Η σήψη και η διαφθορά δεν ξεκινούν “από το κεφάλι”, αλλά από τις εκπτώσεις στη συνείδησή μας

Διαβάζω συχνά, ιδίως τον τελευταίο καιρό με/για την πολιτικο-κοινωνικο-οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα πως “το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι”. Φράση που κατά κυριολεξία προφανώς αποδίδει την πραγματικότητα και φαίνεται να έχει ισχύ, μεταφορικά πλέον, και στην κοινωνική πραγματικότητα. Επ’ αυτού, όμως, έχω κάποιες αντιρρήσεις, ικανές, κατά τη γνώμη μου, αν όχι να ανατρέψουν την ισχύ της, τουλάχιστον να θέσουν εν αμφιβόλω το “άλλοθι” που συχνά επιζητούμε οι ίδιοι επικαλούμενοι τη συγκεκριμένη φράση.

Το ψάρι, λοιπόν, βρωμάει απ’ το κεφάλι!... Όπερ σημαίνει ότι η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, το ότι δηλαδή “κολυμπάμε” [ψάρια γαρ!...] στα σκάνδαλα, οφείλεται στην διαφθορά των κρατούντων, των υψηλά ισταμένων!...

Φοβούμαι, όμως, ότι μας διαφεύγει ή ότι παραβλέπουμε το γεγονός ότι, σύμφωνα με μετρήσεις και έρευνες, δημοσκοπήσεις αλλά και αναφορές [νομίζω του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης], οι πιο διεφθαρμένοι θεσμοί είναι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι Πολεοδομίες, οι Εφορίες κ.λπ. Αυτά δεν είναι δα “μεγάλα ψάρια”!... Ούτε “το κεφάλι του ψαριού”!... Δεν είναι τα σημεία όπου λαμβάνονται οι “κεντρικές πολιτικές αποφάσεις”, δεν είναι τα λεγόμενα “μεγάλα κέντρα εξουσίας” των “υψηλά ισταμένων”… Οι “τοπικοί άρχοντες” είναι, λίγο – πολύ, άνθρωποι σαν εμάς. Είναι άνθρωποι “από εμάς”! Το ίδιο και οι υπάλληλοι των πολεοδομιών ή των εφοριών που (τυχόν) “τα πιάνουν”… Μπορεί, βεβαίως, να εκμεταλλεύονται την πραγματικότητα της ατιμωρησίας που εκπορεύεται από ψηλά [:“απ’ το κεφάλι”…], αλλά, πάντως, αυτή καθεαυτή η ηθική διαφθορά τους, η σήψη τους, δεν πηγάζει “απ’ το κεφάλι”!...

-Μα… συγκρίνεται αυτού του είδους η μικρή [αλλά εκτεταμένη, τονίζω!...] διαφθορά με τα μεγάλα σκάνδαλα που ταλανίζουν την χώρα; Όχι μεν, αλλά η μόνη διαφορά της κατά περίπτωση διαφθοράς είναι ποσοτική και όχι ποιοτική: Ο μικρο-υπαλληλάκος που χρηματίζεται με ένα μικρό ποσό [σε σύγκριση με τα εκατομμύρια των προμηθειών, που ακούμε, για τα νοσοκομεία, ή για τους εξοπλισμούς –που έχουμε καιρό να ακούσουμε…], το κάνει μόνο και μόνο διότι ως “εκ της θέσεώς του” και “εκ των περιστάσεων” [… “κακούργα κοινωνία” και “κακούργα ζωή”, που “με ρίξατε σ’ αυτήν εδώ τη ρημαδοδουλειά”!...] είναι σε θέση να λάβει μόνο αυτό το μικρό χρηματικό ποσό και όχι πολύ περισσότερα.... [“Μωρέ να γινόμουν εγώ υπουργός για μια ημέρα και θα σου έλεγα”!...]

Είμαστε, λοιπόν, όλοι μας, εν δυνάμει διεφθαρμένοι. Η κύρια ευθύνη των κρατούντων είναι που δεν “βάζουν πάγο” στη διαφθορά. Η προσωπική ευθύνη, όμως, ενός εκάστου από εμάς είναι που δεν έχουμε αναπτύξει αντιστάσεις ηθικές, δηλαδή εσωτερικές, εκούσιες, συνειδητές, απέναντι στη διαφθορά…

Αυτά που μας ΕΝΩΝΟΥΝ είναι σημαντικότερα απ’ αυτά που μας ΧΩΡΙΖΟΥΝ

“Τι εμοί και σοί;” [Ευαγγέλιο]

Τι κοινό έχουμε εμείς μ’ εκείνους;…

…Εκείνοι είναι κίτρινοι ή ερυθρόδερμοι ή “μαύροι” [… “κι άραχνοι”…] Ασιάτες, Αμερικανοί, Αφρικανοί… Ενώ εμείς είμαστε φορείς του δυτικού και δη του ευρωπαϊκού πολιτισμού!...

…Ο οποίος πολιτισμός, σημειωτέον, είναι, κατά βάση, ελληνικός! Διότι “όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι έτρωγαν βελανίδια”!... Ποιος, λοιπόν, να συγκριθεί μ’ εμάς τους Έλληνες, που μπροστά μας δεν μπορούν να σταθούν, και γι’ αυτό μας ζηλεύουν όλοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλογερμαναράδες… για να μην μιλήσουμε για τους Βαλκάνιους, τους Αλβανούς, τους Βούλγαρους, πόσο δε μάλλον για τους Τούρκους, τους βάρβαρους!... “Πάς μη Έλλην, βάρβαρος”. Τελεία και παύλα!

…Χμ… Για την ακρίβεια δεν είναι και όλοι οι Έλληνες ίδιοι, έτσι δεν είναι; Υπάρχουν και “Τουρκόσποροι” και “Βούλγαροι” [τυχαίο που αποκαλούνται έτσι οι οπαδοί όλων των θεσσαλονικιών ομάδων; Δεν νομίζω!...] και Βλάχοι και Αρβανίτες κι ένα σωρό παραφυάδες… Λοιπόν: Να μην γελιόμαστε: Οι γνήσιοι Έλληνες είναι αυτοί της “Παλαιάς Ελλάδας”, για να μην πω πως είναι μόνον αυτοί “κάτω απ’ το αυλάκι”, δηλαδή οι Πελοποννήσιοι….

…Μα κι απ’ αυτούς, θα ξέρετε δα αυτά που λέγονται για τους Πατρινούς, για τους Πυργιώτες και τους Καλαματιανούς [που, εν ολίγοις, “όταν βρίσκονται κι οι τρεις μαζί σ’ ένα αυτοκίνητο, αυτός που οδηγεί είναι… ο οδηγός της κλούβας της Αστυνομίας”!...]. Οι Τριπολιτσιώτες είναι, λένε, τσιγκούνηδες, οι Σπαρτιάτες ψωροπερήφανοι, οι Κορίνθιοι είναι “άστα να πάνε”!...

