ως συνέπεια προβλήματα με το στομάχι του… Η συχνή και «μονοδιάστατη» κατανάλωση κρεάτων, χωρίς να συνδυάζεται με λαχανικά ή/και φρούτα, αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει τουλάχιστον προβλήματα κακή πέψης (και κακή πέψη σημαίνει κακή υγεία…). Πέραν του ότι αυτή η υπέρμετρη κατανάλωση κρέατος θα έχει ως αποτέλεσμα, κατά πως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, και την αύξηση της επιθετικότητας και βιαιότητας των ανθρώπων. Διότι, όπως πλέον έχει αποδειχθεί, η τροφή επηρεάζει και ψυχικά αλλά και διανοητικά. Και φυσικά επηρεάζει, όπως γνωρίζουν ιδίως οι γυναίκες, και την ομορφιά, την ποιότητα της επιδερμίδας κ.λπ.
Εκτός απ’ το περιεχόμενο, την ποιότητα και την ποσότητα της διατροφής, ιδιαίτερη σημασία έχουν κι άλλοι παράγοντες, λένε οι υγιεινολόγοι. Για παράδειγμα: Η ψυχική ηρεμία όταν τρως… Ή, πάλι (κι είναι ιδιαίτερα σημαντικό κι αυτό!) η καλή μάσηση της τροφής: «Καλή μάσηση σημαίνει καλή πέψη» λένε. «Και καλή πέψη σημαίνει καλή υγεία». Αλλά για την καλή μάσηση είναι απαραίτητα τα… καλά δόντια. Που, συνεπώς, οφείλουμε (…δηλαδή είναι προς όφελός μας!) να διατηρούμε υγιή, ακολουθώντας τις σχετικές εντολές – συμβουλές που λάβαμε σε μικρή ηλικία, ως παιδιά. Συχνό βούρτσισμα, λέει, και οδοντικό νήμα και, ίσως, ειδικό υγρό διάλυμα. Και, βεβαίως, «ορθοδοντική αντιμετώπιση» όποτε οι ειδικοί κρίνουν απαραίτητο, με «σιδεράκια» κ.λπ. Γράφοντας αυτά, θυμήθηκα πως όλοι μας, ως βρέφη, ανέκαθεν, και (φυσικά…) τώρα ακόμη τα νήπια, πρωτο-γυμνάζουν τα δοντάκια τους προσπαθώντας να μασήσουν σκληρά αντικείμενα (κάτι που κάνουν, άλλωστε, και τα ζώα, σκύλοι και γάτες κ.λπ., και δη, απ’ ό,τι ξέρω, εφόρου ζωής…). Κι αν «εγκαταλείψεις» τα δόντια σου και την φροντίδα τους, αργά ή γρήγορα θα σε «εγκαταλείψουν» κι αυτά… Και θα καταντήσεις να τρως, όπως οι γέροντες, υδαρείς τροφές, πολτοποιημένες…

Θέμα κι αυτό! «Τι σ’ έπιασε σήμερα;» θα με ρωτήσετε. «Να μιλήσεις και να γράψεις για τη διατροφή, για την υγεία και τα λοιπά»…
Ε, λοιπόν, τα φαινόμενα απατούν! Δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Σήμερα σκέφτηκα και γράφω για τα βιβλία και το διάβασμα!...
[«Από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα»… Και τούμπαλιν!... (Η οποία κανέλα, σημειωτέον, εκτός από το υπέροχο άρωμά της, είναι, λένε, πολύ ωφέλιμη για... χμμμμ… ξεχνάω!...)]

Είμαστε, λοιπόν [για να ξεκινήσουμε από κάπου!], είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε!...

[«Τι; Τώρα θα “ξεκινήσουμε”; Όλα τα προηγούμενα ήταν πρόλογος; Εισαγωγή; Δεν σου ’μαθαν (δεν μου ’μαθαν;!...) μικρό, οι δάσκαλοί σου, στοιχειώδεις κανόνες μιας έκθεσης; Πως είναι ανούσιος και κουραστικός ένας τόσο μακροσκελής πρόλογος;… Και, απ’ την άλλη, εαν ήταν τόσο μακροσκελής ο πρόλογος, πόσο θα πρέπει να είναι το “κυρίως θέμα”;… Θα βραδυάσουμε!....»]