…Απομένουν, συνεπώς, όσοι κατάγονται [και όχι, βέβαια, όσοι απλώς κατοικούν…] στην Αργολίδα… και μάλιστα, και απ’ αυτούς, όχι δα οι Ναυπλιώτες. Διότι “τι να μας πούν κι αυτοί, που… μια νύχτα απ’ τη ζωή μας ολόκληρη η δική τους”;!... Άργος, λοιπόν [“η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας” καθώς αυτοπαινεύεται] και Αργείοι.

…Τι; Ποιος κακοήθης θυμήθηκε εκείνο το “Αιδώς Αργείοι”;!...

…Αν και, για να πω την αλήθεια, θα μπορούσα να το πω κι εγώ για αρκετούς: Για τον “πάνω μαχαλά”, για τον “πέρα μαχαλά”, για τον “κείθε μαχαλά”, για τον “δώθε μαχαλά”…

…Τελικά, αν το καλοσκεφτείς, μόνο η δική μας γειτονιά αξίζει! Και απ’ αυτήν, βέβαια, πρώτη και καλύτερη η οικογένεια η δική μας… Κι αν σταθμίσεις και συνεκτιμήσεις την κάκιστη συμπεριφορά των αδελφών μου σ’ ένα σωρό περιπτώσεις [“τους τα’χω μαζεμένα”, αλλά “κάνω υπομονή” και τους ανέχομαι!...] προκύπτει, τελικά, ότι… ο μόνος που αξίζω είμαι ΕΓΩ!....

[……………………………..]

Εσύ, βέβαια, φίλε αναγνώστη, θα μπορούσες να έχεις ακολουθήσει μια πορεία διαφορετική στον συλλογισμό σου:

Θα μπορούσες να ’χες χωρίσει τους ανθρώπους ανάλογα με την θρησκεία τους [και να έχεις επιλέξει, βεβαίως, τη δική σου!...], την ιδεολογία σου, την ομάδα σου ή ένα σωρό άλλα στοιχεία ή ιδιότητες και να έχεις καταλήξει […στην Λατινική Αμερική ή στην Κίνα, στην Αίγυπτο ή στην Αλάσκα…] στο δικό σου ΕΓΩ!...

[…Κι αν σκεφτείς ότι βρισκόμαστε από καιρό στην εποχή της διάσπασης του ατόμου… αλλά και του διχασμού του ατόμου… και ότι συχνά “δεν ανεχόμαστε ούτε τον εαυτό μας”… τότε… αλίμονο μας!...]

Μπορεί να υπάρχουν πραγματικά [ή μήπως μόνο φαντασιακά;…] “ένα σωρό λόγοι” και κριτήρια για να χωρίζουμε [να ξε-χωρίζουμε…] και να χωριζόμαστε [διότι αυτό πάντα λειτουργεί αμφιμερώς…] από τους άλλους. Και δυστυχώς το κάνουμε, εκούσια ή ακούσια, καθημερινά…

Κι όμως τα όσα έγραψα παραπάνω, στην αρχή, θα μπορούσαν να λειτουργούν τελείως διαφορετικά, τελείως αντίστροφα:

Εγώ και τα αδέλφια μου έχουμε “το ίδιο αίμα”, που μας ενώνει!...

Με τους φίλους και τους γνωστούς, μας ενώνουν κοινές μνήμες και εμπειρίες!

Όλοι οι μαχαλάδες συγκροτούν την πόλη μας.

Κι αν το καλοσκεφτείς “τι έχουν να χωρίσουν” οι κάτοικοι γειτονικών πόλεων που παρουσιάζονται ως φορείς παραδοσιακής αντιπαλότητας και ως, τάχα, “δίπολα”; [Χανιώτες και Ηρακλειώτες είναι Κρητικοί, Λαρισαίοι και Βολιώτες είναι Θεσσαλοί, Θεσσαλονικείς και Αθηναίοι είναι (και οι μεν και οι δε) εξίσου Έλληνες, όπως και επί αρχαιότητος, Αθηναίοι και Σπαρτιάτες, Θηβαίοι, Αργείοι και Μακεδόνες, ένιωθαν όλοι και έλεγαν ότι “Έλληνες εσμέν”…

Έλληνες και Τούρκοι, “καρντάσια”, έχουν ένα σωρό κοινά, έχουν συμβιώσει και συμβιώνουν σε πάμπολλες περιπτώσεις, ομαλότατα [όταν ποικίλες σκοπιμότητες, ιδεοληψίες και στερεότυπα μπαίνουν κατά μέρος…], όπως και, άλλωστε, ένα σωρό γειτονικοί λαοί που τα τεχνητά κρατικά σύνορα τους ενώνουν μάλλον παρά τους χωρίζουν [Παρένθεση: Θυμηθείτε πώς, για παράδειγμα (ιδιαίτερα χαρακτηριστικό), με “απόφαση” κάποιων, ο Χ παράλληλος οριοθέτησε, αυθαίρετα, τον χωρισμό του Βιετνάμ ή/και της Κορέας σε “καλούς” και σε “κακούς”, σε φίλους και εχθρούς!....]

ΑΕΚτζήδες, Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΠΑΟΚτζήδες κ.λπ. [με αλφαβητική σειρά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων!...] δεν τους χωρίζει, κατ’ ουσίαν, τίποτα, αλλά τους ενώνει η αγάπη για το ποδόσφαιρο. Και γι’ αυτό, άλλωστε, μέχρι μερικές δεκαετίες πριν, ακόμα και οι πιο σκληροί σημερινοί αντίπαλοι έβλεπαν τους αγώνες μαζί, χωρίς ιδιαίτερο χωρισμό, έτσι ακριβώς όπως οι φίλαθλοι διαφορετικών χωρών παρακολούθησαν μαζί τους αγώνες στο πρόσφατο Μουντιάλ της Ν.Αφρικής, αλλά και στο “δικό μας” Euro2004…

Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί, έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό, το ότι είναι μονοθεϊστές. Και με όσους ακολουθούν άλλες θρησκείες μας ενώνει η εσώτερη ανάγκη να αναζητούμε και να λατρεύουμε ανώτερη δύναμη…

Πιστοί και άθεοι, λευκοί, μαύροι και κίτρινοι, όλα τα ανθρώπινα πλάσματα γενικώς, έχουμε τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα και, ταυτόχρονα, τις ίδιες βιοτικές ανάγκες. Μπορεί να υπάρξουν ισχυρότεροι απ’ αυτούς τους δεσμούς; Και όταν αυτά τα όσο σημαντικά μας ενώνουν, είναι δυνατόν να μας χωρίζει το ότι ο άλλος έχει –ας πούμε- διαφορετική πολιτική ή συνδικαλιστική τοποθέτηση;…

Και κάτι τελευταίο, επί τροχάδην, για την πληρότητα της θέσης – άποψής μου:

Η ενοποιητική ματιά – οπτική μας δεν σταματά [και: δεν πρέπει να σταματά!] εδώ. Με όλους τους οργανισμούς, με τα ζώα και τα φυτά αυτού του πλανήτη, μας ενώνει η ανάγκη να επι-βιώσουμε πάνω στη Γη. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν επι-λέξουμε την συμ-βίωση!...