…Ε, λοιπόν, για να μην νυχτώσουμε…
…αλλά και για να μην παραμένουμε «βαθειά νυχτωμένοι»…
…δεν έχω σκοπό να σας κουράσω πολύ ακόμα!
«Θα σας το δώσω εργασία για το σπίτι», όπως μας έλεγαν οι δάσκαλοί μας, όταν ήμασταν παιδιά…
«Δικό σας», όπως λένε, επίσης, οι διάφοροι τραγουδιστές, στις συναυλίες… «Δικό σας!» ή… «Πάμε να το τραγουδήσουμε μαζί!....»
Εγώ απλώς θα σας δώσω τον τόνο…
…και θα σας τραγουδώ, πού και πού, κάποιες σκόρπιες λέξεις ή φράσεις ή σκέψεις…

Είμαστε, που λέτε, ό,τι τρώμε, ό,τι καταναλώνουμε…
Είμαστε και γινόμαστε, ψυχοπνευματικά και διανοητικά, ό,τι διαβάζουμε…
Περίπου… [όπως είπα, ήδη, απ’ την αρχή…]
Διότι, κατ’ ακρίβεια, έχει σημασία και πώς το τρώμε… χμ… πώς το διαβάζουμε, οι λοιπές συνήθειές μας, οι συνδυασμοί κ.λπ.
…Λοιπόν…
… «δικό σας!»….

…δηλαδή όχι τόσο «δικό σας», όσο, κυρίως, για τα παιδιά σας, αφού εμείς, οι μεγάλοι, καλώς ή κακώς, έχουμε «διαμορφώσει» χαρακτήρα και συνήθειες και συμπεριφορά [και μένουμε συνήθως προσκολλημένοι σ’ αυτά… δύσκολα αλλάζουμε… ακόμα κι αν είναι για το συμφέρον μας…]
Κατ’ αρχάς [αυτό δεν χρειαζόταν να το πω! Το αντιλαμβάνεστε μόνοι!...] στα παιδιά μας δεν δίνουμε ευθύς εξαρχής να φάνε (:να διαβάσουν) τα πάντα! Όπως ακριβώς υπάρχουν τροφές πρώτης ή δεύτερης βρεφικής ηλικίας κ.λπ. κ.λπ.
[Κάτι που, σημειωτέον, ισχύει και γι’ αυτά που βλέπουν στο video, στα DVDs και στην τηλεόραση…]
Εξ άλλου, γονείς εσείς, μητέρες… και χωρίς να σας το έλεγα εγώ… μόνοι σας… δεν ελέγχετε μήπως είναι πολύ ζεστό ή καυτό το φαγητό, πριν το δώσετε να το φάει ο «κανακάρης» σας; Γιατί να μην το εφαρμόζετε αυτό και στα βιβλία;… [και στα θεάματά τους!...]
Κι αργότερα, πάλι, δεν φροντίζετε να τρώνε ισορροπημένα, κάθε είδους τροφή; Και φρούτα και λαχανικά και όσπρια… κι όχι μονάχα κρέας;!...

«Μην τρως σοκολάτα τώρα, θα σου κόψει την όρεξη για το φαγητό» ακούω κάποιες από εσάς… Κι έχετε δίκιο, το δίχως άλλο. Αλλά το εφαρμόζετε και εν προκειμένω;…
«Μην του δίνετε καραμέλες, σας παρακαλώ. Χαλάνε τα δόντια» ακούω κάποιες άλλες (ή είστε οι ίδιες;…) από εσάς.
«Στα κυλικεία και στις καντίνες, ψυχή μου, δεν προσέχουν! Βάζουν ό,τι θέλουν! Άσε δε από καθαριότητα!...» ηχεί ακόμα, στ’ αυτιά μου, η φωνή της μάνας. Κι έχει δίκιο κι αυτή, το δίχως άλλο…
…Ήδη όλοι οι υγιεινολόγοι, οι φορείς, οι ειδικοί, οι καταναλωτικές οργανώσεις, «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου»: «Προσοχή σε τσιπς, σνακς, έτοιμα βιομηχανικά προϊόντα, προτηγανισμένα κ.λπ.» Οι εταιρείες, για να κερδίσουν χρήματα ή/και να κερδίσουν / προσηλυτίσουν πελάτες, χρησιμοποιούν ένα σωρό γλυκαντικά, ενισχυτικά γεύσης, χρωστικές, αρωματικές ουσίες… Για πολλά απ’ αυτά υπάρχουν αποδείξεις πως είναι επικίνδυνα, καρκινογόνα κ.λπ.

Δεν λέω να «απαγορεύσεις» στα παιδιά. Όμως συμβούλεψέ τα, ενημέρωσέ τα, δώσε του τα εφόδια να είναι έξυπνοι και υπεύθυνοι καταναλωτές. Προς όφελος των ιδίων!...

…Α, και για άλλη μια φορά, για να μην ξεχνιόμαστε:
Τα όσα έγραψα, παραπάνω, για τις τροφές και τις διατροφικές συνήθειες κ.λπ. δεν αφορούν, βεβαίως, μόνο τα μικρά παιδιά, αλλά και εμάς τους ίδιους, τους μεγάλους…

«Δικό σας» είπαμε!
«Δικό σας!»…
…Για να σκεφθείτε «τι εννοεί ο ποιητής»…
…Ξεχάστε τι εννοώ εγώ. Σημαντικό είναι το τι σκέπτεστε εσείς σχετικά. Άλλωστε αυτή είναι η αξία και η σημασία των «ποιημάτων». Ότι ο καθένας τα ερμηνεύει διαφορετικά…
Θα χαιρόμουν, πάντως, να μου γράφατε τη δική σας ερμηνεία…

Περί Πολιτικής και πολιτικών, στην Ελλάδα. Και περί κομμάτων

… «Εξόριστε ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε τι βλέπεις»…
…στον αιώνα μας…
Βλέπω ανθρώπους που νοιάζονται για το καλύτερο, να φροντίζουν μόνο για τα του οίκου τους…
…Στους χειρότερους εφιάλτες μου…
…που αργά ή γρήγορα μπορεί να γίνουν και δικοί τους εφιάλτες…
Διότι, επίτρεψέ μου να στο πω, κοιμούνται!
Ήσυχα και μακάρια!... […κι όταν ξυπνήσουν μπορεί να είναι αργά…]
…Θεωρώντας, οι ανόητοι, πως κάνουν το καλύτερο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
«Νοιάζονται για την πάρτη τους» θα έλεγα…
Ίσως να τους αδικώ μ’ ετούτη την υπερβολή. Νοιάζονται για μια καλύτερη κοινωνία, προσπαθώντας ν’ αλλάξουν προς το καλύτερο αυτό που τους δόθηκε, αυτό που τους αναλογεί, τον εαυτό τους και τον περίγυρό τους, το «δομικό υλικό» της κοινωνίας, την οικογένειά τους, ελπίζοντας πως έτσι θα φτιαχτεί κι η κοινωνία ολόκληρη…
Δεν έχουν άδικο ως προς αυτό! Τους μέμφομαι, όμως, γιατί κάνουν μόνο αυτό!...
Κι είναι αυτή τους η συμπεριφορά, το δίχως άλλο, ανοησία…
Τους αδικώ;
Γιατί; Εσείς πώς θ’ αποκαλούσατε και πώς θα χαρακτηρίζατε αν βλέπατε κάποιον να θέλει [διότι ως προς αυτό τον επαινώ…] να πάει μπροστά, να ξεφύγει από τη στασιμότητα ή από τη δίνη της εποχής [ανάλογα με το πώς θα το δείτε, ανάλογα με το ποια από τις δύο παρομοιώσεις θα διαλέξετε…] κωπηλατώντας «μονόπατα», μόνο με το ένα κουπί της βάρκας του;
[«Άλλος για τη βάρκα μας;»!...]
Θα τον καμάρωνες και θα τον επαινούσες, άραγε, βλέποντας το λογικά αυτονόητο; Τη βάρκα να γυρίζει γύρω από τον εαυτό της;!...
…Ή θα έλεγες πως «κάνει μια τρύπα στο νερό» ;…
Στο είπα και προηγουμένως: Αναγνωρίζω σε όλους αυτούς τους ανθρώπους τόσο τις καλές προθέσεις [:όχι μόνο ν’ αποφύγουν, αναλόγως, τη στασιμότητα ή το ναυάγιο, αλλά και να πάνε τη βάρκα τους, την ύπαρξή τους και την οικογένειά τους ή/και την κοινωνία λίγο πιο μπροστά...], όσο και την προσπάθεια [:πως κωπηλατούν σκληρά να το πετύχουν…], μα τους μέμφομαι και τους κατηγορώ για ανοησία, για έλλειψη ικανότητας ν’ αντιληφθούν το ανούσιο της μονομερούς προσπάθειάς τους…