Αμήν!...

“Τι εμοί και σοι”; Πολλά! Πάρα πολλά!... Το άπαν!...

Υ.Γ.-1: “Τι είναι αυτό που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει…” λέει ένα τραγούδι. Και συνεχίζει: “…είναι ο χρόνος που τελειώνει και ξανά μένουμε μόνοι”. Φυσικά! Αν τους “αποκλείσουμε” όλους, είναι αυτονόητο ότι θα μείνουμε μόνοι, αποκλεισμένοι οι ίδιοι, φυλακισμένοι!...

Υ.Γ.-2: “Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ”, λέει ένα άλλο τραγούδι. Που αυτοί τουλάχιστον οι στίχοι του αποκτούν μια άλλη σημασία, υπό το πρίσμα των παραπάνω σκέψεων…

Περί “λευκών” ψήφων

Σε μια περίοδο που τα πράγματα κι οι καταστάσεις θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν “μαύρα”, επιτρέψτε μου ν’ ασχοληθώ με κάτι λευκό: Τα λευκά ψηφοδέλτια, την αξία τους και τη σημασία – βαρύτητα που (θα έπρεπε να) τους δίνεται…

Είναι γνωστό σε όλους ότι κατά τη διαλογή των ψήφων, μετά από κάθε εκλογική διαδικασία, αρχικώς αριθμούνται χωριστά οι λευκές και χωριστά οι άκυρες ψήφοι, στη συνέχεια, όμως, αυτές προστίθενται και το άθροισμά τους αφαιρείται από τον συνολικό αριθμό των ψηφισάντων, ώστε να προκύψει ο αριθμός των “έγκυρων” ψήφων, αυτών δηλαδή που, τελικώς, πρακτικά έχουν “αξία” και βαρύτητα. Προκύπτει σαφώς, λοιπόν, ότι κατ’ ουσία τα λευκά ψηφοδέλτια εξισώνονται – εξομοιώνονται με τα άκυρα ψηφοδέλτια.

Είναι αυτή, όμως, άραγε, η ουσία τους; Μπορεί να είναι αυτή; Και, σε τελική ανάλυση, μήπως αξίζει και θα πρέπει να δώσουμε στις λευκές ψήφους μια διαφορετική αξία και σημασία; Και μάλιστα όχι απλά και μόνο “στα λόγια” και στις (ενδεχομένως) “κούφιες” πολιτικές αναλύσεις και τα “μηνύματα” που υποκρύπτουν, αλλά και πρακτικά – ουσιαστικά πολιτικό;

Ιδού τι εννοώ:

Καλώς ή κακώς κάποιοι πολίτες ψηφίζουν “δαγκωτό” το ψηφοδέλτιο συγκεκριμένων κομμάτων ή, έστω, επιλέγουν “το μη χείρον βέλτιστον”.

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες εκφράζονται “ακυρώνοντας” συνειδητά τα ψηφοδέλτια. [Η περίπτωση των ακουσίως άκυρων ψηφοδελτίων είναι σαφώς διαφορετική].

Καλώς ή κακώς κάποιοι άλλοι πολίτες αποφασίζουν, συνειδητά, “να ρίξουν λευκό”. Και προφανώς δεν θέλουν να θεωρηθεί “άκυρη” η ψήφος τους [δεδομένου μάλιστα ότι το λευκό ψηφοδέλτιο τους δίδεται, μαζί με τα κομματικά ψηφοδέλτια, από την εφορευτική επιτροπή!] Σε διαφορετική περίπτωση θα ακύρωναν, εξίσου συνειδητά, τα ψηφοδέλτια. Είναι προφανές ότι οι πολίτες αυτοί, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, θέλουν να στείλουν κάποια συγκεκριμένα μηνύματα προς τους υποψηφίους βουλευτές ή/και τα κόμματα, ότι δηλαδή τους απορρίπτουν όλους για τις πολιτικές επιλογές ή για τις συμπεριφορές τους, για την κούφια γλώσσα τους, για την ανικανότητά τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ολόκληρης της χώρας ή της συγκεκριμένης εκλογικής περιφέρειας, για την ανάμειξή τους σε σκάνδαλα κ.λπ.

Οι εκλογείς αυτοί δεν είναι, βέβαια, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν “μη ενεργοί” ή “μη συνειδητοποιημένοι” πολίτες. Εάν ήταν τέτοιοι, άλλωστε, προφανώς δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να έρθουν να ψηφίσουν, αλλά θα επέλεγαν να κάνουν κάτι άλλο, για παράδειγμα… να πάνε για μπάνιο!...

…ό,τι συνέβη δηλαδή πέρσι, κατά τις Ευρωεκλογές. [Και όχι μόνο τότε, βεβαίως]. Θεωρείτε, άραγε, και δη a priori, ότι όλοι αυτοί που επέλεξαν ή γενικότερα επιλέγουν αυτή τη λύση της μη συμμετοχής στην ψηφοφορία, είναι “αδιάφοροι” και “ανενεργοί” πολίτες, που δεν έχουν πολιτικές και κοινωνικο-οικονομικές ανησυχίες; Ή μήπως ωθήθηκαν σε μια τέτοια συμπεριφορά, δηλαδή στην επιλογή της αποχής, ακριβώς διότι εάν πήγαιναν να ψηφίσουν λευκό, αυτή τους η ψήφος θα συνυπολογιζόταν στις “μη έγκυρες”;!...

Η πρότασή μου;

Στον εκλογικό νόμο που θα ψηφιστεί σε λίγο, αλλά και σε κάθε μελλοντικό εκλογικό νόμο, να προβλέπεται ρητά ότι τα λευκά ψηφοδέλτια προσμετρώνται στα έγκυρα και μάλιστα επηρεάζουν τον ακριβή αριθμό των εκλεγόμενων βουλευτών!

Ιδού πώς:

Ο συνολικός αριθμός των εκλεγόμενων βουλευτών είναι 300. Υπάρχουν προτάσεις για μείωση του αριθμού αυτού, αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτός παραμένει ίδιος. Ο αριθμός αυτός των εκλεγόμενων βουλευτών, κατά την πρότασή μου, δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος, αλλά θα αντιστοιχεί στο 100% των έγκυρων ψήφων και να μειώνεται –για παράδειγμα- κατά 3 ή 5 βουλευτές για κάθε 1% λευκών ψηφοδελτίων. Ένα 10% λευκών ψηφοδελτίων θα σήμαινε, αυτομάτως, μείωση των εκλεγόμενων βουλευτών κατά 30 ή 50. Και φυσικά οι τελικώς μη-εκλεγόμενοι βουλευτές θα ήταν από τις εκλογικές περιοχές με το υψηλότερο ποσοστό λευκών ψήφων.

Υποθέτω ότι η προτεινόμενη αλλαγή θα ωφελούσε ποικιλοτρόπως. Ενδεικτικώς:

Τα κόμματα και οι πρόεδροί τους θα ήταν πολύ πιο προσεκτικοί στις επιλογές των υποψηφίων βουλευτών.