Χρειάζεται, φίλοι μου, θαρρώ, και δεύτερο κουπί…
Χωρίς ν’ αφήσετε το πρώτο…
Μα εξίσου να κωπηλατείτε και με τα δυό!...
«Και τούτο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι»!...
Τι εννοώ και ποιο είναι το δεύτερο κουπί;
Εκτός από τον εαυτό μας και «τα του οίκου μας», να νοιαστούμε, εξίσου και παράλληλα, και για την κοινωνία!
[Διότι εκ του «ιδιωτεύω» προέκυψε, θαρρώ, το σύγχρονο αγγλικό «idiot», που σημαίνει ανόητος, βλάκας… Όπερ έδει δείξαι!...]
Ποικιλοτρόπως και σε πολλά επίπεδα…

Δεν μπορεί «άλλος μεν να μεθά κι άλλος να διψάει»…
Δεν ωφελεί [κανέναν απ’ τους δύό!] «άλλος μεν να γλεντά κι άλλος να πενθεί»!...
Θυμάσαι το ρητό, την παροιμία των αρχαίων «των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν»;…
[«Φωτιά στα μπατζάκια μας»!...]
Και μη μου πεις πως η δική σου η οικία δεν καίγεται. Και πως, γι’ αυτό τον λόγο, δεν έχεις λόγο να ανησυχείς, αλλά μάλιστα μπορείς και να τραγουδάς…
[…διότι τότε θα σου πω, σκληρά –το δίχως άλλο-, πως πρέπει να ανησυχείς για το μυαλό σου… ή/και, υπό άλλη οπτική, και για την καρδιά σου…]
…Αργά ή γρήγορα θα φτάσει και σε σένα η «φωτιά»…

Πρόσεξες το παραπάνω ρητό; Ήταν σε πρόσωπο πρώτο πληθυντικό: «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν»!
Την είχαν αυτή τη… «συνήθεια», αυτή την οπτική των πραγμάτων, αυτή την εξυπνάδα, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: Να χρησιμοποιούν το «εμείς» αντί του «εγώ»!... Σοφοί γαρ!
[Εκτός κι αν δεν συμφωνείς… οπότε να το ξανασυζητήσουμε… σε άλλη βάση… με άλλη αφετηρία…]

Θυμάσαι, άραγε, τι σου κληρονόμησαν, σύγχρονε Έλληνα;…
…και σύγχρονε Ευρωπαίε;… και σύγχρονε Δυτικέ άνθρωπε;…
[…Δεν λέω απ’ όλα εκείνα που σου κληρονόμησαν τι «σώζεται» πια, τι δεν ξεπούλησες στο όνομα των καιρών…]
Θυμάσαι, λοιπόν, ή να οργανώσουμε [σύγχρονος άνθρωπος εσύ, του μάρκετινγκ, του μάνατζμεντ και των εταιρικών συσκέψεων, το ξέρεις, δίχως άλλο…] ένα σχετικό “brain storming”: Λογική… Φιλοσοφία… Δημοκρατία… Πολιτική… Πολίτης…
…Ας σταματήσω μόνο σε αυτά, τουλάχιστον για την ώρα, που είναι χρήσιμα και απαραίτητα για την παρούσα τη συζήτησή μας…
[Μην πάθεις δα και κανένα “overdose”, από υπέρμετρη δόση «προγονοπληξίας»!...]

Η αρχαία Ελλάδα, λοιπόν, και δη είτε ως αρχαία Αθήνα, είτε ως αρχαία Σπάρτη, μας έδωσε…
[…και μην κοιτάς… να μη το συζητήσουμε τώρα… που εμείς όλα αυτά, τα χρήσιμα, τα ωφέλιμα, τα αναγκαία, τα κάναμε είδη «μουσειακά», απομονωμένα απ’ τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας, ή τα κλειδώσαμε μέσα σε βιβλιοθήκες, για να ’χουν πρόσβαση σ’ αυτά μόνο οι «φιλολογούντες»…]