Οι ίδιοι οι υποψήφιοι βουλευτές, ομοίως…

Το σύνολο των πολιτικών θα ήταν επίσης περισσότερο προσεκτικοί στις σχέσεις τους με τους πολίτες.

Οι εκλογείς – πολίτες δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να επιλέξουν τον “μη χείρονα” ως “βέλτιστο”, αλλά, αντιθέτως, εμμέσως θα μπορούσαν να επιβάλουν, και μάλιστα με το πέρασμα του χρόνου, πιο άξιους υποψήφιους, αφού οι παλαιότεροι θα είχαν υποστεί ένα ιδιότυπο “μαύρισμα” [κατ’ ακρίβεια… “λεύκασμα”]

κ.λπ. κ.λπ.

Υ.Γ.:

Η ιδέα δεν είναι αποκλειστικά και μόνο δική μου, αλλά προέκυψε μετά από σχετικές συζητήσεις μου σε συγγενείς και φίλους. Σκέφτομαι να την προωθήσω και με e-mail ακόμα και σε αυτούς που γνωρίζω ότι δεν παρακολουθούν το blog μου όπου την ανάρτησα (http://seagullstefanos.blogspot.com/2010/06/blog-post.html), με την ελπίδα να έχω περισσότερο feedback απ’ ό,τι συνήθως και, γενικότερα, να διαδοθεί, μήπως και [εάν βεβαίως διαπιστωθεί ότι συγκεντρώνει γενικότερη αποδοχή] προωθηθεί και σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις και νομοθετούν… Εν γνώσει μου, βεβαίως, ότι μπορεί να πρόκειται για “ώτα μη ακουόντων” [πολύ δε περισσότερο που υπό κοντόφθαλμη θεώρηση “δεν τους συμφέρει”!...]

Δύο ανέκδοτα με ένα (κοινό) δίδαγμα

Α!

Σε κάποιο στρατόπεδο της Ελλάδας, αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ο νέος διοικητής. Όπως είναι φυσικό του γίνεται η ενημερώσει για όλες τις δραστηριότητες της Μονάδας. Σε κάποια στιγμή του γίνεται και η ενημέρωση από τον υπεύθυνο Αξιωματικό για τις σκοπιές του στρατοπέδου:

- Έχουμε σκοπιά στη πύλη, στον όρχο κ.τ.λ και στο παγκάκι.

- Στο παγκάκι; ρωτάει ο διοικητής, γιατί στο παγκάκι;

- Δεν ξέρω απαντάει ο Αξιωματικός, έτσι το βρήκαμε από τον προηγούμενο διοικητή.

Την επόμενη ημέρα ο νέος διοικητής τηλεφωνάει στον προηγούμενο και των ρωτάει για τη σκοπιά στο παγκάκι.

- Γιατί είχες σκοπιά στο παγκάκι;

- Δεν ξέρω, απαντάει, έτσι το βρήκα από τον προηγούμενο διοικητή.

Έκπληκτος ο διοικητής συνεχίζει την αναζήτηση και τηλεφωνάει στον προπροηγούμενο διοικητή, αλλά εισπράττει την ίδια απάντηση. Συνεχίζοντας της αναζήτηση από διοικητή σε διοικητή φτάνει στον διοικητή 20 χρόνια πριν ο οποίος είχε βάλει και τη σκοπιά.

- Καλημέρα σας είμαι νέος ο διοικητής του στρατοπέδου και θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι: Παρακαλώ πείτε μου, γιατί είχατε ορίσει την σκοπιά στο παγκάκι;

Και απαντάει ο άλλος.

- Μη μου πείτε ότι δεν στέγνωσε ακόμα!

* * *

“Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός”, ίσως μου πουν κάποιοι…

Διαβάστε, λοιπόν, και το παρακάτω!

* * *

Β!

Σε ένα γεύμα με ρολό κοτόπουλο ως κύριο πιάτο, ένας επισκέπτης παρατηρεί ότι οι άκρες του ρολού είναι κομμένες και ρωτάει την οικοδέσποινα:

- Γιατί κόβεις τις άκρες στο ρολό κοτόπουλο;

- Δεν ξέρω, έτσι το έκανε και η μάνα μου τόσο καιρό. Θα την πάρω τηλέφωνο να μάθουμε!

[…]

- Μαμά, γιατί στο ρολό κοτόπουλο έκοβες τις άκρες;

- Δεν ξέρω, έτσι το έκανε και η γιαγιά σου. Πάρε την τηλέφωνο να μάθουμε!

[…]

- Γιαγιά, γιατί έκοβες τις άκρες στο ρολό κοτόπουλο;

- Είχα μικρό ταψάκι και το ρολό δεν χώραγε ολόκληρο μέσα στο ταψί. Γι’ αυτό!...

* * *

Γι’ αυτό!...

…ας μην τα θεωρούμε όλα, πρακτικές και συνήθειες, ως δεδομένα και λογικά!...

…“Καλύτερα να’ναι κανείς δυστυχισμένος Σωκράτης”…

…Μια ζωή με θυμάμαι να διαβάζω…

…Κι εξακολουθώ να διαβάζω “ασυστόλως”…

…με μια αγωνία, συχνά…

…πως είναι τόσα πολλά… πως είναι ατελείωτα τα αξιόλογα βιβλία που θέλω να διαβάσω… και είναι τόσο σύντομη η ζωή μας [πολύ δε περισσότερο που, μάλιστα, εκτός από το διάβασμα, δεν πρέπει να πάψουμε να ζούμε, ποικιλοτρόπως, όλες τις άλλες εκφάνσεις της ζωής…] και δεν θα προλάβω…

[“Μια αστραπή η ζωή μας… τι να πρωτο-προλάβουμε;…”, για να παραφράσω τον ποιητή…]

…Κι όσο πιο πολύ διαβάζω… τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνομαι πόσο περισσότερα θα πρέπει και θέλω να διαβάσω, καθώς συνεχώς ανακαλύπτω νέους, άγνωστους ή ανεξερεύνητους τόπους, λογοτεχνίας και γνώσης…

…Ήδη από χρόνια έχω αποδεχθεί το πόσο ουτοπικό ήταν το εφηβικό μου όνειρο, της “κατάκτησης” [άκουσον! άκουσον!...] της Γνώσης… Που με το πέρασμα των χρόνων, και παρά το συνεχές διάβασμα, αντί να πλησιάζει, μάλλον απομακρύνεται… Κι έτσι έχω οδηγηθεί σ’ αυτό που αποκαλείται “προσεκτικά σχεδιασμένη… ημιμάθεια”, για την οποία γράφει επαινετικά ο Γιώργος Παμπούκης στο “Ημιμάθειας εγκώμιο”, ένα από τα βιβλία που διαβάζω αυτόν τον καιρό και για το οποίο ίσως να γράψω εν καιρώ…

Ατέλειωτο, λοιπόν, κι ευθύς εξαρχής καταδικασμένο σε αποτυχία, το… κυνήγι της Γνώσης, αν βέβαια το εκλάβεις ως “κυνήγι”…

…Καλύτερα, λοιπόν, να το εκλάβουμε ως “ταξίδι”… και να το απολαύσουμε… να το απολαμβάνουμε, ως τέτοιο, κάθε στιγμή, σε κάθε έκφανσή του…

…Ως τελικό προορισμό, πάντως, και ως σκοπό ζωής, δεν νομίζω, πάντως, πως θα ’ταν σκόπιμο και έξυπνο να ορίσουμε την Γνώση.

Αυτό τουλάχιστον πιστεύω εγώ… Αυτό επέλεξα ήδη απ’ τα μικράτα μου…

Ίσως να στάθηκα τυχερός, που έπεσε νωρίς στα χέρια μου ο “Φάουστ” του Γκαίτε, κι έκρινα κι αποφάσισα πως δεν άξιζε δα (τουλάχιστον στον δικό μου πίνακα αξιών…) “να πουλήσω την ψυχή μου στον διάβολο” για τη Γνώση…

Ίσως να στάθηκα ακόμα τυχερότερος που, ακόμα μικρότερος, είχα διαβάσει και με είχε “αγγίξει” η φράση: “πολλοί πολυμαθέες νόον ουκ έχουσιν”…

Οι γνώσεις, μόνον, δεν αρκούν!

Απαιτείται, επιπροσθέτως, τουλάχιστον η σκέψη.

Κι ακόμα περισσότερο, κατά τη γνώμη μου πάντα, απαιτείται και ήθος!...

Γνώση. Σκέψη. Ήθος…

Ο συνδυασμός των δύο πρώτων απ’ αυτά θα μπορούσε, ενδεχομένως, να μας απελευθερώσει; Ερώτημα. Θα μπορούσε να μας προσφέρει την ευτυχία;

Αμφιβάλλω. Ή μάλλον είμαι σχεδόν σίγουρος για το αντίθετο.

Ο Νίτσε, νομίζω, το είχε πει, πως “για όσους επιλέγουν τη σκέψη και τη γνώση, δεν υπάρχουν χαρούμενες ζωές”…

Το έχω νιώσει κατ’ επανάληψη, τόσο παλαιότερα, όσο και στο πρόσφατο παρελθόν, ιδιαιτέρως όταν διαβάζω κάποια ιδιαίτερα βιβλία.

Ίσως γι’ αυτό κάποιοι συνάνθρωποι έχουν επιλέξει [τους δικαιολογώ και, βέβαια, τους το αναγνωρίζω…] την “ευτυχισμένη άγνοια”… Συχνά έφθασα κι εγώ στο ίδιο κρίσιμο σταυροδρόμι και κάποιες φορές δίστασα για το εάν θα έπρεπε να ξαναπάρω τον ίδιο δρόμο…

Προσφάτως, πάντως, διάβασα κάτι που μου ’δωσε κουράγιο καθώς δικαίωσε, λες, την επιλογή μου: Μια ρήση του Μιλ:

“Καλύτερα να ’ναι κανείς δυστυχισμένος Σωκράτης, παρά ευτυχισμένο γουρούνι”…

Τι αντιπροσωπεύει, όμως, άραγε, το “αρχέτυπο” Σωκράτης;

Την Γνώση ως Επιστήμη, μάλλον όχι…

Την Γνώση ως Απόπειρα Αυτο-γνωσίας, μάλλον ναι!...

Μια απόπειρα Σοφίας – Φιλο-σοφίας θα μπορούσε, πράγματι, να είναι το Ιδανικό!...

Αισιοδοξία, βρε παιδιά! Κι ελπίδα!

8.5.2010

…Ποιος θα το ’λεγε…

Τι άνοιξη κι αυτή!...

…Χωρίς Αισιοδοξία, χωρίς Ελπίδα, χωρίς Χαμόγελα!...

Πιότερο για φθινόπωρο μου μοιάζει… αν όχι για χειμώνας…

Κρίμα!...

Δεν θα το ευχόμουν ούτε για τον εχθρό μου…

…πόσο δε μάλλον γι’ αυτούς που νιώθω φίλους μου…

…και τους e-φίλους απ’ τη γειτονιά των ιστολογίων…

…που τους διαβάζω και… “δεν τους αναγνωρίζω”!...

Μέχρι λίγο παλιότερα, κάποιος απ’ αυτούς ήταν, στα μάτια μου (της φαντασίας μου…), η προσωποποίηση του κεφιού και του γέλιου. Προχθές, σχολιάζοντας μια ανάρτησή μου, έγραψε: “Να φανταστείς ήμουν από αυτούς που παλιά, όποτε άκουγε κάποιον να παραπονιέται για τα κακά της χώρας αυτής, μου ερχόταν να του πω να αλλάξει χώρα αν δεν του αρέσει... Και τώρα... σκέφτομαι από μόνος μου να αλλάξω χώρα! Δυστυχώς, μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε μόνο τα στραβά και τα άσχημα με τα απανωτά χαστούκια τους...”.

Μια άλλη e-υπέροχη καλλιτέχνιδα – ιστολόγος, “σημείο αναφοράς” στο ιστοχωριό, όπως αποδεικνύει κι η μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει, δείχνει, τελευταία, σαφώς λιγότερο κεφάτη και δημιουργική…

Όχι, ρε παιδιά!...

Όχι έτσι!...

Μπορεί να φαίνονται όλα “μαύρα κι άραχνα”, μα είναι στο χέρι μας να φέρουμε την ξαστεριά… ν’ ανάψουμε με τα κεράκια μας τα άστρα… “να σηκώσουμε και πάλι τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα” (όπως λέει κι ο Ποιητής)!...

Αρκεί…

…“να κάνουμε ένα βήμα πιο γρήγορο απ’ την φθορά”!...

[………………..]

Εξάλλου δεν είναι, αν το καλοσκεφτούμε, όλα “μαύρα κι άραχνα” δα!...

Απόδειξη:

Στην εκπομπή “Στην υγειά μας” παρουσιάζεται, τούτη δα τη στιγμή που βάλθηκα να γράψω, το Μουσικό Σχολείο (Γυμνάσιο – Λύκειο) Βόλου. Χάρηκα να βλέπω παιδικά – εφηβικά πρόσωπα, γεμάτα κέφι, ζωντάνια, χαμόγελο!... Να συνυπάρχουν αρμονικά και δημιουργικά με τους καθηγητές τους, που κι αυτοί φαίνονταν με διάθεση να προσφέρουν. Τι υπέροχη θετική αλληλεπίδραση των μεν και των δε!...

Αυτή είναι Παιδεία, συν-Έλληνες!

(Έτσι την εννοούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες, άλλωστε, με την Μουσική απαραίτητη και, ίσως, σε πρώτη θέση…)

Παιδεία και Πολιτισμός.

(Πολιτισμός με συν-εργασία!...)

Μπράβο παιδιά!

“Στην υγειά σας, ρε παιδιά!”. Κυριολεκτικά!...