…μας έδωσε, λοιπόν, τόσο τα υλικά, όσο και τη συνταγή:
Προσωπική και οικογενειακή, πνευματική και οικονομική και κάθε είδους ανάπτυξη και πρόοδος δεν νοούνται ανεξάρτητα, αλλά αδιάσπαστα συνυφασμένες με την έννοια του «πολίτη», ενταγμένες μέσα και προς όφελος (και) της Πολιτείας, ως Πολιτική!
Αυτό ήταν, αυτό είναι Πολιτική.
Να νοιάζεσαι, να ενδιαφέρεσαι, να ασχολείσαι με την Πόλη, την Πολιτεία…
…και με το Πολίτευμα.
Το οποίο πολίτευμα λέγεται, θυμίζω, Δημοκρατία.
Πραγματική Δημοκρατία…
Όχι αυτό το κακέκτυπο υποκατάστατο που έχουμε σήμερα.
Διότι, κατά τη γνώμη μου, ως Δημοκρατία νοείται η Άμεση Δημοκρατία! Η συμμετοχική!
Αυτή και μόνο αποδεικνύει το άμεσο και ενεργό ενδιαφέρον του κάθε πολίτη για την Πολιτεία και το Πολίτευμα.
Όταν με κάτι δεν ενδιαφέρεσαι να ασχοληθείς προσωπικά… το αναθέτεις!...
[Για σκέψου! Αυτό δεν γίνεται, πράγματι, παντού; Δεν είναι γενικής εφαρμογής κανόνας;…]
…Αυτό, φοβούμαι, πως έγινε και με το Πολίτευμά μας, με τη Δημοκρατία μας: Την «αναθέσαμε» σε κάποιους…
Επειδή, ίσως, η καθημερινή και συνεχής ενασχόλησή μας με τα κοινά, σημαίνει, προεχόντως, ευθύνη και συνεχή καθημερινό μόχθο [:για έγκυρη και πολύπλευρη ενημέρωση, για σφαιρική μόρφωση επί παντός του επιστητού κ.λπ.] και δράση και θυσίες… βρήκαμε την εύκολη λύση να την αναθέσουμε στους «ειδικούς»…
…Ή αυτούς που μας εμφανίστηκαν και μας εμφανίζονται ως «ειδικοί»…
Εσχάτως και «κληρονομικώ δικαιώματι»…
[Το πολίτευμα της Ελλάδας θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «οικογενειακή -κληρονομική κοινο-βολευτική δημοκρατία»…]

Οι πολιτικοί μας!...
…που είναι ουσιαστικά, δυστυχώς για μας, και το ψυχολογικό «άλλοθί» μας για τη δική μας ανευθυνότητα να ασχοληθούμε, συνεχώς και καθημερινά, με τα κοινά…
«Επαγγελματίες πολιτικοί»!...
Να το άκουγαν αυτό οι αρχαίοι ημών πρόγονοι!...
…σίγουρα θα το θεωρούσαν ως «το πιο σύντομο ανέκδοτο»…
[…κι ας είναι μια διαρκής, ήδη παγιωμένη, πραγματικότητα…]
Κι ίσως και το πιο κακόγουστο ανέκδοτο…
Γι’ αυτό δεν ξέρω αν θα γελούσαν…
…ή θα έβαζαν τα κλάματα…
[…κωμωδία ή τραγωδία;…]
…για την κατάντια…
…της Δημοκρατίας που μας κληρονόμησαν…
Εκείνοι, τότε, για ν’ αποφύγουν τέτοιες στρεβλώσεις [και τα λογικά αναγκαία αποτελέσματά τους…] είχαν προβλέψει, μεταξύ άλλων, και τον θεσμό του εξοστρακισμού, της εξορίας…
Σήμερα, μπροστά σ’ αυτή τη θλιβερή κατάσταση…
…ίσως να επέλεγαν να αυτοεξοριστούν…
…αν δεν είχαν προλάβει να τους εξορίσουν [πονηροί γαρ!] οι σύγχρονοι πολιτικοί…
…από την ουσιαστική μόρφωσή μας…
…από την Παιδεία μας!...

…Ή αν δεν είχαν φροντίσει ακόμη, ύπουλα ή ανόητα, να διαστρεβλώσουν και να γελοιοποιήσουν την Πολιτική, έτσι που να είναι δύσμορφη και μη αρεστή για τους πολλούς…
Πώς τα κατάφεραν;
Την «κομμάτιασαν»… κομματίζοντάς την!...
Εξισώνοντας την μεγάλη και σπουδαία ιδέα της Πολιτικής, με το μικρόψυχο και ασήμαντο [ιδίως όπως έχει καταντήσει…] φαινόμενο [ή θεσμό] των κομμάτων.
[Το «θεσμός» το προσθέτουμε για κύρος!...]
Κι εμφανίζοντας Πολιτική και κόμματα ως ίσα, ισότιμα ή/και ταυτόσημα, συνώνυμα…
Και εισάγοντας αυτού του είδους την κομματική μικρο-πολιτική [δηλαδή την διαιρεμένη και πολυκερματισμένη πολιτική, την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» τους πολίτες…] παντού!...
Στα Πανεπιστήμια, για παράδειγμα...
[Για το θέμα της κομματικοποίησης στα Πανεπιστήμια, όπως έχω επισήμανα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου, έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο, σχετικά πρόσφατα, ο Γεράσιμος, στο ιστολόγιό του «Memoryland», επιγράφοντάς το «Μικροπωλητές ιδεών». Αν θέλετε, διαβάστε το εδώ: http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2008/05/blog-post_3392.html]
…αλλά και πιο πριν: Ακόμα και στα σχολεία!...
[…να «συνηθίσει» από νωρίς ο οργανισμός μας… μην τυχόν και πάρει τον δρόμο τον σωστό… μη τυχόν προλάβει κι αρχίσει να σκέφτεται… να γίνει απευθείας «οπαδός»… πριν προλάβει να γίνει «πολίτης»!...]
…Και στον συνδικαλισμό!...
…Και στο κράτος!...
[…Που υπάρχει, υποτίθεται, για όλους, για το κοινό καλό!...]
Δεν ξέρω αν αυτή η ελληνική πραγματικότητα είναι παγκοσμίως μοναδική. Δεν έχω τη γνώση και τα στοιχεία…. Ξέρω, όμως, πως τουλάχιστον στην πολιτικά - δημοκρατικά προηγμένη Ευρώπη δεν συμβαίνει…
Γιατί, λοιπόν, εδώ;!...
Όχι, δεν εννοώ, δεν ζητώ να μου το εξηγήσετε ιστορικά…
[…διότι έτσι, φοβούμαι, πάλι θα χάσουμε την ουσία…] Εννοώ:
Γιατί, λοιπόν, να ανεχόμαστε να συμβαίνει εδώ;!...
Γιατί να ανεχόμαστε τέτοιο κατάντημα;…
Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα σωστό;…
…Ούτε ένα σοβαρό οικολογικό κίνημα – μέτωπο προστασίας της φύσης και των δασών;!...
…Ούτε ένα σοβαρό καταναλωτικό κίνημα, όπως όλοι παρατηρούν εσχάτως [επικαίρως, λόγω ακρίβειας!]. Διότι, όπως δίνεται η εξήγηση – απάντηση, ακόμα και αυτά τα επιμέρους – κομματιασμένα καταναλωτικά «κινήματα» είναι, και αυτά, κομματικά… και παίζουν τα παιχνίδια των κομμάτων!...

Κάτι πρέπει να γίνει!... Νισάφι!...


Υ.Γ.
Καλώς ή κακώς συχνά γράφω και αναρτώ «εν θερμώ»!
Με τα καλά και τα κακά που αυτό συνεπάγεται…
Όπως το παραπάνω κείμενο, για παράδειγμα, που το έγραψα σήμερα τα ξημερώματα, το δακτυλογράφησα μόλις προ ολίγου, σε ένα διάλειμμα από την εργασία μου και το αναρτώ τώρα, αυθημερόν!
Ίσως θα ήταν καλύτερο να άφηνα το κείμενό μου να «ηρεμήσει», να «καθίσει», να ωριμάσει… Ίσως θα το κάνω κι αυτό, κάποια στιγμή στο μέλλον…
Το κείμενό μου, πάντως, είναι γραμμένο, νομίζω, με Νου και με Καρδιά, με Λογική και Συναίσθημα…. Τα δύο κουπιά που (πρέπει να) έχει ο άνθρωπος για να πορεύεται…
Και μια που επανήλθα στην παρομοίωση αυτή, των δύο κουπιών, θέλω να επισημάνω πως δεν ολοκλήρωσα τα όσα είχα να γράψω σχετικά με τα… δύο κουπιά, δηλαδή της ενασχόλησης με τα κοινά και της ενασχόλησης με τα του «οίκου» μας και τα «εις εαυτόν» [Αν και περί των τελευταίων έχω ήδη γράψει στο παρελθόν, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/de-profundis_6980.html] Συνεπώς, αργά ή γρήγορα, θα ξαναπιάσω τα κουπιά… ή την πένα μου, και θα επανέλθω στο θέμα…