Και δεν είναι το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα που πήρα τις τελευταίες ημέρες:

Ένα νέο παλικάρι, μ’ ένα βλέμμα λαμπερό, μου έλεγε, τις προάλλες, για το σχέδιό του ν’ ανοίξει, στο άμεσο μέλλον, μια νέα επιχείρηση, δική του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί. Και θέλω να ελπίζω ότι ούτε εγώ, ούτε όποια άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του τον συμβουλέψαμε, καλοπροαίρετα πάντως, “να σταθμίσει την αβεβαιότητα των καιρών”, δεν θα τον αποτρέψουμε να τολμήσει να πετάξει!...

Καλή σου επιτυχία, Δημήτρη!...

Η ζωή ανήκει σ’ αυτούς που τολμούν!

Ζωή σημαίνει να τολμάς!....

Αυτή η χώρα έχει ελπίδα…

Μπορεί και πρέπει να έχει ελπίδα…

Για να έχει μέλλον!...

Περί της Ηθικής, της Ποινικής και της Πολιτικής διάστασης της ΕΥΘΥΝΗΣ

6.5.2010

Ένα από τα ρητά που μ’ έχει “σφραγίσει” για τα καλά, ήδη από την εφηβεία μου, είναι αυτό:

“Να αγαπάς την ευθύνη! Να λες: Εγώ θ’ αλλάξω τον κόσμο! Κι αν δεν αλλάξει ο κόσμος, την ευθύνη θα την φέρνω εγώ!...”

[Νομίζω, αν δεν λαθεύει η μνήμη μου, πως αποδίδεται στον Ναζίμ Χικμέτ. Μπορεί σ’ αυτόν, μπορεί και σ’ οποιονδήποτε άλλον. Μικρή σημασία έχει ποιος το είπε. Αξία και σημασία έχει αυτό που λέει!...]

Ευθύνη, λοιπόν!

Στην ύψιστη μορφή της: Την Ηθική διάσταση της Ευθύνης. Με την έννοια ότι πράττουμε, ως ελεύθερα βουλόμενοι άνθρωποι, κι αναλαμβάνουμε αυτή την ευθύνη των πράξεών μας [ή/και της απραξίας μας!...] και τις όποιες συνέπειες των πράξεών μας [ή/και της απραξίας μας, επαναλαμβάνω και τονίζω…] αυτών. “Αντρίκια” ή “παλικαρίσια”, όπως λέγαμε, όπως νιώθαμε, όπως γαλουχηθήκαμε…

Στην πορεία, στην καθημερινότητά μας, όμως, ήρθα και ήρθαμε σε (περισσότερη) επαφή με τη λεγόμενη “Ποινική Ευθύνη”. Που, καλώς ή κακώς, την έχει ανάγκη η Κοινωνία (μας). Εάν και εφόσον θέλει να ευ-νομείται και να ευ-ημερεί…

[Παρότι έχω να πω και να γράψω πολύ περισσότερα επ’ αυτών, δεν θέλω να μακρηγορήσω και, συνεπώς, εστιάζω κατ’ ευθείαν στον βασικό σημερινό στόχο μου:]

Η χώρα μας, τουλάχιστον εσχάτως, κάθε άλλο παρά ευημερεί.

Κι ο λόγος είναι (για ν’ ακολουθήσουμε αντίστροφη πορεία, σε όσα αμέσως παραπάνω έγραψα) πως εδώ και χρόνια πολλά δεν ευνομείται!

Κι αυτό διότι χάθηκε / χάσαμε, αρχικά μεν την ηθική διάσταση της Ευθύνης, στη συνέχεια δε (και ως αποτέλεσμα αυτού…) και την ποινική έκφανση της ευθύνης!...

Στη θέση της, κάποιοι καλοθελητές πολιτικάντηδες, κάποιοι ταχυδακτυλουργοί –δημαγωγοί ή κάποια “λαμόγια”, έβαλαν, λέει, άδειο πουκάμισο, ουσιαστικά, την έννοια της “πολιτικής ευθύνης”…

Να σας θυμίσω, βιαστικά κι επί τροχάδην, πώς προέκυψε η “ταχυδακτυλουργική” αντικατάσταση της ουσιαστικής έννοιας της ευθύνης με το “κούφιο” υποκατάστατό της;

“Δεν υπάρχουν θεσμοί!...” είπε κάποτε ο “Μέγας Μάγος” της Φυλής και της Αγέλης, ο Πολιτικός – Δημαγωγός. “Μόνος θεσμός είναι ο λαός!” μας πέταξε την καραμέλα, συνεχίζοντας τη φράση του… Κι ήταν η καραμέλα γλυκιά, πανάθεμά της! [“πανάγκασμά της”, που θα ’λεγε, νησιώτικα, μια φίλη μου αγαπημένη…]. Γλυκιά σαν κολακεία [εκεί στόχευε, άλλωστε, στο να μας κολακεύσει!...]. Γλυκιά σαν φρούτο της χώρας των λωτοφάγων, που μας έκλεψε την μνήμη και την κρίση… Και την “γλύψαμε” για τα καλά [όπως μας είχε “γλύψει”, με την κολακεία του, ο δημαγωγός πολιτικός…]. Και “την πατήσαμε”!...

Και έτσι, από τότε, ο κάθε λαμογιο-πολιτικός, άπαξ και κατάφερνε να ξεγελάσει τον λαό, τον ευκολόπιστο, και να επανεκλεγεί, ήταν σαν να έβγαινε, άσπιλος και εξαγνισμένος, από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ!...

Και καταλήξαμε έτσι να πιστέψουμε, όλοι, τόσον εκείνοι (:οι πολιτικοί) όσο κι εμείς (:οι πολίτες), πως η υπέρτατη Τιμωρία για κάποιον πολιτικό είναι το να μην έχει αξίωμα ή/και το να μην επανεκλεγεί…

…Κι ύστερα, από “Υπέρτατη Τιμωρία” έγινε, ουσιαστικά, “η μόνη τιμωρία”!...

[“Σε τελική ανάλυση”, κατά το κοινώς λεγόμενο, “σκασίλα του”, του λαμογιού, αν δεν επανεκλεγεί ή αν δεν πάρει και πάλι αξίωμα, αν είχε ήδη καταφέρει να κερδίσει “ένα σκασμό” οφέλη!...]

“Πολιτική Τιμωρία”, λοιπόν…

…και, αντίστοιχα, “Πολιτική Ευθύνη”…

Η πιο “ξεφτιλισμένη”, κυριολεκτικά, και ουσιαστικά τελείως κενή περιεχομένου, έννοια ευθύνης!

“Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη”, σου λέει ο “πάσα είς” πολιτικός, “με στόμφο χιλίων καρδιναλίων” ή και Πάπα, και μάλιστα [παγκόσμια πρωτοτυπία και ετούτη, στην Ελλάδα!...] ούτε καν παραιτείται!... Τόσο καλά!...

Ο e-φίλος ο Γεράσιμος, blogger του ιστολογίου “Memoryland”, έθιξε και αυτός, πρόσφατα, το θέμα και μάλιστα δύο φορές, γράφοντας για την “Ώρα ανευθυνότητας” (http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2010/05/blog-post_06.html) αλλά και “Όχι άλλη “πολιτική ευθύνη” (http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/2010/04/blog-post_29.html). Σε αυτή τη δεύτερη ανάρτηση επισημαίνει, πολύ εύστοχα κατά τη γνώμη μου, πως το ίδιο “ανώδυνα” ανέλαβαν, πρόσφατα, την “πολιτική ευθύνη” των πράξεών τους και οι συλληφθέντες για τρομοκρατικές ενέργειες.

Γι’ αυτό προτείνω, ορθά – κοφτά:

Φτύστε αυτή την άγευστη πια τσίχλα της “Πολιτικής ευθύνης”.

[Είναι άλλωστε και κακόγουστο να την μασάμε… μα και χαζό για εμάς που λέμε και καυχιόμαστε πως, τάχα, “δεν μασάμε”!...]

Επαναφέρετε, επειγόντως, στο πολιτικό προσκήνιο και την Ποινική ευθύνη!

Και πάμε, όλοι μαζί, ν’ αναζητήσουμε, πάλι, την αρχετυπική έννοια της Ευθύνης, την Ηθική!...

[Προτείνω και πάλι, σχετικώς, την ανάρτηση “Περί Ηθικής (κατά τον Ε. Παπανούτσο”, στο άλλο μου ιστολόγιο, το Eagle, με αποσπάσματα από το βιβλίο “Ο νόμος και η αρετή”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/12/blog-post.html]

«Περί άμεσης δημοκρατίας και περί σύγχρονης κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”»

[Και το κείμενο της ανάρτησής μου αυτής, όπως και των δύο προηγούμενων (των οποίων, άλλωστε, αποτελεί συνέχεια), γράφτηκε προ αρκετών ημερών και συγκεκριμένα στις 14.3.2010]:

«Περί άμεσης δημοκρατίας και περί σύγχρονης κοινοβουλευτικής “δημοκρατίας”»

[Συνέχεια εκ του προηγουμένου…]:

…Στην άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και ίσως στον Κορνήλιο Καστοριάδη θα επανέλθω εν καιρώ…

Για την ώρα επανέρχομαι στη σύγχρονη πραγματικότητα:

Έγραφα παραπάνω πως καλώς ή κακώς έχουμε πειστεί και έχουμε αποδεχθεί ότι η μόνη πρακτικά εφαρμόσιμη μορφή δημοκρατίας είναι η κοινοβουλευτική. Και μάλιστα “το γράψαμε φαρδιά –πλατιά” στο πρώτο άρθρο του Συντάγματός μας, για να το κατοχυρώσουμε. Και τότε μεν, το 1975, είχε νόημα και ήταν απαραίτητο να το κάνουμε, για να αποφύγουμε επίφοβα (ή “φοβιστικά”;) “πισωγυρίσματα”. Αναρωτιέμαι, όμως, εάν, κάποια στιγμή, προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο και θελήσει ο “κυρίαρχος λαός” να επιλέξει, ελεύθερα και δημοκρατικά, μια δημοκρατία άμεση, πώς θα μπορέσει, άραγε, να το κάνει; Θα πρέπει να επαναστατήσει εναντίον του ιδίου του Συντάγματος, τη διαφύλαξη του οποίου έχει ταχθεί ο ίδιος να διαφυλάττει, αλλά πλέον θα θεωρεί ότι είναι αρτηριοσκληρωτικό;

Το ερώτημα είναι περισσότερο για εξειδικευμένους επιστήμονες, για τους συνταγματολόγους… Ας το αφήσουμε, λοιπόν, κι αυτό, τουλάχιστον για την ώρα…

Το Σύνταγμά μας, όμως, έχει και μια άλλη διάταξη, που λέει ότι ο αριθμός των βουλευτών είναι μεταξύ 200 και 300. Ο απλός (και όχι ο συνταγματικός) νομοθέτης όρισε ότι οι βουλευτές είναι 300. Γιατί, Κύριοι βουλευτές και νομοθέτες; Επειδή έτσι μπορείτε να “βολεύεσθε” περισσότεροι;

[Δεν γράφω περισσότερα, διότι στο ζήτημα σκέπτομαι και θέλω να επανέλθω με ειδική ανάρτηση – “πολιτικο-ιδεολογικο-οικονομική πλατφόρμα”!....]

Λοιπόν… ας “το τρέξω” λίγο και “ας το μαζέψω”, δηλαδή ας συνοψίσω:

Ιδού, εν ολίγοις, ποια είναι η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία μας, στην πράξη:

Μας είναι απαραίτητοι επαγγελματίες πολιτικοί –βουλευτές.

Μας είναι απαραίτητοι τριακόσιοι βουλευτές!

Και ο αριθμός αυτός, των τριακοσίων, μας είναι επιβεβλημένοι απ’ τους ίδιους!

“Μόνοι τους κερνούν και μόνοι τους πίνουν”!...

Ουσιαστικά ανεξέλεγκτοι!

Και δεν είναι, φυσικά, ούτε η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία φορά.

Μόνοι τους ψήφισαν και τροποποιούν κατά βούληση (“κατά το δοκούν”…) τον νόμο περί ευθύνης υπουργών…

Για να παραμένουν ανεξέλεγκτοι!...

Ως “συντεχνία” καταψηφίζουν κάθε αίτημα ποινικής δίωξης που αφορά στους ίδιους, ακόμα κι αν σχετίζεται με πράξεις άσχετες με τα βουλευτικά τους καθήκοντα!

[Διαβάστε σχετικώς και το ακόλουθο: http://elawyer.blogspot.com/2010/02/e.html]

Ψηφίζουν αυξήσεις, επιδόματα, απαλλαγές για τους εαυτούς τους…

[…βρίσκοντας, εδώ, “αγαστούς συνεργάτες” τους, τους δικαστές… (Διαβάστε, επ’ ευκαιρία, το εξής: http://anatropi.pblogs.gr/2010/05/boyleftes-kai-dikastikoi-oi-monadikoi-kladoi-poy-ekdidoyn-apofas.html)]

…την ίδια ώρα που απαιτούν θυσίες και ψηφίζουν (αυτοί οι ίδιοι!...) περικοπές για όλους τους υπόλοιπους, λόγω της οικονομικής κατάστασης (στην οποία περιήλθαμε, εν πολλοίς αν όχι κατά βάση, από τις ενέργειες αυτών των ίδιων!...)

Τέλος!

(Τέλος; Αυτό δεν είναι παρά μόνο η αρχή…)

Τις λες; Συνεχίζουμε σκεπτόμενοι και συζητώντας και το “τί είναι η δημοκρατία;”

[Και το κείμενο της ανάρτησής μου αυτής, όπως και αυτό της προηγουμένης (της οποίας, άλλωστε, αποτελεί συνέχεια), γράφτηκε προ αρκετών ημερών και συγκεκριμένα στις 14.3.2010]:

Τις λες; Συνεχίζουμε σκεπτόμενοι και συζητώντας και το “τί είναι η δημοκρατία;”

[Συνέχεια εκ του προηγουμένου…]:

Γράφοντας, παραπάνω, σχετικά με την ψευδεπίγραφη δημοκρατία, θυμήθηκα (και σας θυμίζω) τον πολύ έξυπνο (για το μήνυμα που θέλει να περάσει) ορισμό της δημοκρατίας:

“Δημοκρατία είναι το να ψηφίζουν όλοι, τρεις λύκοι κι ένα πρόβατο, για το ποια (απ’ τα τέσσερα αυτά ζώα) θα φαγωθεί απ’ τα υπόλοιπα”!...

Χονδροειδές; Ίσως! [Γι’ αυτό υπάρχει και το σύγχρονο marketing, για να μας τα παρουσιάζει διαφορετικά…]

…Για σκέψου: Ποια είναι, στην ουσία, η σύγχρονη πραγματικότητα της υφιστάμενης δημοκρατίας μας [τρομάρα μας!...] που όλοι μας αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε:

Οι πολλοί ψηφίζουμε κάθε τέσσερα (ή/και λιγότερα) χρόνια, αυτούς που θέλουμε να μας (τα) φάνε!...

Τα εκατομμύρια των προβάτων – ψηφοφόρων ψηφίζουμε – επιλέγουμε [όχι παίζουμε!...] από έναν περιορισμένο αριθμό λύκων, ποιους θέλουμε να μας… διαφεντέψουν!...

[Καλά, καλά!... Αντιλαμβάνομαι ότι έχετε πάμπολλες αντιρρήσεις, όπως κι εγώ ο ίδιος, άλλωστε, αλλά θα τις συζητήσουμε στη συνέχεια…]

“Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι”, θα μου πείτε.

Τι μου θύμισε αυτό; Α, ναι! Θυμήθηκα:

“Δεν είμαστε όλοι οι πολιτικοί ίδιοι”, ακούω κάθε τόσο από όλους [Ναι! Από όλους, ανεξαιρέτως!...] τους πολιτικούς.

Τι (άλλο) μου θύμισε αυτό;

Εκείνο το ανέκδοτο που λέει πως “το 99% των δικηγόρων δίνει, δυστυχώς, κακό όνομα και στους υπόλοιπους”!...

Αυτό ακριβώς ισχύει και για τους πολιτικούς: “Το 99% των πολιτικών δίνει, δυστυχώς, κακό όνομα και στους υπόλοιπους”.

Όχι βέβαια! Και βέβαια δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι. Αλλά φοβούμαι πως τελικά γίνονται ίδιοι! Αν θέλουν να παραμείνουν στην πολιτική ή να αναδειχθούν, το όλο “σύστημα” τους αναγκάζει να γίνουν… Διαφορετικά δεν τους παρέχεται βήμα ν’ ακουστούν, αποκλείονται από τα ΜΜΕ και από τα όργανα του κόμματος, προκαλούν τη δυσμένεια του αρχηγού και των περί αυτόν, δεν περιλαμβάνονται ξανά στα ψηφοδέλτια ή τις λίστες των (επόμενων) εκλογών, δεν βρίσκουν χρηματοδότες…

Σας το είπα ήδη: Είναι μεγάλη και βαθιά η παγίδα στην οποία έχουμε πέσει!... Και την σκάψαμε οι ίδιοι, με τα χεράκια μας… “Βγάλαμε τα ματάκια μας”!... Εμείς οι πολίτες, μόνοι μας!...

Κι απέναντί μας οι πολιτικοί… Που ο καθένας τους “μας κοιτάζει θαρρετά στα μάτια”, κατά πως λέει [και θέλει να μας υπνωτίσει…], “μας μιλάει με ειλικρίνεια, στη γλώσσα μας”, όπως συμπληρώνει, “γιατί είμαι ένας από σας”, όπως μας λέει για “φινάλε γκράντε”!... Επισημαίνοντας έτσι, ίσως, από άλλη οπτική γωνία, βεβαίως, εκεί που πιθανόν να βρίσκεται το πρόβλημα: Ότι είτε είμαστε ίδιοι, είτε θέλουμε να του μοιάσουμε, με την κακή έννοια πάντα, δηλαδή σ’ αυτά που δεν θα έπρεπε να θέλουμε να του μοιάσουμε…

Οι πολιτικοί μας έχουν πείσει (και ίσως να το έχουν πιστέψει και οι ίδιοι!...) ότι είναι οι κατάλληλοι, οι “ειδικοί” για να αναλάβουν τις τύχες μας, να τους αναθέσουμε τα προβλήματά μας και να μας βρουν και να μας δώσουν λύσεις. Από πού πηγάζει η εξειδίκευσή τους και η καταλληλότητά τους, άραγε; Από το ότι γεννήθηκαν στο κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον (όπως παλαιότερα οι κληρονομικοί βασιλείς… έτσι και τώρα πολλοί περισσότεροι κληρονομικοί βουλευτές ή πολιτευτές…) ή ανατράφηκαν στο αντιστοίχως κατάλληλο περιβάλλον κάποιων κολεγίων ή πανεπιστημίων ή… οιονεί εργαστηριακών δοκιμαστικών σωλήνων; [Διότι, βεβαίως, είναι γνωστό “τοις πάσι”, ότι πάμπολλοι αυτών είναι άεργοι ή ανεπάγγελτοι ή με επιδόσεις κάτω του μετρίου στα επαγγέλματά τους…]

Και αυτοί μεν έχουν προσωπικό συμφέρον να θέλουν να μας πείσουν για την “αναγκαιότητά” τους… Εμείς, όμως, γιατί έχουμε συμφέρον να πεισθούμε;… Αναμφίβολα δεν είναι προς το συμφέρον μας! Αλλά είναι, ίσως, η ανθρώπινη ροπή προς την αδράνειά μας, προς την μαλθακότητα. Αντί να πράττουμε, αντί δηλαδή να είμαστε δραστήριοι και ενεργοί πολίτες, να “αναθέτουμε” σε κάποιους άλλους να ενεργούν “ανθ’ ημών”…

Θυμίζω σε όλους σας, αυτό που γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας αλλά το ξεχνάμε, πως δηλαδή η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν αντιπροσωπευτική, αλλά άμεση. Και είχαν ένα σωρό άλλους δημοκρατικούς θεσμούς και “δικλείδες ασφαλείας” που έχουμε ξεχάσει. Ίσως διότι μας “βολεύει” να τα έχουμε ξεχάσει… [Αποκαλούμε “βολευτές” τους βουλευτές, αλλά νομίζω πως έχουμε “βολευτεί” κι εμείς στην υπάρχουσα κατάσταση!...] Και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, του οποίου τον θάνατο θρηνήσαμε πρόσφατα [Αλήθεια, ξέρουμε γιατί; Αλήθεια, ξέραμε τι είχε πει;], προσπάθησε μεν να μας διαφωτίσει, αλλά τον νιώθαμε, ίσως, πολύ μεγάλο και πολύ μακρινό ή/και ουτοπικό για να τον μελετήσουμε…

[Συνεχίζεται….]